**บทที่ 0364 - เหล้าชีวิตเพื่อเลือด** สวัสดีครับทุกคน เดือนที่ผ่านมา ผมไม่ได้ทำให้เสร็จครบ 30 ตอนตามที่ตั้งเป้าไว้… จากนี้ไปเราจะปล่อย 6 ตอนต่อสัปดาห์อย่างต่อเนื่อง ขณะที่ผมพยายามจัดคิวตอนที่ได้รับสปอนเซอร์ให้เสร็จช้าๆ ในเดือนนี้ และกรุณาติดตามผมที่ Patreon ด้วยนะครับ **ตอนที่ 1/6 ของสัปดาห์นี้** แปลโดย – แอช แก้ไขโดย – ถั่วงอก ขอให้สนุก!!!!!!!!! ถ้าพวกเขาถูกศูนย์กลาง “ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์” ทำลายไปแล้ว บางทีแผ่นดินใหญ่เฉินอู๋ทั้งหมดอาจต้องตามเท้าเทียมของพวกเขาเช่นกัน > “คนในศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ยึดอำนาจมักรู้สึกว่าไม่พอ พวกเขากลัวสถานะของตนจะถูกคุกคาม ; ดังนั้นพวกเขาจึงเสริมกำลังศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ในขณะเดียวกันก็แทรกซึมเข้าไปในแผ่นดินใหญ่หลายแห่งต่างประเทศและยึดครองมัน! ตั้งแต่โบราณ นี่ก็เป็นเป้าหมายของพวกเขา ผมแค่ไม่คิดว่าพวกเขาจะดึงแผ่นดินใหญ่ของทะเลตะวันออกมาได้เร็วขนาดนี้” > “ถ้าอย่างนั้น ชาวแผ่นดินใหญ่แสงศักดิ์สิทธิ์คงลำบากมากไหม? เรื่องนี้จะดำเนินต่อไปหรือเปล่า?” วูเจี้ยนเจี้ยนถาม > “ไม่ใช่ค่ะ — สภาวะเช่นนั้นจะไม่คงอยู่ตลอดไป วันหนึ่งดวงอาทิตย์ของพวกเขาก็จะตก! พลังอิทธิพลใด ๆ ที่คล้ายกับศาสนจักรวิบากก็จะต้องพังทลายในที่สุด! ครั้งนี้พวกเขาได้ขัดขวางแผ่นดินใหญ่ที่แข็งแกร่งหลายแห่งไม่ให้มาร่วมการรวมตัวของวีรบุรุษ ชัดเจนว่าพวกเขาต้องการให้เรารู้สึกโดดเดี่ยว หวังว่าเราจะมาหลบพ้นกับพวกเขา! พวกเขาไม่อยากให้มีอาณาจักรใดในทะเลตะวันออกที่อาจคุกคามตำแหน่งของพวกเขา!” วู่ไคมิงตอบ กู่ตงเฉินยิ้ม “ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ก่อตั้งมาช้ากว่าศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอดมาก แต่ในการต่อสู้กับปีศาจเมื่อร้อยพันปีก่อน พวกเขาก็เคยทำคุณประโยชน์อันยิ่งใหญ่ แต่ครั้งนี้ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง!” เฉินซียงผ่อนคลายเมื่อเห็นรอยยิ้มของกู่ตงเฉิน เขาตระหนักว่ากู่ตงเฉินอาจยังมีวิธีหลบหนีอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงพลังลับของศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอด ที่เขาถามฮว่างจินเทียนแล้วได้คำตอบว่า “เป็นความลับที่เปิดเผยต่อหัวหน้าศาสนาจักรศิลป์อัศวินเท่านั้น” เฉินซียงและกลุ่มของเขามาถึงหน้าบ้าน เซียวโจ่ว่งตรงเข้ามาและเตะประตูจนแตกเป็นชิ้น ๆ “ไอ้สุนัขสังหารของศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์! อย่าออกมานะ แล้วคารวะยอมรับความผิดของพวกเจ้า!” เฉินซียงตะโกนโดยปล่อยพลังไช่แท้สีฟ้าสดใสออกจากปาก ทำลายกุฎากลางฝั่งที่เหลืออยู่ทั้งหมด นี่คือการท้าทายแบบเปิดโปง เมื่อคนเดินเท้าเห็นเฉินซียงทำเรื่องวุ่นวาย พวกเขาก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที เพราะครั้งก่อนที่เมืองหอม เฉินซียงต่อสู้กับเซียวโจ่ว ทำลายจัตุรัสทั้งหมด ภาพนั้นยังฝังแน่นในความทรงจำของพวกเขา ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก กู่ตงเฉินและวู่ไคมิงมองตากันแล้วหายตัวไปอย่างฉับพลัน พวกเขากระโดดห่างออกไปและเฝ้าดูเหตุการณ์ unfold ถ้าเขาอยู่ตรงนั้น ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์คงหนีได้ พวกเขาต้องการสอนบทเรียนให้ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์อย่างเปิดเผย แต่วิธีนั้นจะเป็นไปไม่ได้หากพวกเขายังอยู่ จึงอยากให้เฉินซียงกับกลุ่มทำหน้าที่แทน “พี่ชายศิลปะหนุ่ม อนุญาตให้ทำลายบ้านได้เลย แต่อย่ากระทบส่วนอื่น เหลือไว้ให้เธอเอง!” กู่ตงเฉินพูดผ่านจิตเวทเมื่อจากไป จากด้านในคนเจ็ดคนสวมชุดทองหรูหราเดินออกมา ทุกคนมีสีหน้าตึงเครียด แต่ดวงตาเต็มไปด้วยแสงอันอันตราย พวกเขาดูเหมือนนักฆ่า “พวกเขาไม่มีค่า ระดับ 6‑7 ในสำนักศิลปะแท้จริง!” หลงชวีอี้พูดด้วยความรังเกียจ หนึ่งในศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์อุทานโกรธ “พวกเจ้าเป็นใคร! ไม่รู้อะไรว่าจะต้องชำระค่าชดเชยด้วยชีวิตของเจ้าโดยตรง?” ทันทีที่ชายคนนั้นพูดจบ เฉินซียงให้สัญญาณกับเซียวโจ่ว เซียวโจ่วเข้าใจคำสั่งทันที เขากระโดดเข้าไปในพริบตาเดียว หมัดไร้ความปรานีของเขาตีตรงที่ท้องของชายคนนั้น พลังของหมัดนั้นแรงขนาดทำให้ร่างกายของเป้าหมายบิดตัวและระเบิดล้างทุกอย่างภายใน ชายคนนั้นปริศนากลิ่นเลือดออกมาจากปาก ชุดทองที่สวมอยู่ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เลือดและพลังของเซียวโจ่วไหลออกจากรูร่างกายของเขา ชายคนนั้นพุ่งออกไปชนเสาและหมดสติ สามารถบอกได้ว่า เซียวโจ่วทำได้อย่างพอเพียง ไม่เช่นนั้นบ้านทั้งหลังคงจะพังพินาศ เขาแค่ทำให้ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์บอดเท่านั้น “ก่อนหน้านี้ที่เจ้าแย่งของที่หน้าประตูศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอด ต้องชำระค่าโดยเลือดของเจ้า!” เฉินซียงพูดโดยมือติดหลัง เซียวโจ่วแข็งแกร่งพอที่ไม่ต้องลำบาก เขาอยู่ในสภาพที่พอใจมากที่ได้มีฝีมือเช่นนี้เป็นลูกศิษย์ ทหารหกคนที่เหลือโกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม แต่สุดท้ายศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอดก็กล้าทำให้พวกเขาได้สัมผัสการต่อสู้ “เฉินซียง? เซียวโจ่ว?” ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์พูดด้วยความเยือกเย็น ชื่อของพวกเขาเป็นที่ยอมรับและสร้างความสนใจ แน่นอนว่าพวกเขาจะรู้จัก เมื่อนั้นคนหกคนในชุดทองได้ถูกยู๋เซี่ยโต้และกลุ่มของเขาล้อมรอบ ไม่ให้พวกเขาหนี แม้จะรู้ว่าตนเองอาจไม่จำเป็นต้องต่อสู้ แต่พวกเขายังต้องการสอนบทเรียนให้ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ “ใช่! พวกพวกเรานี่แหละ! เจ้าแย่งลูกศิษย์ของเราและทำร้ายเขา! ตอนนี้เรามาแก้แค้นและเอาของที่เจ้าแย่งกลับคืนพร้อมทำให้ทุกคนบอด! เซียวโจ่ว โจมตี!” เมื่อเฉินซียงส่งสัญญาณ เซียวโจ่วก็โจมตีอีกครั้ง เขาอยู่ระดับ 7 ของสำนักศิลปะแท้จริง ซึ่งใกล้เคียงกับนักศิลปะระดับ 9 แม้รูปร่างดูเด็ก แต่พลังและความเร็วไม่อายใคร ขณะเซียวโจ่วโจมตี ร่างของเฉินซียงสั่นไหวเล็กน้อย