ตอนที่ 392 - เขาไม่คู่ควรที่จะถูกเรียกว่ามนุษย์! กลิ่นอายมืดมิดที่เย็นยะเยือกถาโถมเข้าหาหวังเสี่ยวจวินและอินทรีเทา สัตว์อสูรตัวนั้นถูกกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ในขณะที่หวังเสี่ยวจวินรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาสั่นเทิ้มโดยสัญชาตญาณ สมาชิกสภาหลัวเหมียนนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง สายตาที่เฉียบคมของเขาราวกับดาบยาวสองเล่มที่ทิ่มแทงเข้าไปถึงดวงวิญญาณ “ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ส่งมันมา!” สมาชิกสภาหลัวเหมียนสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด หวังเสี่ยวจวินกำกำไลมิติไว้แน่น เขาไม่มีความคิดที่จะส่งมันให้เลยแม้แต่น้อย “ข้าลืมบอกไปว่า ธาตุรองของข้าคือธาตุคำสาป ข้ามั่นใจว่าเจ้าไม่เคยลิ้มรสความเจ็บปวดจากมันมาก่อน เจ้าควรจะรู้สึกซาบซึ้งนะ เพราะตั้งแต่ข้าได้เป็นสมาชิกสภา ข้าก็ไม่เคยใช้มันฆ่าใครเลย คนที่ตายด้วยธาตุคำสาปของข้านั้นแข็งแกร่งกว่าเจ้ามากนัก” สมาชิกสภาหลัวเหมียนค่อยๆ โบกมือไปทางหวังเสี่ยวจวิน ราวกับว่ามือของเขากำลังพยายามปกปิดบางอย่างอยู่ มันคือพลังสีแดงฉานที่มีกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายแฝงอยู่ วิญญาณในรูปของแมงมุมยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือหัวของหวังเสี่ยวจวินและอินทรีเทา มันลอยเคว้งอยู่ในอากาศอย่างแปลกประหลาด ขาของมันเชื่อมต่อกับเส้นใยสีแดงฉานที่พันอยู่รอบฝ่ามือของสมาชิกสภาหลัวเหมียน เส้นไหมเหล่านั้นเข้าโอบล้อมหวังเสี่ยวจวินและอินทรีเทาโดยไม่ทันตั้งตัว และเริ่มดึงรัดเข้ามา ครู่ต่อมา ใยแมงมุมสีแดงฉานขนาดใหญ่ก็ปรากฏให้เห็น ราวกับกับดักที่เพิ่งจะกางออก หรืออาจจะเฝ้ารอเหยื่ออยู่ตรงนี้มานานแล้ว แมงมุมที่น่าสยดสยองเริ่มสาวเส้นไหมเข้ามา รัดตัวหวังเสี่ยวจวินให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ มนุษย์นั้นเปราะบางที่สุดต่อธาตุคำสาป เส้นไหมเหล่านี้ไม่เพียงแต่จะพันธนาการเป้าหมายไว้กับที่ แต่มันยังเหมือนกับหลอดที่คอยสูบเอาพลังวิญญาณของมนุษย์ออกมา พวกมันกำลังดึงเอาดวงวิญญาณของหวังเสี่ยวจวินออกมาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ “รู้สึกอย่างไรบ้าง? ข้าก็อายุมากแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่อยากจะทำบาปอะไรนัก ส่งของนั่นมาให้ข้า แล้วข้าจะปลดปล่อยเจ้าจากความเจ็บปวดนี้ทันที” สมาชิกสภาหลัวเหมียนกล่าว หวังเสี่ยวจวินดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงจากความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาสยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอของเขาถูกรัดแน่นด้วยเส้นไหมสีแดง