ตอนที่ 529: ขุมนรกมืดมิด หลุมศพนับหมื่น (ตอนที่ 1) ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth การวิวัฒนาการของพวกอันเดดมีอยู่สองวิธี วิธีแรกคือการใช้กลิ่นอายแห่งความตายบ่มเพาะตัวเอง เหมือนกับการหมักบ่มแอลกอฮอล์ ซึ่งจะช่วยให้ความแข็งแกร่งของพวกมันเพิ่มพูนขึ้นตามกาลเวลาที่ผ่านไป วิธีที่สองคือการผสานร่างและกลืนกินผู้อื่น! การนำชิ้นส่วนร่างกายของซากศพมาต่อเข้ากับร่างกายของพวกมันด้วยพละกำลังอันป่าเถื่อน จะทำให้พวกมันได้รับความสามารถของศพเหล่านั้นเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ในระดับหนึ่ง! ขุนพลซากศพได้ใช้ศีรษะของเจียซีเพื่อให้ตัวเองมีการมองเห็นแบบมนุษย์ เนื่องจากเธอเพิ่งเสียชีวิตได้ไม่นาน ความแค้นของเธอยังคงหลงเหลืออยู่ ด้วยเหตุนี้เธอจึงตามมาหาทีมเมื่อยามค่ำคืนมาถึง กระเทียมเถ้า หรือการอยู่นิ่งๆ ทั้งหมดนี้ไม่ได้ผลกับขุนพลซากศพที่ถูกครอบงำด้วยความแค้นอันแรงกล้า เพราะเธอจำใบหน้าของพวกเขาได้ภายในวันเดียวหลังจากที่เธอตาย! “มา... มาอยู่กับฉัน! ฉันอยากให้พวกเธอทุกคนมาอยู่กับฉัน!” ศีรษะบนร่างของขุนพลซากศพกรีดร้องใส่พวกเขาด้วยความแค้นที่น่าสยดสยอง ขุนพลซากศพมีความสามารถในการสั่งการพวกอันเดด หลังจากสิ้นเสียงกรีดร้อง พวกซากศพในรัศมีไม่กี่ร้อยเมตรต่างก็ขานรับคำสั่ง โดยพุ่งเป้าไปที่เป้าหมายเดียวกับขุนพลซากศพ! พวกซากศพเริ่มกรีดร้องเช่นกัน ขาที่เน่าเปื่อยของพวกมันซึ่งตอนแรกลากไปมาเหมือนหุ่นเชิด พลันได้รับพลังงานมหาศาล เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นสัตว์ร้ายที่ป่าเถื่อนที่สุด พุ่งเข้าหาและล้อมรอบกลุ่มมนุษย์เอาไว้... เงาสีดำนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งเข้าหาพวกเขา ความหนาแน่นของอันเดดในบริเวณนี้สูงอยู่แล้ว พื้นที่ทั้งหมดสั่นสะเทือนเมื่อการเรียกพวกรวมตัวเกิดขึ้น พวกอันเดดเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ ทหารแปดนายที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพวกอันเดดพลันกลายเป็นเนื้อสดใหม่ที่น่าดึงดูดใจที่สุด! “หนีเร็ว!” ฉินหู่ตะโกน รอบตัวพวกเขามีอันเดดมากกว่าเดิม รวมถึงขุนพลซากศพที่ขับเคลื่อนด้วยความแค้น พวกเขาไม่มีโอกาสต่อสู้เลยแม้แต่น้อย... ทหารทั้งแปดนายรีบหนีไปในระยะไกล ร่ายเวทมนตร์อย่างต่อเนื่องขณะที่วิ่ง เรียกหมัดเพลิงและพายุทอร์นาโดออกมา แม้ว่าร่างของพวกซากศพจะกระจัดกระจายไปในอากาศพร้อมกับเลือดและของเหลวที่สาดกระเซ็น แต่พวกมันก็ยังคงไล่ตามพวกเขาอย่างไม่ลดละ! “อ๊ากกกก~!” ขณะที่กลุ่มกำลังวิ่งหนี ไม่มีใครมีเวลาหันไปดูแลลู่หงจิ้ง ซึ่งขาของเขาไม่เหลือเนื้อหนังอีกต่อไปแล้ว