ทุกคนรู้สึกถึงกระแสไช่แท้หนาแน่นทั่วตัว ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ติดเถาวน้ำหลายเถาอย่างกระชับ ทำให้พวกเขาขยับตัวได้ยาก “ถ้าศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอดทำแบบนี้ ก็กำลังชี้นำตัวเองสู่การทำลาย ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ของเราไม่อาจปล่อยให้เจ้าได้! ในสายตาของศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ เราเป็นแค่มดเท่านั้น เจ้าอย่าคิดว่าพวกเราไม่บันทึกความโกรธของเรา!” ศิษย์คนหนึ่งตะโกนด้วยเสียงสั่นกลัว เฉินซียงฟากมือ กึกก้องดังระฆัง ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ร้องโหยห่วยขณะเลือดไหลพร้อมฟันกระเด็น “เจ้าอยากจะหยิ่งอยู่!” เฉินซียงฟากฝ่ามืออีกครั้ง ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไม่ใช่เซียวโจ่ว ต่อหน้าฝ่ามือฟ้าผ่าของเฉินซียง พวกเขาก็เหมือนเต้าหู้ เฉินซียงตบสองครั้ง ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์เสียฟันทั้งหมด แต่ยังไม่ตาย เซียวโจ่วก็ทำเช่นเดียวกัน ตบสองศิษย์อีกคน “โจมตีทุกคน! ตีให้พวกเขาตกใส่ดิน! ไม่ต้องอ่อนโยนกับพวกนี้เลย พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นสุดยอดของโลกหรือเปล่า? อย่ามองข้ามศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอดของเรา ฉันจะทำให้พวกเขาตระหนักว่าศักดิ์ศรีของศาสนาจักรของเราไม่อาจถูกล่วงละเมิด!” เสียงของเฉินซียงเต็มไปด้วยพลังการทำลายที่แทรกซึมเข้าไปในยู๋เซี่ยโต้และเพื่อน ๆ หมัดและเตะของพวกเขาเต็มอิ่มด้วยพลังที่โหดร้ายมุ่งตรงสู่ศิษย์หกคนของศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ เฉินซียงต้องการให้เกิดผลเช่นนี้ ศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์แย่งของโดยเปิดเผยต่อหน้าสำนักศิลปะสุดยอด ถือเป็นการดูหมิ่นศาสนาจักรศิลปะ ตอนนี้เฉินซียงต้องการให้พวกเขา “จ่ายคืน” ทุกอย่าง และทำให้ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์รู้สึกอับอายสุดขีด ในเวลาสั้น ๆ ศิษย์หกคนของศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ถูกหมัดและเตะจนบาดเจ็บหนัก เมื่อเฉินซียงดึงเถาวน้าขึ้น หกคนล้มลงทั้งหมด “บีบบังคับพวกเขาอย่างโหดร้าย! อย่าฆ่าพวกเขา!” ขณะพูด เฉินซียงก้าวเท้าอย่างดุเดือดเตะศิษย์ศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ การกระทำนั้นเท่ากับประกาศสงครามต่อศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ในนามของศาสนาจักรศิลป์อัศวินสุดยอด ซึ่งก็ได้รับการสนับสนุนจากกู่ตงเฉิน จูหรงได้เก็บอุปกรณ์จัดเก็บไว้จากพวกเขาแล้ว หลังจากพบของของเหยาไฮเชิง พวกเขาให้กับเฉินซียง เขาไม่ต้องการของอื่นใดแล้ว เพราะตอนนี้เขาไม่มีความต้องการอะไร “หยุด!” เสียงโกรธดังกึกก้องขึ้นพร้อมความกดดันดุเดือดเหมือนภูเขา กดดันลงบนบ่าของเฉินซียงและกลุ่ม ทำให้พวกเขาอับอายอย่างสุดขีด “ทำต่อไป!” เสียงเยือกเย็นของกู่ตงเฉินก้องดังขึ้น ความกดดันบรรเทาตัวลง พวกเขายังคงบีบตีศิษย์หกคนของศาลาแสงศักดิ์สิทธิ์ต่อไป.