ตอนที่ 533: ยัยตัวแสบนั่น! ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย Xephiz เรียบเรียงโดย Aelryinth ในร้านอาหารสไตล์ตะวันตกที่หรูหรา ตงฟางเลี่ยค่อยๆ ทานของหวานจนเสร็จ เช็ดปาก แล้วเอ่ยกับคนที่นั่งตรงข้ามว่า “งั้นหรือ เขาแพ้ในการต่อสู้ครั้งแรกงั้นรึ?” “บางทีพวกเราอาจจะให้ความสนใจกับเขามากเกินไป ดูเหมือนว่าไอ้เด็กที่บอกว่าเป็นผู้สมัครสำรองคนนั้นจะไม่มีทีเด็ดอะไรเลย” โจวซูหมิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มดูแคลน “ฉันก็ไม่ได้สนใจเขาเท่าไหร่หรอก แต่นายน่ะสิ ผู้หญิงที่นายสนใจดันไปพักบ้านเดียวกับมัน ใครจะไปรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคนบ้าง” ตงฟางเลี่ยกล่าว ใบหน้าของโจวซูหมิงมืดครึ้มลงขณะจ้องเขม็งไปที่ตงฟางเลี่ย ทั้งสองคนต่างกังวลว่าโม่ฟานจะสามารถคว้าสิทธิ์ในการเสนอชื่อได้หรือไม่ เพราะมันจะเป็นตัวตัดสินว่าเขาจะถูกเลือกเข้าสู่การแข่งขันสถาบันเวทมนตร์ระดับโลก (World College Tournament) หรือไม่ อย่างไรก็ตาม ข่าวดีก็คือ โม่ฟานแพ้ตั้งแต่การต่อสู้ครั้งแรก... แม้ความพ่ายแพ้จะไม่ถูกบันทึกไว้ในใบคะแนน แต่หากไม่ชนะ มันก็ยากที่จะเก็บแต้มให้เพียงพอ โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาประเมินชายคนนั้นสูงเกินไป อย่างที่ตงฟางเลี่ยบอกไว้ หากเขาต้องสู้กับไอ้เด็กนั่นอย่างจริงจัง เขาสามารถเอาชนะมันได้อย่างง่ายดายภายในไม่กี่กระบวนท่า “แล้วการต่อสู้ครั้งต่อไปล่ะ คู่ต่อสู้ของเขาคือใคร?” ตงฟางเลี่ยถาม “ไป๋อวี้หลางจากสมาคมเวทมนตร์ ส่วนอีกสามคน... ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่ในเมื่อพวกเขาอยู่ในยี่สิบอันดับแรก ก็คงไม่กระจอกหรอก” “ไป๋อวี้หลางงั้นรึ เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมือทีเดียว” ——– ในคืนเดียวกัน ณ สนามแข่งขันเดิม... นักศึกษาทั้งสี่คนจากทีมที่สิบเอ็ดซึ่งแพ้ในการต่อสู้ครั้งแรกนั่งอยู่บนสนามหญ้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทีมคู่ต่อสู้ของพวกเขาไม่มีใครที่มีชื่อเสียงเลย แต่พวกเขาก็ยังพ่ายแพ้ ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นไปได้ว่าไม่มีใครในกลุ่มที่ทำแต้มได้มากนัก กู้เจี้ยนมีสีหน้าหม่นหมอง ตอนแรกเขาคิดว่าในเมื่อเพื่อนร่วมทีมของเขาต่างก็อยู่ในยี่สิบอันดับแรกของคณะธาตุนั้นๆ พวกเขาก็น่าจะพึ่งพาได้บ้าง แต่เขากลับต้องประหลาดใจ เพราะถึงแม้พวกเขาจะเก่งกาจในการดวลตัวต่อตัว แต่กลับเชื่องช้าเมื่อต้องสู้แบบทีม ไม่ต่างอะไรกับตัวถ่วงสำหรับเขาเลย เขาสามารถสยบคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดายด้วยเวทอัสนีบทใหญ่ หากพวกเขาเก่งกว่านี้สักหน่อย