ลู่หงจิ้งเป็นจอมเวทธาตุน้ำ เขาแทบจะไม่มีม่านวารีปกป้องตัวเองจากพวกอันเดด... อย่างไรก็ตาม มีพวกซากศพจำนวนมากเกินไปที่โถมเข้าใส่เขา เหมือนนักกีฬารักบี้ที่ล้มทับกันเพื่อแย่งลูกบอล ซากศพจำนวนมากขึ้นพยายามแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างอย่างบ้าคลั่ง เสียงร้องของลู่หงจิ้งถูกกลบหายไปจนหมดสิ้น กลุ่มคนมองเห็นเพียงกองซากศพในจุดที่เขาอยู่ พวกเขาเห็นชิ้นส่วนเนื้อของเขาถูกโยนออกมาจากกองนั้น ซึ่งถูกซากศพแถวนั้นแย่งชิงไปทันที ไม่เหลือเลือดแม้แต่หยดเดียว เพราะพวกซากศพถึงกับคุกเข่าลงไปดูดกินจนสิ้น “อย่าหันกลับไปมอง!” สือเส้าจวี๋ตะคอกใส่จางเสี่ยวโฮว ข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุดในดินแดนแห่งอันเดดคือการหันหลังกลับ แม้ว่าพี่น้องร่วมสายเลือดจะล้มลง พวกเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้หันกลับไปช่วย สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการกลับมาเก็บศพในช่วงเวลากลางวัน เพื่อไม่ให้พวกเขากลายเป็นอันเดดไปมากกว่านี้... “ในดินแดนนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการกู้ภัย ทีมกู้ภัยก็คือทีมเก็บศพดีๆ นี่เอง!” สือเส้าจวี๋เน้นย้ำ จางเสี่ยวโฮวกัดริมฝีปากและวิ่งต่อไป พวกซากศพไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยลง มีตัวใหม่ๆ มาขวางทางอยู่เสมอ พวกอันเดดดูเหมือนจะมีพลังงานไม่จำกัด แม้แต่พวกที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังไกลๆ ก็ยังคงวิ่งไล่ตามมา “ฉัน... ฉันจับแกได้แล้ว... มา... มาอยู่กับฉัน!” เสียงที่น่าสยดสยองดังขึ้น จางเสี่ยวโฮวหันกลับไปและตระหนักว่ากัปตันฉินหู่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังด้วยเหตุผลบางอย่าง... ซากศพสองตัวกำลังเกาะขาของเขาไว้ ครู่ต่อมา แขนข้างหนึ่งของขุนพลซากศพขวานก็แทงทะลุร่างของเขา แขนนั้นค่อยๆ ยกขึ้นไปในอากาศ ฉินหู่ที่ถูกแขนเสียบทะลุถูกยกขึ้นลอยคว้างอยู่ตรงหน้าของเจียซีพอดี เจียซีหัวเราะออกมาอย่างโหยหวน ราวกับว่าเธอกำลังจะฉีกฉินหู่ออกเป็นชิ้นๆ ด้วยปากของเธอเอง ฉินหู่หันกลับมา กัปตันชำเลืองมองจางเสี่ยวโฮวด้วยลมหายใจสุดท้าย ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด แม้จะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่เขาก็ยังพยายามจะบอกบางอย่างกับจางเสี่ยวโฮว “อย่า... หัน... กลับ... ไป!” ฉินหู่ใช้ลมหายใจที่เหลืออยู่บอกกับจางเสี่ยวโฮว วินาทีต่อมา ฉินหู่ก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยระยางอีกสามข้างของขุนพลซากศพขวาน เหลือเพียงศีรษะที่ยังอยู่ในสภาพดี ซึ่งขุนพลซากศพแยกเก็บไว้ข้างๆ “บ้าเอ๊ย