บทที่ 476: หายนะเพลิง ตอนที่สอง ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย: XephiZ แก้ไขโดย: Aelryinth แม้จะไม่รู้ว่ากองเพลิงนั้นอยู่ไกลออกไปเพียงใด แต่สมาชิกในกลุ่มก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนอันรุนแรงที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันทำให้ผิวหนังของพวกเขาแห้งกร้านและลำคอแห้งผาก โม่ฟานรู้ดีว่า เมื่อบางสิ่งที่อยู่ไกลออกไปกลับมีขนาดใหญ่โตจนบดบังทัศนียภาพส่วนใหญ่ไปหมด นั่นหมายความว่าขนาดที่แท้จริงของมันต้องใหญ่กว่าที่เห็นในตอนนี้ถึงสิบเท่า เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำอยู่ตรงเส้นขอบฟ้านั้นดูยิ่งใหญ่ราวกับเทือกเขา และเมื่อมันมาถึง มันจะกลายเป็นหายนะเพลิงที่น่าสะพรึงกลัว! "พูดกันตามตรงเถอะ ถ้าสิ่งนั้นเข้ามาใกล้ มีใครคิดบ้างว่าเราจะหนีมันพ้น? ที่นี่มันเป็นดินแดนที่แห้งแล้ง ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวเลยสักนิด" จ้าวหมานเหยียนจ้องมองคลื่นเปลวเพลิงที่ม้วนตัวเข้ามาด้วยความตกตะลึง เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ดวงตาของเขาแดงก่ำสะท้อนเงาของเปลวเพลิง และยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งแปลกหน้าที่กำลังคืบคลานมาจากส่วนลึกของหัวใจ "งั้นก็รีบวิ่งไปทิศตรงข้ามเถอะ อย่างน้อยก็ดีกว่ายืนบื้ออยู่ตรงนี้ให้มันกลืนกิน พลังนั่นมันคือการทำลายล้างที่บริสุทธิ์ ชัดๆ เลยว่านี่คือบทลงโทษจากธรรมชาติที่มีต่อสิ่งมีชีวิต เหมือนพระพิโรธของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์!" เฉินอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สมาชิกในกลุ่มไม่ลังเลอีกต่อไป แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่ากองเพลิงนั้นมาจากไหน แต่ความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณและการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดก็เอาชนะความอยากรู้อยากเห็นไปจนหมดสิ้น! กลุ่มเริ่มออกวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม และยืนยันได้ว่าเพลิงที่โหมกระหน่ำกำลังมุ่งตรงมาทางพวกเขา โชคดีที่หายนะเพลิงยังอยู่ไกลพอสมควร หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่กิโลเมตร พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน กลุ่มเพื่อนเห็นกลุ่มควันและฝุ่นตลบขึ้นไปในอากาศจากทางด้านหลัง ฝูงสัตว์อสูรขนาดมหึมากำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขา! ท่ามกลางเมฆหมอกแห่งฝุ่นควัน พวกเขาเห็นร่างที่ดูคล้ายกับวัว โดยที่ส่วนใหญ่ของร่างกาย รวมถึงหัว ขา และข้อต่อบางส่วน ถูกปกคลุมด้วยแผ่นเกราะที่แข็งแกร่ง เกราะเหล่านั้นเป็นสีน้ำตาลแดง ซึ่งน่าจะเกิดจากการถูกหลอมด้วยไฟอยู่บ่อยครั้ง จำนวนของพวกมันชวนให้น่าตกตะลึง