บทที่ 405: ใส่เสื้อผ้าซะ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales ผู้แปล: XephiZ บรรณาธิการ: Aelryinth ม่อฟานจำได้ว่าการฝึกฝนที่ทะเลสาบต้งถิงนั้นอยู่ในช่วงต้นปี แต่ตอนนี้เกือบจะสิ้นปีแล้วกว่าที่เขาจะได้เดินทางกลับโรงเรียน เขาอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนถึงสิ่งที่เขาได้เผชิญมาในช่วงเวลานี้ เริ่มจากเขาต้องต่อสู้กับกิ้งก่ายักษ์ที่มีสายเลือดของเผ่าพันธุ์มังกร จากนั้นก็หลงเข้าไปพบกับขุนพลปีศาจที่ไร้ความปรานีราวกับปีศาจ หลังจากนั้นเขาก็ใช้ชีวิตเหมือนคนถ้ำในป่าอยู่หลายเดือน และได้ประลองปัญญากับกิ้งก่ายักษ์เสวียนอู่และตะขาบพิษยักษ์ และสุดท้าย เขาก็แค่ตั้งใจจะไปเยี่ยมเด็กสาวคนหนึ่งที่เมืองหางโจว แต่กลับพบว่าตัวเองต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่ หากตอนนี้เขาไม่ได้กำลังเดินทางกลับสถาบันหมิงจูในชุดยูนิฟอร์ม เขาคงอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองกลายเป็นตัวหายนะเดินได้ที่มักจะก่อความวุ่นวายไปทุกที่ที่เขาไปหรือเปล่า ทำไมถึงรู้สึกว่าดาวอังคารน่าจะปลอดภัยกว่าโลกเยอะเลยนะ? ช่างมันเถอะ คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา รีบกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ให้เร็วที่สุดดีกว่า... เขาหยิบกุญแจที่ซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้ออกมาและไขประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว —— "พี่มู่ เจ้าโจวซู่หมิงนั่นมันจะหลงตัวเองเกินไปหน่อยหรือเปล่า? เขายังกล้าโม้อย่างไม่อายฟ้าดินต่อหน้าสาธารณชนเลยว่าพี่กำลังจะเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลโจว ฉันรู้ว่าเขาเก่งนะ แต่เขากล้าดียังไงที่เอาพี่ไปเป็นจุดสนใจโดยที่พี่ไม่ยินยอม? เขาไม่รู้หรือไงว่าเทรนด์การทำตัวเป็นประธานจอมเผด็จการมันเชยไปแล้ว? ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านและทะนงตัวเท่าเขามาก่อนเลย นอกจากเจ้าปีศาจสารเลวนั่น!" อ้ายถูถูบ่นอุบ มู่หนูเจียวนั่งอยู่บนโซฟา ร่างเพรียวบางของเธอจมลงไปในโซฟาเล็กน้อย ศีรษะเอนไปข้างหลัง ปล่อยให้เส้นผมทิ้งตัวลงตามพนักโซฟา เธอดูเหมือนหงส์ผู้สง่างามที่เชิดคอตั้งตรง เธอนวดหน้าผากเบาๆ ด้วยแววตาที่ค่อนข้างเหนื่อยล้า เธอไม่ได้ตอบคำถามของอ้ายถูถู ดูเหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่าง มู่หนูเจียวหันไปมองทางเข้าบ้านพลางขมวดคิ้ว ประตูบานใหญ่เปิดออก ชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มสดใสเดินเข้ามาทางช่องว่าง เขากวาดสายตามองไปที่ห้องนั่งเล่นก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงถอดรองเท้าและวางไว้บนชั้น เขาแขวนกระเป๋าเป้ไว้บนตะขอข้างๆ แล้วถอดแจ็กเก็ตออก การกระทำที่ลื่นไหลของเขาบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบตัวเป็นอย่างดี มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากลับมาถึงบ้านจริงๆ ในห้องนั่งเล่น มู่หนูเจียวและอ้ายถูถูเบิกตากว้าง ทั้งคู่จ้องมองชายที่บุกรุกเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ของพวกเธออยู่ครู่หนึ่ง "พี่มู่ นั่นฉันตาฝาดเห็นผีหรือเปล่า?" อ้ายถูถูถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอรีบมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดข้างนอกส่องสว่าง แสงของมันทำให้ห้องสว่างไสว เธอไม่เคยรู้เลยว่าผีสามารถเดินไปมาได้อย่างอิสระในที่แจ้งแบบนี้ มู่หนูเจียวจ้องมองชายหนุ่มอย่างเงียบงัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "แล้วเจ้าสารเลวคนไหนที่เป็นคนเลวกว่าฉันกันล่ะ? คุณหนูอ้ายถูถู บอกชื่อเขามาได้เลย ฉันยินดีที่จะ... แช่งเขาให้ตายแทนเธอเอง" ม่อฟานพูดออกมาอย่างไม่แยแส เขามีรอยยิ้มบนใบหน้าราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น "นาย... นาย... นาย..." อ้ายถูถูหาคำพูดไม่ถูกขณะชี้นิ้วไปที่ม่อฟาน เธอพยายามกลืนน้ำลายเพื่อตั้งสติ ก่อนที่จะพูดออกมาได้ในที่สุด "นายยังไม่ตายเหรอ?" ม่อฟานระเบิดเสียงหัวเราะ "มีคนตั้งมากมายที่รอดชีวิตจากการกระโดดหน้าผา แล้วทำไมฉันจะตายง่ายขนาดนั้นล่ะ? อีกอย่าง ฉันจะทิ้งแม่ลูกคู่นี้ไว้ตามลำพังได้ยังไง? ฉันไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะยอมให้คนอื่นมีโอกาสเข้ามาฉวยโอกาสในสถานการณ์แบบนี้หรอกนะ" "เหอะ พวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ใช่แม่ลูก!" อ้ายถูถูพูดพร้อมแสยะยิ้ม "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง นายเป็นคนหรือผีกันแน่? ถ้าเป็นคน ทำไมทุกคนถึงบอกว่านายตายแล้ว? แต่ถ้าเป็นผี นายกล้าดียังไงถึงยังมาแอบดูพวกเราพี่น้องแม้จะตายไปแล้ว นายมันปีศาจ! ฉันขอเตือนนะ ฉันปลุกธาตุวิญญาณแล้ว ถ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะกำจัดนายซะ!" อ้ายถูถูตะโกน ในขณะเดียวกัน มู่หนูเจียวดูเหมือนจะมีบางอย่างจะพูด เธอใช้ศอกสะกิดอ้ายถูถู อ้ายถูถูอ้าแขนออกแล้วยืนขวางหน้าพี่สาวของเธอ "นายไม่มีวันได้แตะต้องพวกเรา นายไปรอเกิดใหม่จะดีกว่า..." ในที่สุดมู่หนูเจียวก็หมดความอดทน เธอก้าวไปข้างหน้าและใช้ร่างกายบังอ้ายถูถูไว้ "พี่คะ หนูไม่กลัวมันหรอก!" อ้ายถูถูพูด มู่หนูเจียวไอออกมาเบาๆ และกระซิบด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ "คือ... ถูถู พี่ว่าเธอใส่เสื้อผ้าก่อนดีกว่านะ" อ้ายถูถูชะงักไป เธอค่อยๆ ก้มลงมองและพบว่าหน้าอกที่ค่อนข้างใหญ่ของเธอนั้นเปิดโล่งสู่สายตาภายนอก พวกมันยังคงกระเพื่อมเล็กน้อยจากการที่เธอหายใจแรง! "กรี๊ดดดดด!!! เจ้าคนลามก ทำไมนายถึงถอดเสื้อผ้าฉัน!" ในขณะที่ตะโกน อ้ายถูถูก็กุมหน้าอกแล้ววิ่งหนีขึ้นไปข้างบน ในฐานะผู้หญิงที่มีหน้าอกขนาด 34D การวิ่งของเธอนั้นเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก มันงดงามเสียจนม่อฟานรู้สึกได้ว่าจมูกของเขากำลังร้อนผ่าวขึ้นมา มู่หนูเจียวแตะหน้าผากเบาๆ หลังจากเห็นปฏิกิริยาที่ตื่นตระหนกของอ้ายถูถู อ้ายถูถูคนนี้จะซื่อบื้อไปได้ถึงไหนกันนะ? เป็นเวลาพักใหญ่แล้วที่มีเพียงเด็กสาวสองคนอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ แม้ภายนอกจะหนาวเย็น แต่อพาร์ตเมนต์ก็อบอุ่นด้วยเครื่องทำความร้อน อ้ายถูถูไม่เคยใส่ใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เธอมักจะบ่นว่าเสื้อชั้นในของเธอนั้นคับเกินไป ดังนั้นตามปกติแล้วเธอจะถอดมันออกหลังจากกลับถึงบ้าน และไม่สนใจที่จะสวมเสื้อผ้าด้วยซ้ำ เธอก็แค่เอนตัวลงบนโซฟาและดูละครของเธอไป อันที่จริง ผู้หญิงหลายคนก็มักจะทำแบบเดียวกันเวลาที่อยู่บ้านคนเดียว อย่างไรก็ตาม พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่าม่อฟานที่ควรจะตายไปแล้วจู่ๆ จะโผล่เข้ามาแบบนี้ ผลลงเอยก็คือเธอนำเสนอตัวเองต่อหน้าเขาในสภาพกึ่งเปลือย "ฉันเดาว่านิสัยการใช้ชีวิตของเธอน่าจะดีกว่านะ... ไม่ตกใจหน่อยเหรอ?" เหลือเพียงม่อฟานและมู่หนูเจียวอยู่ในห้องนั่งเล่น ดวงตาของมู่หนูเจียววูบไหวด้วยความอับอายและโกรธเคือง เธอควรจะดีใจที่รู้ว่าม่อฟานรอดชีวิตมาได้ แต่เธอกลับทึกทักเอาว่าเขาจงใจทำแบบนี้เพื่อบรรลุเป้าหมายที่ชั่วร้ายของเขา เธอตอบกลับว่า "ฉันก็นึกแล้ว คนเลวอย่างนายน่ะไม่ตายง่ายๆ หรอก" "นี่เธอพูดจาเหน็บแนมเป็นกับเขาด้วยเหรอ หรือว่าการที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ทำให้เธอเสียสติจนเก็บอาการไม่อยู่แล้ว?" ม่อฟานหรี่ตามองอย่างมีเลศนัย มู่หนูเจียวไม่ได้สนใจคำพูดนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าเธอจะปล่อยมันไปและตำหนิเขา เขาก็คงไม่ฟังอยู่ดี "ม่อฟาน!" เสียงของอ้ายถูถูราวกับแม่สิงโตคำรามลั่นมาจากข้างบน ทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือน มู่หนูเจียวเหลือบมองบันไดก่อนจะหันมามองม่อฟาน "นายดูแลตัวเองก็แล้วกัน" มู่หนูเจียวสวมรองเท้าแตะเดินในบ้านแล้วมุ่งหน้าไปยังบันได ทิ้งม่อฟานไว้เบื้องหลังเพื่อเผชิญกับผลกรรมที่กำลังจะตามมา "เธอไม่ควรจะกอดรับขวัญฉันหน่อยเหรอ?" ม่อฟานถามพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ขณะมองมู่หนูเจียวที่กำลังเดินจากไป มู่หนูเจียวอยู่กึ่งกลางบันได เธอหันกลับมามองเขาอย่างพูดไม่ออกครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินต่อไปที่ห้องของเธอ ม่อฟานมองดูส่วนโค้งเว้าที่เพรียวบางจากแผ่นหลังของเธอ ช่างน่าเสียดายจริงๆ... มู่หนูเจียวค่อยๆ ปิดประตูเมื่อเข้ามาในห้อง เธอพิงประตูและเงยหน้าขึ้น หลับตาลงด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด... ครู่ต่อมา ริมฝีปากสีแดงของเธอก็ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย หลังจากที่เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะน่าตื่นเต้นขึ้นมาเสียแล้ว...