บ้าที่สุด!” จางเสี่ยวโฮวก้มหน้าและวิ่งต่อไป... ใบหน้าของเขาเจ็บปวดจากลมที่พัดปะทะ จางเสี่ยวโฮวไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งเร็วแค่ไหน ไม่ว่าจะยังไง พวกซากศพก็เป็นเพียงหุ่นเชิดที่ขวางทางเขา พวกซากศพหยุดเขาไม่ได้ แม้แต่ขุนพลซากศพระดับขุนพลก็ไม่มีโอกาสจับเขา... อย่างไรก็ตาม การโจมตีเพียงอย่างเดียวของเขาคือกงล้อวายุ เขาไม่สามารถช่วยใครได้เลย อย่าว่าแต่การระเบิดซากศพที่ล้อมรอบเพื่อนร่วมทีมของเขาออกไป ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแล้ว สามารถเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ยากขึ้นและช่วยคนที่เขาต้องการจะช่วยได้ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเหมือนเดิม ยังคงเล็กจ้อยจนทำได้เพียงแค่วิ่งหนีเท่านั้น จะดีแค่ไหนถ้าโม่ฟานอยู่ที่นี่ เขาคงจะใช้เวทมนตร์ทำลายล้างที่รุนแรงที่สุดฆ่าซากศพทั้งหมด เขาคงจะหาทางกำจัดแม้กระทั่งขุนพลซากศพที่ทรงพลังนั่นได้! พลังสองธาตุไม่เพียงพอสำหรับการรับมือกับพวกอันเดดเลย จางเสี่ยวโฮวไม่เคยมีความปรารถนาที่จะเป็นจอมเวทระดับสูงมากเท่านี้มาก่อน หลังจากเป็นจอมเวทระดับสูง เขาจะเข้าถึงพลังได้สามธาตุ อย่างน้อยเขาก็จะมีเวทมนตร์ที่สามารถใช้ต่อสู้กับพวกซากศพได้บ้าง! เขาจะสามารถร่ายเวทมนตร์ระดับสูงได้ ไม่ว่าจะเป็นเนตรอสูรศิลา: สาปกลายเป็นหิน หรือปีกวายุของธาตุลมที่จะช่วยได้มาก อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องวิ่งหนีเหมือนคนขี้ขลาด... “จางเสี่ยวโฮว อย่าไปทางนั้น!” สือเส้าจวี๋ตะโกน จางเสี่ยวโฮวรีบดึงสติกลับมาและตระหนักว่าพื้นดินตรงหน้าเขากำลังพังทลายลง... เริ่มจากดินที่ร่วนซุย จากนั้นพื้นดินก็เริ่มยุบตัวลง มันรู้สึกเหมือนดินข้างล่างกลวงโบ๋ และเมื่อพื้นผิวเริ่มสั่นสะเทือน ชั้นดินบางๆ ก็พังทลายลงทันที เผยให้เห็นขุมนรกที่ดำมืดอยู่ตรงหน้าเขา! มีซากศพหลายตัวอยู่บนพื้นดิน แต่เมื่อขุมนรกปรากฏขึ้น พวกมันทั้งหมดก็ร่วงหล่นลงไป แสงจันทร์ที่ส่องเฉียงๆ แทบจะมองไม่เห็นผนังของขุมนรกที่ลึกสุดหยั่ง ครึ่งหนึ่งพอมองเห็นได้ แต่อีกครึ่งหนึ่งมืดสนิท เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงร้องของพวกซากศพที่ตกลงไปในความมืด... เสียงร้องโหยหวนของพวกอันเดดพลันดังขึ้นในหลุมนั้น ขณะที่พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง “นี่... นี่มันอะไรกัน?” จางเสี่ยวโฮวหยุดชะงักลงตรงหน้าขุมนรกพอดี เขาไถลไปจนเกือบถึงขอบหลุมเนื่องจากความเร็วที่สูงเกินไป เขาชำเลืองมองลงไปข้างล่างด้วยความตกตะลึง และได้เห็นภาพที่น่าสยดสยองที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต...