ตอนที่ 491: ความงามตามธรรมชาติ หนานอวี่ ม่อฟานเพียงแค่เดินไปในทิศทางหนึ่ง และบังเอิญไปพบกับศพของชายอีกคนหนึ่งเข้า ร่างนั้นอาบไปด้วยเลือดสดๆ ร่างกายถูกฉีกออกเป็นสองส่วนโดยฝีมือของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง แต่กลับไม่ถูกกิน ชายคนนี้ถูกทรมานก่อนตายอย่างเห็นได้ชัด เพราะสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดนั้นเพียงพอจะบอกได้ว่าเขาต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างก่อนสิ้นลม มันยากที่จะบอกว่ามีจอมเวทกี่คนที่ต้องทิ้งชีวิตไว้ในป่าลึกยามออกตามหาขุมทรัพย์ ทว่าหากปราศจากจอมเวทที่ยอมเสี่ยงชีวิตค้นหาทรัพยากรในเขตแดนของสัตว์อสูรเหล่านี้ มนุษย์ก็คงจะอ่อนแอกว่าพวกมันมาก... ม่อฟานเองก็เป็นนักล่าคนหนึ่ง เขาจึงเข้าใจความโศกเศร้านี้อย่างถ่องแท้ เขาจุดไฟเผาศพนั้นเสีย เพื่อไม่ให้ร่างถูกสัตว์อสูรตัวอื่นมารุมทึ้งกิน “เถาวัลย์เวท: พันธนาการ!” เสียงเย็นชาของหญิงสาวดังขึ้นกะทันหันจากในป่า ม่อฟานถูกลอบโจมตีหลังจากที่เพิ่งเผาศพเสร็จ โชคดีที่เขาไม่ใช่พวกมือใหม่ในการต่อสู้จริง เขาได้วาดวงจรเวทธาตุมืดเตรียมไว้แล้วทันทีที่สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังเวท เถาวัลย์สีน้ำเงินงอกเงยขึ้นอย่างรวดเร็วใต้เท้าของม่อฟานราวกับมีชีวิต พวกมันพุ่งทะยานขึ้นมาหมายจะรัดร่างของม่อฟานเอาไว้ อย่างไรก็ตาม ร่างของม่อฟานกลับค่อยๆ ละลายหายไปในเงาของต้นไม้ที่อยู่ใกล้เคียง ราวกับเขาหายไปในอากาศธาตุ ทิ้งไว้เพียงเงาสีดำจางๆ บนลำต้นไม้เท่านั้น “ใครอยู่ตรงนั้น ออกมาเดี๋ยวนี้!” ม่อฟานค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นข้างลำต้นไม้ สายฟ้าพลันปรากฏขึ้นบนฝ่ามือพร้อมเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ! “ข้าควรจะเป็นฝ่ายถามคำถามนั้นมากกว่า!” ห่างออกไปไม่ไกล หญิงสาวร่างสูงที่มีผมสีเหลืองประบ่าปรากฏตัวขึ้น จ้องมองม่อฟานด้วยสายตาเย็นชา ม่อฟานหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นหญิงสาวที่มีจมูกโด่งเป็นสันและมีตราสัญลักษณ์บนหน้าอก “กองทัพถังแตกหรือไง ถึงต้องส่งคนมาขุดหาทองที่นี่?” “พวกเราไม่จำเป็นต้องให้พวกนักล่าไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาวิจารณ์หรอก!” หนานอวี่ไม่ได้โจมตีม่อฟานต่อ แม้ม่อฟานจะไม่ได้สวมตรานักล่า แต่ท่าทางของเขาก็เปิดเผยตัวตนออกมาอย่างชัดเจน “สหายของเจ้าตายไปหลายคนแล้ว ข้ารู้สึกว่าทีมของเจ้าจะถูกกวาดล้างจนหมดก่อนที่จะหาอะไรที่มีประโยชน์เจอเสียอีก” หนานอวี่ไม่พูดอะไร เธอเม้มริมฝีปากเบาๆ เป็นอย่างที่ม่อฟานว่า ทีมของพวกเธอสูญเสียสมาชิกที่นี่ไปมากเกินไป ป่าเมฆเพลิงนั้นน่าสยดสยองกว่าที่พวกเธอจินตนาการไว้มาก พวกเธอทำได้เพียงหลบซ่อนในจุดที่ปลอดภัยเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสังหารหมู่... “แล้วเจ้าล่ะ ทำไมถึงเดินไปไหนมาไหนคนเดียวโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลย? ดูจากระดับพลังของเจ้าแล้ว ไม่น่าจะรับมือกับสัตว์อสูรในแถวนี้ได้นะ” หนานอวี่กล่าว ม่อฟานหรี่ตาพลางสำรวจผู้บัญชาการสาวที่ ‘หล่อเหลาอย่างยิ่ง’ คนนี้ สายตาของเขาไล่ตั้งแต่เส้นผมลงไปจนถึงกางเกงทหารตัวโคร่ง... ขาของเธอช่างยาวอย่างน่าเหลือเชื่อ กางเกงทหารตัวหลวมไม่อาจซ่อนเรียวขาที่มีกล้ามเนื้อนั้นได้ แต่ถึงอย่างนั้นน่องของเธอก็ยังดูเพรียวบาง ขาของเธอทั้งยาวและตรงสวยแม้จะไม่ได้สวมส้นสูง ช่างเป็นความงามที่หาได้ยากจริงๆ! ส่วนสูงของหญิงสาวคนนี้โดดเด่นมาก ม่อฟานเองก็จัดว่าไม่เตี้ยในหมู่ผู้ชาย แต่หญิงสาวคนนี้กลับเตี้ยกว่าเขาเพียงหนึ่งหรือสองเซนติเมตรเท่านั้น เมื่อบวกกับใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาของเธอ เธอจึงดูสง่างามมากเวลาที่ก้มมองพวกผู้ชายตัวเตี้ยๆ จนทำให้พวกเขารู้สึกอยากจะยอมสยบให้แต่โดยดี ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเด็กสาวตัวน้อย ความหล่อเหลาของเธอก็คงจะทำให้พวกหล่อนตาพร่าจนต้องสงสัยในรสนิยมทางเพศของตัวเองเลยทีเดียว! จมูกของเธอเป็นทรงจะงอยเหยี่ยวที่หาได้ยาก รับกับดวงตาชั้นเดียวที่เปล่งประกาย ม่อฟานไม่ใช่พวกที่ชอบผู้ชายท่าทางตุ้งติ้งหรือผู้หญิงมาดทอมบอย แต่เขากลับพบว่าความงามแบบกึ่งกลางเพศของผู้บัญชาการสาวคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจมาก ทั้งดูเท่และน่าทึ่งในเวลาเดียวกัน! เอาเถอะ จะเป็นผู้ชายหน้าสวยหรือผู้หญิงหน้าหล่อก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญกว่าคือรูปลักษณ์ เขาไม่สนใจหรอกว่าใครจะเอนเอียงไปทางไหน เพราะความดูดีคือสิ่งที่ขับเคลื่อนโลกใบนี้! ดวงตาของหนานอวี่เย็นชาลงเมื่อเธอรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองอย่างไม่ลดละของม่อฟาน เธอตราหน้าม่อฟานว่าเป็นพวกลามกทันทีและระมัดระวังตัวมากขึ้นในการโต้ตอบกับเขา “ถ้าเจ้าเต็มใจจะล้มเลิกภารกิจนี้ ก็บอกให้คนของเจ้าตามข้ามา ข้าจะพาวพวกเจ้าไปที่ปลอดภัยเอง” ม่อฟานกล่าว “พวกเรายังไม่เจอผลวิบัติเพลิงเลย...” ม่อฟานระเบิดหัวเราะออกมาก่อนที่หนานอวี่จะพูดจบ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ลืมมันไปเสียเถอะ ขนาดป่าเมฆเพลิงเจ้ายังผ่านไปไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ผลวิบัติเพลิงเลย ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แต่ผู้พิทักษ์ของผลวิบัติเพลิงไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะรับมือได้ การฆ่าพวกเราก็เหมือนกับการบี้มดสำหรับนาง อย่าเอาชีวิตคนของเจ้ามาทิ้งเปล่าๆ เลย เชื่อข้าแล้วรีบออกไปตอนที่ยังมีโอกาส หรือไม่ก็ไปเก็บพวกวิญญาณธาตุหรือชิ้นส่วนวิญญาณธาตุกลับไปรายงานเบื้องบนของเจ้าเสียเถอะ” หนานอวี่ขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบน้ำเสียงของม่อฟาน แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าทีมของเธอกำลังถูกสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวบางอย่างหมายหัวอยู่ จำนวนคนในทีมลดลงเรื่อยๆ แต่เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ลอบโจมตีพวกเธอคืออะไร ม่อฟานพูดต่อเมื่อเห็นผู้บัญชาการสาวยังลังเล “สัตว์อสูรที่โจมตีทีมของเจ้า น่าจะเป็นงูหลามปีศาจสามหัว เจ้านี่คือจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในป่าเมฆเพลิงแห่งนี้” ม่อฟานสำรวจศพตามทางมาตลอด และสังเกตเห็นว่าศพเหล่านั้นตายด้วยสาเหตุเดียวกันคือ พิษ ไฟ และกระดูกหัก สิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่น่าจะเป็นตัวการได้ก็คืองูหลามปีศาจสามหัวที่เคยพยายามจะกินเขาเช่นกัน “เจ้ารู้เรื่องนั้นได้อย่างไร?” หนานอวี่ถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวังเช่นเดิม “ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะยอมแพ้ หรือจะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อรอความตาย?” ม่อฟานไม่อยากเสียเวลากับหนานอวี่ ถ้าพวกเขาไม่ได้มาจากกองทัพ หรือความจริงที่ว่าเขารู้สึกเสียดายหากสาวสวยคนนี้จะต้องมาตายด้วยน้ำมือของสัตว์อสูร เขาคงไม่เสียเวลาช่วยหรอก ผู้วิเศษอัคคีคงจะเตือนงูหลามปีศาจสามหัวไว้แล้ว มันจึงไม่กล้าสร้างปัญหาให้เขาแม้เขาจะเดินเตร่ไปทั่วป่า แต่คนอื่นๆ ไม่ได้โชคดีแบบนั้น... หนานอวี่ลังเลอยู่นาน ดวงตาของเธอจ้องมองม่อฟาน พยายามดูว่าเขากำลังวางแผนหลอกลวงอะไรอยู่หรือไม่ ทว่า เมื่อเธอนึกได้ว่าการอยู่ในป่านี้ต่อไปจะทำให้คนของเธอตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง ในที่สุดเธอก็ยอมรับความจริงและถามม่อฟานว่า “เจ้าสามารถพาพวกเราไปยังที่ปลอดภัยได้จริงๆ ใช่ไหม?” “ก็น่าจะนะ แต่ข้าต้องไปหาเพื่อนของข้าก่อน แล้วเราค่อยไปพร้อมกัน” ม่อฟานกล่าว ม่อฟานไม่ชอบทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ หลังจากได้เห็นความแข็งแกร่งของผู้วิเศษอัคคี เขาก็เลิกล้มความคิดที่จะชิงผลวิบัติเพลิงทันที “ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้ เจ้าอย่ามาโกหกข้าก็แล้วกัน” หนานอวี่กล่าว “ข้าแค่อยากจะใจดีด้วยน่ะ และก็เพราะหน้าตาของเจ้าด้วย” ม่อฟานพูดหยอกล้อ จะว่าไป ดูเหมือนว่าในกองทัพจะหาสาวสวยระดับยอดเยี่ยมได้ง่ายจริงๆ ทั้งหลี่มั่นและหญิงสาวตรงหน้าเขาต่างก็มีคุณภาพเหนือกว่าสาวๆ ในโรงเรียนหรือในเมืองมาก กลิ่นอายที่ดูสง่างามราวกับจักรพรรดินีและบุคลิกที่สามารถสะกดหัวใจชายหนุ่มได้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่พวกผู้หญิงที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเลือกเครื่องสำอาง กระเป๋าแบรนด์เนม และเสื้อผ้าจะลอกเลียนแบบได้เลย “เจ้าคนสารเลว!” หนานอวี่ถลึงตาใส่ม่อฟาน ในกองทัพไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้มาก่อน!