และเสียงย่ำเท้าของกีบเหล็กก็ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! "นั่นมันตัวอะไรกัน? อย่าบอกนะว่าพวกมันกำลังไล่ตามเราอยู่" จ้าวหมานเหยียนสะดุ้งเมื่อเขาหันไปมองแวบหนึ่ง สัตว์อสูรที่สวมเกราะสีน้ำตาลมีท่วงท่าที่น่าเกรงขามและสง่างามอย่างน่ากลัว ชัดเจนว่าพวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดา "พวกนั้นต้องเป็นสัตว์อสูรเกราะสังหารแน่ๆ พวกมันมีชื่อเสียงเรื่องการป้องกันที่ยอดเยี่ยมท่ามกลางสิ่งมีชีวิตระดับนักรบ สัตว์อสูรระดับนักรบทั่วไปมักจะนำฝูงแค่หนึ่งหรือสองรัง หรืออยู่อย่างสันโดษ แต่พวกสัตว์อสูรเกราะสังหารเหล่านี้ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง เกราะของพวกมันเหมาะมากสำหรับการนำมาทำเป็นอุปกรณ์สวมใส่เวทมนตร์ แต่ถ้าคุณพยายามจะฆ่าพวกมันสักตัว คุณจะต้องเผชิญหน้ากับพวกมันทั้งฝูง!" หลิงหลิงระบุชนิดของสัตว์อสูรที่กำลังวิ่งมาได้อย่างรวดเร็ว โม่ฟานรู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาเต้นรัวหลังจากได้ฟังคำอธิบายของเธอ ฝูงสัตว์อสูรระดับนักรบ ความสามารถในการต่อสู้ของมันคงทัดเทียมกับกองทัพทหารเลยทีเดียว! ถึงกระนั้น พวกมันกลับกำลังหลบหนีเหมือนนกที่ตื่นตระหนก นั่นหมายความว่าหายนะเพลิงในระยะไกลนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าใช่หรือไม่? หากสัตว์อสูรเกราะสังหารเหล่านี้เหยียบย่ำผ่านฝูงสัตว์อสูรอื่นๆ มันคงจะเป็นการสังหารหมู่ โม่ฟานไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งมีชีวิตเช่นนี้จะวิ่งหนีอย่างขี้ขลาดจากสิ่งอื่น โม่ฟานและพวกพ้องก็กำลังวิ่งเช่นกัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงแม่น้ำทรายไหล เดิมทีพวกเขาคิดว่าตนเองก้าวข้ามภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมาได้แล้วหลังจากข้ามแม่น้ำทรายไหลมาได้ แต่ใครจะรู้ว่าหุบเขาเพลิงอุดรนั้นต้อนรับพวกเขาได้แย่ยิ่งกว่าแม่น้ำทรายไหลเสียอีก ถึงขนาดเรียกพระพิโรธจากสวรรค์ให้ลงมาจากฟากฟ้า! พวกเขาได้พักผ่อนมาแล้วก่อนที่จะมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาเพลิงอุดร ดังนั้นพลังงานของซินเซี่ยจึงได้รับการฟื้นฟูแล้ว การหนีเข้าไปในแม่น้ำทรายไหลจึงเป็นเรื่องที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง ในขณะเดียวกัน ฝูงสัตว์อสูรเกราะสังหารที่หวาดกลัวหายนะเพลิงอย่างสุดขีดก็ตระหนักว่าแม่น้ำทรายไหลคือเขตมรณะ พวกมันเริ่มตื่นตระหนกเมื่อมาถึงชายฝั่ง และไม่กล้าที่จะรุดหน้าต่อไป "เมื่อสิ่งมีชีวิตที่ล่วงล้ำเข้าไปในแม่น้ำทรายไหลมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งหรือมีจำนวนมาก มันก็จะปลุกปีศาจทรายขาวในแม่น้ำทรายไหลให้ตื่นขึ้นมามากขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นด้วย ดังนั้นเราควรเว้นระยะห่างจากพวกสัตว์อสูรเกราะสังหาร