รอยยิ้มที่หายาก แปลโดย – แอช แก้ไขโดย – ฟิงเกอร์ฟ็อกซ์ ซู แม่หย่าวไม่ได้ออกมา แต่เฉิน เซียงได้ข้อมูลสำคัญหนึ่งอย่าง—ไบ โยโยวและซู แม่หย่าวเคยประสบสงครามใหญ่ของสามอาณาจักรเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน นั่นหมายความว่าพลังของพวกเขาน่ากลัวเกินกว่าที่เขาคิด เฉิน เซียงไม่ได้โง่ หลังจากคิดวนรอบๆ ไม่กี่นาที เขาก็สรุปได้ว่าผู้ที่ล่อไบ โยโยวและซู แม่หย่าวไปที่หน้าผาอัปสรณ์และอสูรคงเป็นหญิงคนเดียวกับผู้ที่ฆ่าแม่ของไบ โยโยว! แต่เพื่อปฏิญาณเลือดบางอย่าง หญิงคนนั้นไม่ได้ฆ่าซู แม่หย่าวและไบ โยโยว เธอเพียงถอดเสื้อผ้าของพวกเขา ปล้นของทั้งหมดและทำร้ายพวกเขาจนหนัก! “อย่าคิดมากเลย ตอนนี้เธอกำลังเผชิญกับหายนะที่เร่งเข้ามาเร็วมาก ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ จำเป็นต้องตั้งสติกัน!” ซู แม่หย่าวถอนหายใจเบา ๆ ไบ โยโยวและไบ จี้เชียนกอดกันเป็นเวลานาน พวกเขาก็ร้องไห้พอแล้ว ทั้งสองมองเฉิน เซียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม “อย่ากังวล น้องโยโยวคือผู้ให้โอกาสผม หากไม่มีเธอผมคงไม่ยืนอยู่ที่นี่!” เฉิน เซียงโบกมือพูด “พี่สาว จะทำอะไรต่อไป?” ไบ โยโยวถาม “ผมจะกลับไป ฝ่ายสงครามใหญ่ของสามอาณาจักรกำลังจะเริ่ม! ผมถูกผนึกเป็นเวลาหนึ่งแสนปี ต้องฟื้นฟูพลังทันที ผมพลาดครั้งก่อน ครั้งนี้จะไม่พลาดอีก! ผมจะไม่ให้พวกอาณาจักรอสูรผ่านไป” ไบ จี้เชียนพูดอย่างโหดเหี้ยม ถูกขังหนึ่งแสนปี! เฉิน เซียงคาดว่าเมื่อ “การฝึกเทวดาปราบอสูร” ตกลงมาสู่โลกมนุษย์ เธอก็ถูกกักขังอยู่ที่นี่ “พี่จี้เชียน ใครที่ขังเธออยู่ข้างล่างนี้? ตอนที่ผมเรียนรู้การฝึกเทวดาปราบอสูร ทำให้ผมนึกถึงการทำลายเสาสูนั่นแหละ ทำให้เธอออกมาได้” เฉิน เซียงไม่อาจหยุดมองหน้าอกของไบ จี้เชียนซึ่งไม่นานมานี้เขาได้บีบอย่างโหดร้าย คิดถึงจุดนั้น ไบ โยโยวจู่โจมด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าเฉิน เซียงไม่ได้เป็นคนร้าย เขายังเป็นผู้ให้โอกาสของเธอ ทั้งหมดเป็นเพราะเขาที่ทำให้เธอและน้องสาวสามารถก้าวข้ามอุปสรรคในความสัมพันธ์ของพวกเธอและยอมรับกันในที่สุด! “ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ผมแค่รู้ว่าการฝึกเทวดาปราบอสูรมาจากมือของเขา และเมื่อผมถูกผู้ที่เคยฝึกเทวดาปราบอสูรชนะแบบนั้น ผมเลยตามหาเขาเพื่อพูดคุย ผมอยากรู้ว่าทำไมถึงต้องพ่ายแพ้!” เมื่อไบ จี้เชียนพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเธอเป็นสีแดงด้วยความโกรธ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกลัวเล็กน้อย “เพียงแค่ dedos 一 พวกเขาก็ดีดผมลง และผมก็ยอมให้ถูกผนึกในเสากะโหลกยักษ์จนถึงวันนี้!” ไบ จี้เชียนพ่ายแพ้ภายใต้การกดของนิ้ว หนึ่งคนที่ถือคือนั้นน่ากลัวจริง ๆ แม้แต่หลง เสวี่ยก็ตกใจ “มีคนมานะ มันคืองูหัวสองหัว” หลง เสวี่ยพูดด้วยความรังเกียจ เฉิน เซียงรีบบอกไบ จี้เชียน “ไอศตการงูหัวสองหัวกำลังมา เราเคยสร้างความวุ่นวายมาก่อนหน้านี้ เขาต้องมาที่นี่เพราะอันนั้น” “งูหัวสองหัว? ผมจัดการเอง หลังจากจัดการเสร็จผมจะลา!” ไบ จี้เชียนตอบด้วยความเย็นชา เมื่อเห็นความมั่นใจจากไบ จี้เชียน เฉิน เซียงถอนลมหายใจโล่ง “พี่จี้เชียน ไม่เพียงสวยงาม แต่ยังทำให้น่าเกรงขาม ขอบคุณที่ช่วยเหลือ!” ไบ จี้เชียนทำสีหน้าสบาย ๆ แต่คำชมของเฉิน เซียงทำให้เธออยู่ในอากาศดีของเขา อย่างน้อยในมุมมองของเธอ เฉิน เซียงเป็นคนแรกที่ชมเชยเธอ คนอื่น ๆ ที่เห็นเธอมักจะหลีกเลี่ยงหรือโจมตีอย่างโหดร้าย หรือไม่กล้าพูดอะไรกับเธอ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมไบ โยโยวใส่ความหวังทั้งหมดไว้ที่เฉิน เซียง เพราะเธอคิดว่าเฉิน เซียงมีเสน่ห์ที่แปลกประหลาดแตกต่างจากใครๆ “พี่จี้เชียน จะไปไหน? ทำไมไม่อยู่ที่นี่สักสองสามวัน?” เฉิน เซียงเดินเข้าหาไบ จี้เชียนและจับมือสีหยกของเธอในขณะสั่น “กรุณาอยู่สักสองสามวันเพื่อเป็นเพื่อนน้องโยโยว!” “ไม่ได้ ฉันมีเวลาน้อย! ถ้าฉันไม่ผิด Su สาวล่อลวงคงอยู่ข้างๆเธอ พวกเธอแยกจากกันไม่ได้” ไบ จี้เชียนปฏิเสธอย่างแน่วแน่แล้วโบกมือเฉิน เซียงออก เธอมีความรู้สึกรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่คาดคิดว่าผชายคนหนึ่งจะชักมือเธอ เฉิน เซียงสงสัยว่าทำไมซู แม่หย่าวไม่ออกมาพบเพื่อนเก่า แต่กลับซ่อนตัวในวงแหวน ไบ จี้เชียนเร่งรีบ เธอปลิวมือเบา ๆ แล้วถ้ำยักษ์โผล่ขึ้นต่อหน้าเธอโดยไม่มีการสั่นสะเทือนหรือหินแตก แม้เฉิน เซียงจะประหลาดใจกับพลังของเธอ เขานึกว่าการทำแบบนี้ยากเกินกว่าร้องนกจง เมื่อถ้ำยักษ์เปิดกว้าง เฉิน เซียงและคนอื่น ๆ เห็นกลุ่มสิ่งมีชีวิตครึ่งมนุษย์ครึ่งป่าอยู่ข้างนอก ไบ จี้เชียนเห็นแล้วค่อยขมวดคิ้ว “สิ่งมีชีวิตอาณาจักรอสูรน่ารังเกียจ ไปสู่สังหาร” ขณะพูด เสียงเยือกเย็นของเธอทำให้คลื่นเสียงพุ่งออกมาทีละคลื่น สั่นอากาศผ่านถ้ำจนสุด เฉิน เซียงรู้สึกว่าพื้นที่ข้างหน้าเริ่มบิดเบือน ปีศาจอสูรนับไม่ถ้วนถูกบดขยี้เป็นชิ้น ๆ ใต้คลื่นอวกาศ พวกมันไม่มีโอกาสส่งเสียงร้องก่อนตาย เพียงชั่วพริบตา ปีศาจอสูรที่อยู่ข้างหน้าถูกไบ จี้เชียนกำจัดจนหมด เฉิน เซียงอ้าปากด้วยความช็อค