ก็คงไม่แพ้การต่อสู้ครั้งนี้ไปแล้ว กู้เจี้ยนรู้สึกสิ้นหวังเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขายังต้องต่อสู้อีกสองครั้งในทีมเดิมนี้ “โม่ฟาน นี่เธอเป็นอะไรของเธอ? ทำไมเธอถึงพยายามใช้ป่าคุนดักจับพวกมันล่ะ? หมอนั่นมีธาตุเงา เธอจะไปดักจับเขาได้ยังไง?” กู้เจี้ยนดุด่า อ้ายถูถูก้มหน้าลง ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา เธอต้องแบกรับความรับผิดชอบอย่างใหญ่หลวงต่อความพ่ายแพ้ของทีม หากเธอจัดการดักจับจอมเวทวารีด้วยป่าคุนของเธอได้ และขัดขวางไม่ให้เขาใช้คลื่นถาโถม (Rolling Wave) รูปขบวนของพวกเขาก็คงไม่แตกพ่ายเช่นนี้ ทว่า อ้ายถูถูกลับไปใช้มันกับจอมเวทเงา... ธาตุพฤกษานั้นแทบจะไร้ประโยชน์เมื่อเจอกับธาตุเงา เพียงแค่ใช้เงาหลบหลีก (Fleeing Shadow) ก็เพียงพอที่จะหลบหลีกเวทมนตร์ได้แล้ว “นอกจากนี้ ฉันก็ไม่ยักรู้ว่าโรงเรียนเรามีผู้หญิงชื่อโม่ฟานด้วย” หลิวซิงกล่าวด้วยสายตาแปลกๆ “นายหมายถึงโม่ฟานที่ลือกันว่าเป็นผู้สมัครสำรองคนนั้นน่ะเหรอ? เหอะๆ ฉันไม่คิดว่าหมอนั่นจะมีดีอะไรนอกจากดวงหรอกนะ ฉันดีใจที่เขาไม่ได้อยู่ในทีมเรา... แต่ยัยโม่ฟานคนนี้... ก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน!” หลี่เจี้ยแสดงความเห็นอย่างไร้ความเมตตาเช่นกัน “เอาเถอะ พอได้แล้ว แค่ต้องมั่นใจว่าการต่อสู้ครั้งต่อไปจะไม่เกิดความผิดพลาดขึ้นอีก” กู้เจี้ยนกล่าว คนอื่นๆ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรเพิ่มเติม อ้ายถูถูยังสัญญาว่าเธอจะไม่ทำผิดพลาดอีกในการต่อสู้ครั้งถัดไป —— อ้ายถูถูกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ปากของเธอยังคงพึมพำไม่หยุด เธอยอมรับว่าเธอไม่ได้แข็งแกร่ง พลังของเธอยังห่างไกลจากยี่สิบอันดับแรกของแต่ละคณะ แต่พวกเขาก็จะมาโทษเธอฝ่ายเดียวไม่ได้นะ! “พรุ่งนี้ฉันจะทำให้พวกนั้นประหลาดใจเลยคอยดู!” อ้ายถูถูเอ่ย “ทำให้ใครประหลาดใจเหรอ?” โม่ฟานถามพลางเดินออกมาจากระเบียงพร้อมกับซี่โครงไก่ในปาก เขาเพิ่งกัดไปได้เพียงคำเดียว แต่เสี่ยวเหยียนจีที่ได้กลิ่นก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องทันที โม่ฟานพยายามจะกัดอีกคำ แต่สิ่งที่เขาได้กลับเป็นเพียงอากาศธาตุ เสี่ยวเหยียนจีคาบไก่ชิ้นนั้นไปเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งยองๆ อยู่ในมุมเล็กๆ และเริ่มเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เสียงเหมือนหนูตัวน้อยๆ กำลังแทะอาหาร “ไม่... ไม่มีอะไร นายต้องหูฝาดไปแน่ๆ ฮ่าๆ!” อ้ายถูถูไม่กล้าบอกความจริงกับโม่ฟาน “เธอทำตัวแปลกๆ นะ ว่าแต่ ฉันได้ยินมาว่ารอบคัดเลือกเริ่มขึ้นแล้ว ของฉันเมื่อไหร่ล่ะ?” “อ้อๆ หมายเลขของนายอยู่ท้ายๆ เลยล่ะ” อ้ายถูถูตอบ โม่ฟานจ้องมองอ้ายถูถู เขารู้สึกได้ว่ายัยนี่กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ แต่เธอก็ทำตัวแปลกๆ มาตั้งแต่วันแรกแล้ว ดังนั้นการถามต่อจึงไม่มีประโยชน์อะไร —— วันต่อมา อ้ายถูถูตื่นเช้าเป็นพิเศษ เวลาเริ่มเหลือน้อยลง ด้วยเหตุนี้ทางสถาบันจึงจัดให้มีการต่อสู้สองนัดเกิดขึ้นพร้อมกัน ส่งผลให้ทีมต้องสู้สองรอบในช่วงเช้า โดยแทบไม่มีเวลาพักระหว่างรอบเลย ในทำนองเดียวกัน คู่ต่อสู้ของพวกเขาก็ต้องสู้ติดต่อกันเช่นกัน ดังนั้นทีมจึงต้องตัดสินใจว่าจะทุ่มสุดตัวในนัดแรก หรือจะถอมแรงไว้รับมือนัดที่สอง อ้ายถูถูจงใจขอให้ครอบครัวเตรียมอุปกรณ์เวทโจมตีปลิดชีพมาให้ เพื่อที่เธอจะได้ทำผลงานได้ดีในวันนี้... โม่ฟานตื่นขึ้นมาตอนที่อ้ายถูถูออกจากอพาร์ตเมนต์พอดี จากห้องของเขา เขาบังเอิญเห็นอ้ายถูถูเดินออกไปโดยสวมรองเท้าผ้าใบ มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากที่เห็นเธอไม่สวมรองเท้าส้นสูง “ชัดเลยว่ายัยนั่นกำลังเตรียมตัวไปฟัดกับใครสักคน...” โม่ฟานเริ่มครุ่นคิดพลางเอามือลูบคาง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โม่ฟานตัดสินใจตามไปดู ยัยคนนี้พักหลังๆ มานี้ทำตัวแปลกเกินไปแล้ว... โม่ฟานเดินตามหลังอ้ายถูถูไป แต่ไม่รู้ว่าคลาดกับเธอไปตอนไหน โรงเรียนนี้กว้างใหญ่มากจนเขาไม่มีเบาะแสว่าจะไปตามหาเธอที่ไหนดี ที่สำคัญที่สุดคือ เขาใช้เวลาเกือบสองปีในสถาบันหมิงจู แต่เขากลับตระหนักว่าตัวเองหลงทิศทางเสียแล้ว เขาเดินวนไปวนมาอยู่พักใหญ่ แต่ก็ยังหาทางไปไม่เจอ ต้นไม้ ทางเดิน ห้องเรียน ห้องทดลอง ลานฝึกซ้อม... นี่เขาอยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ย? “อา นั่นหอสมุดนี่นา ในที่สุดก็เจอจุดสังเกตแล้ว” โม่ฟานจำสิ่งก่อสร้างที่คุ้นเคยได้ในที่สุดหลังจากเดินผ่านป่าละเมาะเล็กๆ เมื่อโม่ฟานมาถึงทางเข้าหอสมุด เขาก็บังเอิญพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีดำสลวยประดับด้วยคริสตัลเล็กๆ มากมาย เธอกำลังอุ้มกองหนังสือไว้ที่อก... “โม่ฟาน?” หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความสับสนเมื่อเห็นเขา “ติงอวี่เหมียน เธออยู่ที่หอสมุดตลอดเลยนะ...” โม่ฟานยิ้มแห้งๆ ออกมา “วันนี้นายไม่มีดวลเหรอ?” ติงอวี่เหมียนถามพลางกะพริบตา “ฉันเหรอ? ช่วงบ่ายหรือช่วงค่ำล่ะ?” โม่ฟานเลิกคิ้วถาม ติงอวี่เหมียนส่ายหน้า เธอเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนังแล้วกล่าวว่า “มันกำลังแข่งอยู่ตอนนี้เลยล่ะ อ้อ เริ่มมาได้สิบนาทีแล้วด้วย” “...” โม่ฟานเม้มริมฝีปาก เขาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ อ้ายถูถู! ยัยตัวแสบนั่น!