ตอนที่ 1677: นายไม่ใช่แค่จอมเวทย์ระดับพื้นฐานหรอกหรือ? “เด็กรับใช้ นายหูหนวกหรือว่าช้ากันแน่? ไม่เห็นหรือไงว่ายอดฝีมือฮันเตอร์อยู่ที่นี่? จะไปมัวเสียเวลาเสิร์ฟน้ำชาให้พวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าพวกนั้นทำไม? เอาชามานี่!” หลี่อวี้เหม่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะถัดไป นางไม่อยากพลาดโอกาสที่จะหาเรื่องกู่ยิง “อืม ฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวคงยังไม่มาถึงเร็วๆ นี้หรอก เจ้าหนู เอาชามาให้พวกเราหน่อย พวกเราเริ่มหิวน้ำแล้ว” ลู่จั๋วเหลือบมองมู่ฝานแล้วกล่าว หยางหนิงยังคงนั่งยิ้ม เรื่องราวมันเริ่มน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ! แม้แต่มู่ฝานยังอึ้ง ให้ตายเถอะ ฮันเตอร์รับจ้างสมัยนี้ถือดีกันขนาดนี้เชียวหรือ? กล้าสั่งให้ผู้ว่าจ้างมาชงชาให้เนี่ยนะ? “ชาเป็นของฉัน ถ้าอยากได้ก็ไปเอาเองสิ” มู่ฝานวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะของตัวเอง “นายหมายความว่ายังไง? ดูท่าทางนายจะไม่เต็มใจนะ ฮันเตอร์อ่อนหัดที่ไม่มีประสบการณ์อย่างนายก็ทำได้แค่เป็นเบ๊ให้พวกเราเท่านั้นแหละ นายคิดว่าตัวเองจะฆ่าอสูรปีศาจที่แข็งแกร่งได้ด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ? อย่าดีแต่ไปหลบหลังทีมเวลาเจออันตราย ทั้งที่ตัวเองยังไม่รู้จักสัมมาคารวะต่อผู้อาวุโสเลย!” หลี่อวี้เหม่ยโพล่งขึ้น “ผู้อาวุโสที่เธอว่าน่ะ หมายถึงอะไร?” มู่ฝานมองหน้าลู่จั๋วแล้วถาม “ฉันก็หมายถึงฮันเตอร์ที่มีประสบการณ์มากกว่าและมีระดับสูงกว่าไงล่ะ” หลี่อวี้เหม่ยกล่าว “งั้นจะบอกว่าคนที่มีระดับต่ำกว่าต้องคอยเสิร์ฟน้ำชาให้สินะ?” มู่ฝานถาม “จะมองแบบนั้นก็ได้” หลี่อวี้เหม่ยตอบอย่างภาคภูมิใจ “ได้ งั้นพวกเธอก็ควรไปชงชามาเสิร์ฟทุกทีมที่นี่ด้วย แล้วอย่าลืมจ่ายเงินเองล่ะ” มู่ฝานกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ “นายว่าไงนะ? ฉัน หลี่อวี้เหม่ย เป็นถึงจอมเวทย์ระดับสูง! อย่ามาลองดีกับฉันด้วยนิสัยงี่เง่าของนายนะ นายควรจะดีใจซะด้วยซ้ำที่มีโอกาสได้ทำงานจิปาถะให้พวกเรา ฉันสามารถทำให้นายถูกไล่ออกไปจากที่นี่เพราะทัศนคติแย่ๆ ของนายได้ง่ายๆ เลย!” หลี่อวี้เหม่ยเริ่มโกรธ เซี่ยเฮ่ารีบเข้ามาห้ามมู่ฝาน “พี่ฟานมู่ อดทนหน่อยเถอะน่า” เซี่ยเฮ่ากล่าว “น่าสนใจดีนี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นฮันเตอร์รับจ้างไล่ผู้ว่าจ้างตัวเอง!” หยางหนิงที่ดูการแสดงตลกจบลงแล้วก็เอ่ยขึ้น “ผู้ว่าจ้างอะไร?” หลี่อวี้เหม่ยถามอย่างงงงวย “เขานี่ไง ผู้ว่าจ้างพวกเธอ” หยางหนิงยิ้มแล้วชี้ไปที่มู่ฝาน “ไม่ใช่ว่าผู้ว่าจ้างเป็นฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวหรอกเหรอ?” ลู่จั๋วขมวดคิ้ว “เขานี่แหละคือฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาว! ไม่ใช่ฮันเตอร์ทุกคนหรอกนะที่ชอบติดตราประจำตัวตลอดเวลา” หยางหนิงกล่าว ทั้งเจ็ดคนในกลุ่มยอดฝีมือฮันเตอร์และจอมเวทย์ระดับสูงอีกกว่าหกสิบคนจ้องมองมู่ฝานตาค้าง ตามจริงแล้วพวกเขาก็แค่กำลังดูสนุกกันตามปกติ การเห็นฮันเตอร์รังแกพวกหน้าใหม่หรือคนระดับต่ำกว่าเป็นเรื่องธรรมดา พวกเขาเลยไม่ได้คิดอะไรกับการกระทำของหลี่อวี้เหม่ยมากนัก แต่ที่น่าตกใจคือ จอมเวทย์หนุ่มที่ดูเหมือนพวกเกาะกินคนอื่น แท้จริงแล้วคือผู้ว่าจ้างของพวกเขาหรอกหรือ? “คุณหยางหนิง ล้อเล่นเกินไปหรือเปล่าคะ ฉันอาจจะเชื่อถ้าคุณบอกว่าเขาเป็นแค่ลูกกระจ๊อกที่ทำงานให้ฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาว แต่นี่คุณบอกว่าเขาคือฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวน่ะนะ? ฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวส่วนใหญ่มักจะเป็นจอมเวทย์ระดับมหาเวทย์กันหมดแล้ว!” ลู่จั๋วกล่าว หยางหนิงมองลู่จั๋ว นางยังคงยิ้มและไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่ม ลู่จั๋วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาจ้องมองมู่ฝานอย่างละเอียด “นายคือฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวจริงๆ งั้นเหรอ? มาจากสำนักงานฮันเตอร์เคลียร์สกายจริงหรือเปล่า?” ลู่จั๋วถามอย่างจริงจัง “ฉันมีหุ้นส่วนคนหนึ่ง เธอเป็นคนว่าจ้างพวกคุณมาเพื่อช่วยฉันจัดการกับอสูรซาลาแมนเดอร์ หยางหนิง คุณช่วยส่งข้อมูลของฉันให้พวกเขาหน่อย” มู่ฝานตอบ หยางหนิงพยักหน้า เธอรีบส่งรายละเอียดไปยังหัวหน้าทีมทุกคนผ่านโทรศัพท์ทันที สหภาพฮันเตอร์ไม่อนุญาตให้ผู้ว่าจ้างส่งรายละเอียดและเบอร์ติดต่อให้ฮันเตอร์ก่อนการประชุมอย่างเป็นทางการ ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ว่าจ้างและฮันเตอร์แอบทำข้อตกลงกันเองลับหลังสหภาพ หลี่อวี้เหม่ยและลู่จั๋วถึงกับอึ้งเมื่อได้รับข้อมูล “หมอนี่... เขาเป็นฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวจริงๆ ด้วย!” ปากของหลี่อวี้เหม่ยอ้ากว้างจนแทบยัดไข่ไก่ได้สองฟอง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ในขณะเดียวกัน กู่ยิงก้มมองข้อมูลในมือสลับกับมองหน้ามู่ฝาน นางทำซ้ำไปซ้ำมา “ฟานมู่... นาย... นายไม่ใช่จอมเวทย์ระดับพื้นฐานงั้นเหรอ?!” จงลี่เป็นคนแรกที่ตะโกนขึ้น “ฉันบอกพวกเธอไปตั้งเป็นสิบๆ รอบแล้วว่าฉันเป็นจอมเวทย์ระดับสูง!” มู่ฝานตอบพร้อมกับกรอกตา “แต่... แต่... นึกว่านายล้อเล่นซะอีก?” จงลี่ถามด้วยความตื่นตระหนก “ฉันพูดจริงทุกครั้งที่บอกต่างหาก!” “แล้วทำไมไม่โชว์เวทย์ระดับสูงให้เห็นไปเลยล่ะ? นั่นน่าจะพิสูจน์ได้ทันทีเลยไม่ใช่หรือไง?” จงลี่กล่าว มู่ฝานกำลังจะบอกว่าเขาไม่อยากเสียเวลาพิสูจน์ แต่เมื่อเห็นกู่ยิงจ้องเขม็งมาที่เขา เขาก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ มู่ฝานไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังพลังตอนที่หาปาร์ตี้เข้ากลุ่ม ตอนที่พวกเขาคิดว่าเขาเป็นแค่จอมเวทย์ระดับพื้นฐาน มู่ฝานก็เลยปล่อยเลยตามเลยเพื่อใช้เป็นฉากบังหน้า เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่ต้องกลับมาเจอกับปาร์ตี้นี้อีก แต่ดันกลายเป็นว่าหลิงหลิงไปจ้างพวกนั้นมา! “นายเป็นฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวจริงๆ ใช่ไหม?” กู่ยิงถามย้ำทีละคำ “ใช่” มู่ฝานพยักหน้า เขายิ้มและอธิบายเมื่อเห็นแววตาที่สั่นไหวของกู่ยิง “ฉันกับหุ้นส่วนแยกกันทำงาน หน้าที่ของฉันคือสำรวจทะเลสาบพันเกาะ ฉันไม่คุ้นเคยกับที่นี่ เลยตัดสินใจเข้าร่วมปาร์ตี้ของพวกคุณตอนที่จงลี่ชวน ไม่คิดเลยว่าหุ้นส่วนของฉันจะเป็นคนจ้างพวกคุณมา...” กู่ยิงเองก็สับสน มู่ฝานอยู่กับพวกเขาตลอดเวลา ไม่มีทางที่เขาจะส่งข้อความผ่านนกสื่อสารไปหาพวกเขาได้ เพราะเรื่องนั้นต้องทำที่สำนักงานฮันเตอร์เท่านั้น ในที่สุดนางก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดหลังจากฟังคำอธิบายของมู่ฝาน ถึงอย่างนั้น กู่ยิงก็พูดอะไรไม่ออกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวที่ยังหนุ่มแถมยังหน้าตาดีคนนี้ ภายในใจของนางเริ่มลนลาน ทั้งตกใจ ทั้งดีใจ แต่ส่วนใหญ่เป็นความไม่อยากจะเชื่อ... จอมเวทย์หนุ่มที่พวกเขาดึงตัวมาเข้ากลุ่มเพื่อแค่ให้จำนวนคนครบ แท้จริงแล้วคือฮันเตอร์ระดับเจ็ดดาวที่เพิ่งมาถึงเพื่อสำรวจทะเลสาบพันเกาะ! ที่สำคัญกว่านั้น ทีมฮันเตอร์เฟินกำลังพยายามทุกวิถีทางเพื่อสร้างคอนเนคชั่นกับฮันเตอร์ระดับมาสเตอร์ แต่พวกเขากลับเป็นฝ่ายไล่หนึ่งในนั้นออกจากปาร์ตี้ไปเสียเอง! หลายคนคิดว่าคนที่มีเกียรติจะวางตัวได้อย่างสง่างาม ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับใคร แต่จะเป็นไปได้จริงหรือ? หากใครบางคนต้องเอาความพยายามตลอดสิบปีและศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงไปเดิมพันเพื่ออนาคตที่สดใส โดยที่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำพูดเพียงคำเดียวหรือการพยักหน้าตอบรับจากใครสักคน จะมีใครที่สามารถทำใจให้สงบนิ่งต่อหน้าคนที่สามารถตัดสินโชคชะตาของตัวเองได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้จริงหรือ?