สมาชิกสภาหลัวเหมียนจ้องมองเหยื่อของเขา เด็กหนุ่มดูเหมือนจะอ้อนวอนขอความเมตตา แต่เขากลับตอบโต้ด้วยรอยยิ้มเยาะ เขาขยุ้มมือเป็นรูปกรงเล็บ ราวกับขาที่ร้ายกาจของแมงมุมอสูรที่กำลังจะปลิดชีพเหยื่อ ร่างกายของหวังเสี่ยวจวินพลันแข็งทื่อ ดวงวิญญาณของเขาถูกสูบจนเหือดแห้งไปแล้ว... ใบหน้าของเขาไม่มีสีเลือดอีกต่อไป ร่างกายที่แข็งทื่อเปลี่ยนเป็นอ่อนระทวยและไร้เรี่ยวแรงในทันที ลูกตาของเขาเหลือกขึ้นด้านบน ราวกับว่าเขาถูกรัดคอจนตาย นอกจากความหวาดกลัวและความเจ็บปวดแล้ว ในแววตาของเขายังเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ! “ช่างโง่เขลาเสียจริง!” สมาชิกสภาหลัวเหมียนค่อยๆ เดินเข้าไปหาร่างของหวังเสี่ยวจวินและกระชากกำไลออกจากแขนของเขา เขาไม่ปรายตามองหวังเสี่ยวจวินที่ดวงวิญญาณถูกสูบจนแห้งเหี่ยวอีกเลย เขาคงไม่เสียเวลามาวุ่นวายกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้หรอก หากว่าเขาไม่ได้ต้องการวิธีรักษาโรคระบาด เขาได้รับสิ่งที่จำเป็นเพื่อรับรองความสำเร็จของเขาแล้ว เขาต้องมุ่งหน้าไปยังเขตกักกันโรคในเมืองให้เร็วที่สุด เมื่อมีตัวยาในมือ เขาก็สามารถต่อรองกับพวกเบื้องบนของเมืองหางโจวได้อย่างง่ายดาย ด้วยธาตุมืด สมาชิกสภาหลัวเหมียนเคลื่อนที่ผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยเหยื่อขาวเวหานับไม่ถ้วนและมุ่งหน้ากลับเข้าเมืองอย่างง่ายดาย ทิ้งไว้เพียงศพของชายหนุ่มและอินทรีเทาที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส! —— ทะเลสาบซีหู หางโจว... “คนบ้า! เจ้าคนบ้านั่น!” หลิงหลิงตะโกนอยู่บนหัวของงูเทพทมิฬ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแค้นและความโกรธจัด เธอได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้นในป่าผ่านอุปกรณ์สื่อสารพิเศษ เธอสบถอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่ด่าทอสมาชิกสภาหลัวเหมียนที่ชั่วร้าย แต่ด่าทอชายหนุ่มที่ชื่อหวังเสี่ยวจวิน ทำไมเขาถึงขัดขืน ทำไมกัน!? เขาเป็นแค่จอมเวทระดับต้นเท่านั้น ทำไมเขาต้องไปต่อกรกับสมาชิกสภาที่เลวทรามแบบนั้นด้วย... ทำไมเขาถึงไม่ส่งของนั่นไป อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่! ในขณะที่สบถอยู่นั้น ดวงตาของหลิงหลิงก็แดงก่ำไปด้วยหยาดเลือด แม้ว่าเธอจะรู้สึกอยากจะดุด่าหวังเสี่ยวจวินที่ทำอะไรโง่ๆ แต่ความจริงแล้วเขานั้นฉลาดมาก เขาจัดการเปิดอุปกรณ์สื่อสารพิเศษในตอนที่สมาชิกสภาหลัวเหมียนตัดสินใจที่จะฆ่าเขา สมาชิกสภาหลัวเหมียนไม่มีทางคาดคิดเลยว่า การกระทำที่รุนแรงและโหดเหี้ยมของเขาได้ถูกบันทึกไว้ และถูกส่งไปถึงหลิงหลิงและโม่ฟานแล้ว! “กับดักแมงมุมอสูร... นั่นคือเวทมนตร์ที่จะกัดกินวิญญาณ...” โม่ฟานมีใบหน้าที่ว่างเปล่า โม่ฟานคุ้นเคยกับกับดักแมงมุมอสูรเป็นอย่างดี