กลิ่นอายและจำนวนของพวกมันอาจจะปลุกขุนพลโครงกระดูกระดับนักรบให้ตื่นขึ้นมาได้ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือไหว" ซินเซี่ยแนะนำ ทุกคนพยักหน้า ไม่มีใครกล้าเดินตามฝูงสัตว์อสูรเกราะสังหารที่กำลังตื่นตระหนกเข้าไปในแม่น้ำทรายไหล เมื่อกลุ่มกลับมาที่แม่น้ำทรายไหล เนื่องจากพวกเขามีสมาชิกเพียงไม่กี่คนและกลิ่นอายก็อ่อนแอกว่าพวกสัตว์อสูรเกราะสังหารมาก ความปลอดภัยของพวกเขาในแม่น้ำทรายไหลจึงได้รับการรับประกันด้วยพลังธาตุจิตของซินเซี่ย ในทางกลับกัน สัตว์อสูรเกราะสังหารไม่ได้โชคดีขนาดนั้น พวกมันถูกบีบให้ต้องตัดสินใจว่าจะหนีเข้าไปในแม่น้ำทรายไหลทางทิศตะวันตก หรือจะลองเผชิญหน้ากับหายนะเพลิง โม่ฟานและคนอื่นๆ ไม่มีเวลามาหาคำตอบ เพราะพวกเขายังคงวิ่งต่อไปทางทิศตะวันตกหลังจากก้าวข้ามขอบเขตของแม่น้ำทรายไหลมาแล้ว เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงส่วนลึกของแม่น้ำทรายไหล ในที่สุดหายนะเพลิงตรงเส้นขอบฟ้าก็เริ่มแสดงสัญญาณว่าจะสลายตัวไป อย่างไรก็ตาม ทุกคนมั่นใจว่าเปลวเพลิงที่น่าตกตะลึงนั้นได้แผ่กระจายไปทั่วแผ่นดินที่ไหม้เกรียมอยู่แล้ว แม่น้ำทรายไหลน่าจะเป็นเพียงที่เดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบ ลมร้อนยังคงพัดเข้ามาจากระยะไกล ทุกคนต่างประสบกับความลำบากท่ามกลางความร้อนระอุ พวกเขาหนีพ้นจากเปลวเพลิงที่น่าสยดสยองมาได้ แต่แม้เพียงความร้อนที่หลงเหลือจากลมร้อนก็ยังยากจะทานทน เมื่อมองไปในทิศทางของหุบเขาเพลิงอุดร ทั้งสถานที่นั้นกลายเป็นสีแดงฉานราวกับอาณาจักรแห่งไฟ ที่กำลังมอดไหม้อยู่ในมหาสมุทรเพลิง! "ฉันเคยได้ยินมาว่าแม่น้ำทรายไหลคือแม่น้ำของคนตาย จำนวนของปีศาจทรายขาวมีความสัมพันธ์กับจำนวนของสิ่งมีชีวิตที่ตายที่นี่ ฉันเคยสงสัยว่าทำไมแม่น้ำสายใหญ่ถึงมีความหนาแน่นของปีศาจทรายขาวสูงขนาดนี้ เพราะมันต้องใช้จำนวนชีวิตที่ตายที่นี่มากพอกัน..." หลิงหลิงเหลือบมองไปยังหุบเขาเพลิงอุดรแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ฉันเชื่อว่าปัจจัยที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งก็คือหายนะเพลิงที่เราเพิ่งเห็น ซึ่งบีบให้เหล่าสิ่งมีชีวิตต้องกระโดดลงไปในแม่น้ำทรายไหลเหมือนเป็นการรับโทษประหาร เมื่อเวลาผ่านไป แม่น้ำทรายไหลจึงยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อยๆ" "ทำไมเราไม่ไปจากที่นี่ล่ะ? หายนะเพลิงนี่มันน่ากลัวเกินไปจริงๆ ถ้าเราบังเอิญเข้าไปลึกกว่านี้ในหุบเขาเพลิงอุดร นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตออกมาเลยเหรอ?" จ้าวหมานเหยียนเป็นคนแรกที่เสนอความเห็น ไม่มีใครคาดคิดว่าหายนะเพลิงจะเกิดขึ้น เพราะไม่มีใครในกลุ่มที่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันเลย ใครก็ตามที่เคยเผชิญกับมันมาก่อนน่าจะบันทึกเรื่องนี้ไว้ในหนังสือบ้างสิ...