ใบหน้าตกใจจนมือของเขาจับมือสีหยกของไบ โยโยวโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาตกใจจนสุดขีด เหลือเพียงงูหัวสองหัวยืนอยู่หน้าตัว นั่นสองหัวก่อกากกองกองเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายเต็มไปด้วยแผล แม้เขาจะรอดชีวิต แต่ร่างกายใหญ่ของเขาถูกทำลายจากพลังนั้น ไบ จี้เชียนมองหน้าตกใจของเฉิน เซียงแล้วรู้สึกดีใจทันที ตัวเธอหายไปแล้วปรากฏซ่อนอยู่ด้านหลังงูหัวสองหัว ฝ่ามือสีหยกของเธอปล่อยพลังสีม่วงห่อหุ้มแล้วปากแขนเข้าไปที่สองหัว หลังมือหยกของเธอแตะหัวสองหัว เลือดสีม่วงไหลออกมาพร้อมกัน ไบ จี้เชียนโยงงูหัวสองหัวด้วยตะขอสีม่วงจนทะลุมู่ทรวง เมื่อเห็นงูหัวสองหัวล้มลงบนพื้นพร้อมเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวด ทุกคนสะดุ้ง “สารพิษของฉันยังใช้ได้!” ไบ จี้เชียนพิสูจน์ว่าตะขอของเธอยังมีพิษ เธอปล่อยฝ่ามือตีงูหัวสองหัวจนพุ่งเป็นฝุ่น ไม่มีสิ่งเหลืออยู่ งูหัวสองหัวแม้อยู่ในระดับนิรวรรณ แต่ก็ถูกไบ จี้เชียนกตาร์ได้อย่างง่ายดาย เหตุการณ์นี้ทำให้เฉิน เซียงรู้สึกหวาดกลัว “พี่โยโยว พี่สาวของคุณแข็งแกร่งจริง!” เฉิน เซียงปล่อยมือของไบ โยโยวออก ทำให้ไบ โยโยวดึงหายใจด้วยความเย็น จ้องที่สีแดงที่เหลือบนมือสีหยกจากการถูกเฉิน เซียงบีบ “ไร้ประโยชน์จริง ๆ นี่แค่ส่วนเหนียวของภูเขา” ด้วยความเร็ว ไบ จี้เชียนโผล่มาใกล้ไบ โยโยวแล้วมองเฉิน เซียงอย่างเย็นชา “ถ้ากล้ามมาต่อกดพี่สาว ฉันจะถอดเปลือกของคุณเลย!” หลังจากคุกคามเฉิน เซียงเสร็จ ไบ จี้เชียนมองไบ โยโยวอย่างอุ่นใจและกอดเธอก่อนพูดอย่างอ่อนโยน “น้องสาว พี่สาวต้องไปแล้ว ถ้าฉันอยู่ที่นี่นานเกินไป พลังของฉันจะถูกจำกัดและความแข็งแกร่งจะลดลง เราอาจจะได้เจอกันแค่ในสงครามใหญ่ของสามอาณาจักร ขออภัยที่ไม่สามารถอยู่กับคุณได้” ไบ โยโยวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม “พี่สาว ไม่ต้องกังวล ฉันมีเพื่อนอยู่ที่นี่ ชีวิตของฉันเต็มไปด้วยความสุข ฉันเข้าใจความหมายของชีวิตแล้ว อย่ากังวลกับฉันเลย” ไบ โยโยวมองเฉิน เซียงและยิ้มร่าแสงรอยยิ้มที่สวยงามเฉิน เซียงคิดว่าของที่ดีที่สุดที่ได้จากการเดินทางนี้คือรอยยิ้มนี้ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังในอนาคตและความรักที่เร่งร้อนต่อชีวิต! เฉิน เซียงรู้ว่า ไบ โยโยวไม่ต้องทำลาย “การฝึกเทวดาปราบอสูร” เพราะความรู้สึกเจ็ดและความปรารถนาหกอย่างได้ฝังแน่นในจิตวิญญาณของเธอ เขาก็มิได้ละเลยยิ้มกลับให้เธอเป็นรอยยิ้มที่มาจากหัวใจอย่างแท้จริง ซู แม่หย่าวและหลง เสวี่ยก็ยิ้มอย่างเดียวกัน