อาชญากรที่เขาและถังเยว่เคยไล่ล่าในอดีตก็มีธาตุคำสาปที่น่าสะพรึงกลัวเช่นกัน มันเคยทำให้จอมเวทสี่คนจากตระกูลตงฟางกลายเป็นเพียงร่างที่ว่างเปล่าไร้วิญญาณด้วยมนตราเดียวกันนี้มาแล้ว หวังเสี่ยวจวินก็ต้องเผชิญกับโชคชะตาแบบเดียวกัน พลังฝึกตนของเขาอ่อนด้อยกว่าจอมเวทสี่คนนั้นมาก ไม่มีทางเลยที่เขาจะรับมือกับเวทคำสาประดับกลางได้! หลัวเหมียนผู้นี้ช่างอำมหิตนัก ถึงขั้นใช้เวทที่ชั่วร้ายขนาดนี้กับเยาวชน! “หลิงหลิง อย่าเพิ่งตกใจไป บางทีเขาอาจจะ...” โม่ฟานยังคงมีความหวังอยู่ลึกๆ “คุณคิดว่าหนูเป็นเด็กเหรอ!? คุณคิดว่าหนูไม่รู้เหรอว่าธาตุคำสาปมันคืออะไร!?” หลิงหลิงกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น “สมาชิกสภาคนนั้น เขาไม่คู่ควรที่จะถูกเรียกว่ามนุษย์เลยด้วยซ้ำ!” หัวใจของโม่ฟานจมดิ่งลง หลัวเหมียนคือตัวการหลักของโรคระบาดในครั้งนี้ ตอนแรกเขาคิดว่าความชั่วช้าของสมาชิกสภาผู้มีใจคอโหดเหี้ยมคงมีขีดจำกัดอยู่บ้าง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าสมาชิกสภาคนนี้จะถึงขั้นฆาตกรรมหวังเสี่ยวจวิน... คนเราจะต้องอำมหิต ไร้ยางอาย ชั่วร้าย และเย็นชาขนาดไหนกันถึงทำเรื่องพรรค์นี้ลงไปได้? เขาเป็นคนเริ่มโรคระบาดที่ทำให้หางโจวตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง แทนที่จะรู้สึกผิด เขากลับบีบบังคับให้ลูกน้องของตัวเองกลายเป็นแพะรับบาปเพื่อให้ตัวเองพ้นผิด และยังฆ่าคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตผู้ติดเชื้อคนอื่นๆ อีก เขาลงมือฆ่าชายหนุ่มที่มีหัวใจที่งดงามและบริสุทธิ์แบบนั้นลงได้อย่างไร? โม่ฟานเคยคิดว่าลู่เหนียนคือฆาตกรที่บ้าคลั่งที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จักมาในโลกนี้ แต่ตอนนี้เขากลับได้พบกับใครบางคนที่อำมหิตและน่ารังเกียจยิ่งกว่าลู่เหนียนเสียอีก และที่สำคัญกว่านั้นคือคนคนนี้เป็นถึงสมาชิกสภาของสมาคมคุมกฎ! เขาจำภาพที่หวังเสี่ยวจวินบุกเข้าไปในห้องประชุมได้ แววตาของเขานั้นแน่วแน่แม้จะรู้ว่าต้องเผชิญกับความเสี่ยงเพียงใด ความคิดของเขาเต็มไปด้วยพฤติกรรมจอมปลอมของหลัวเหมียน และเสียงหัวเราะอย่างดูแคลนหลังจากที่มันแย่งชิงยาถอนพิษที่หวังเสี่ยวจวินเอาชีวิตเข้าแลกมา โม่ฟานรู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยวอันมหาศาลที่ระเบิดขึ้นในอกทันที! หลัวเหมียนคนนี้... แม้แต่มันตายไปหมื่นครั้งก็ยังไม่เพียงพอที่จะชดใช้บาปของมันได้! —— เสียงกรีดร้องดังแว่วมาจากอุปกรณ์สื่อสารอย่างต่อเนื่องทีละครั้ง มันคือเสียงของอินทรีเทาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดแสน โม่ฟานและหลิงหลิงไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้ได้อีกต่อไปหลังจากที่ได้ยินเสียงนั้น