ศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์ แปลโดย - Ash แก้ไขโดย - Fingerfox สวัสดีครับทุกคน อย่าลืมติดตามเพจ Patreon ของผม บทที่ 2/6 ของสัปดาห์นี้ กู๋ตงเฉินและอู๋ไคมิงปรากฏตัวขึ้นหลังเฉินเซียงและกลุ่มของเขา ขณะเดียวกันชายชรากลางวัยใส่ชุดทองก็ปรากฏต่อหน้าที่เฉินเซียงและกลุ่ม เฉินเซียงและกลุ่มหยุดนิ่งไว้ สหายศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์ 6 คนที่ถูกตีจนเป็นฟูกดำขาวแล้ว ไม่เหลือรูปร่างที่รู้จัก แม้จะไม่ตายก็อาจบอกได้ว่าตายไปแล้วก็ไม่ผิด ชายชรากลางวัยของศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์แข็งแกร่งมาก แม้ดูธรรมดาแต่เปล่งออร่าอึ้งอัดจิตอยู่ในตัว ขณะนั้นใบหน้าเขาบิดเบี้ยวจากความโกรธขณะจ้องมองกู๋ตงเฉินอย่างโหดร้าย “กู๋ตงเฉิน! แค่สำนักศิลปะสุดขั้วอย่างหนึ่งเท่านั้น! ฉันจะทำให้เธอเสียใจ!” ชายชราชุดทองพูดพร้อมกัดฟันด้วยความโกรธ “ฉินเจอจุน ฉันคิดว่าคุณก็รู้แล้วว่าเป็นสหายศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์ของคุณที่ทำผิดก่อน เราก็แค่แก้แค้นเท่านั้นเอง ถือว่าถูกต้องโดยสมบูรณ์” กู๋ตงเฉินหัวเราะเยาะ เฉินเซียงและกลุ่มวิ่งเข้าไปอยู่นอกกู๋ตงเฉินและอู๋ไคมิง หากเฉินเซียงไม่เข้าใจผิด ชายชราชุดทองนี้ก็คือพระสภาศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์ที่ไม่น้อยกว่ากู๋ตงเฉิน ฉินเจอจุนมองสหายที่นอนบนพื้นคร่ำครวญร้องขอความช่วยเหลือ คิ้วของเขาถูกยกขึ้น เขาลืบมือและเปลวทองระเบิดออก ทำลายสหายทั้งหกคนบนพื้นให้เหลือเพียงเถ้าแผ่ว “น่าสะเหอะจริงๆ!” ฉินเจอจุนตะโกนด้วยความโกรธ แล้วมองไปที่กู๋ตงเฉิน “เธอยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ของเธอหรอกหรือ?” การเห็นฉินเจอจุนทำร้ายสหายของศาสนสถานของตนเอง เฉินเซียงและกลุ่มสั่นสรีระด้วยความขนลุก พวกเขาไม่มีความมีน้ำใจต่อศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์เหลือแม้แต่น้อย “แต่แน่นอนว่าฉันก็รู้ว่ามันเป็นการกระทำของเธอ!” ดวงตากู๋ตงเฉินเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย เขากดกบมือแน่น มือของเขาแสดงถึงความโกรธสุดขีด ฉินเจอจุนกัดปากแล้วยิ้มรุนแรง “กู๋ตงเฉิน เมื่อการประชุมประชาชนวีรชนจะเริ่มขึ้น หากสำนักของเธอบนแผ่นดินเฉินวู่ยอมสุญสลายต่อศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์ เธอยังคงมีทางออก แต่ถ้าไม่เธอจะต้องปกป้องที่นี่และจัดการกับวิญญาณร้าย!” ศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักฎต้องการรวมทะเลตะวันออกภายใต้การปกครอง ตอนนี้ดูเหมือนว่ามีแค่แผ่นดินเฉินวู่เหลืออยู่ หากแผ่นดินเฉินวู่ถูกศาสนสถานควบคุม มันอาจจะกลายเป็นเหมือนทวีปแสงศักดิ์—โลกมืดมน “แค่รอให้ดู! ศาสนสถานแสงศักดิ์ของเธอเป็นแค่กบในบ่อ ในโลกศิลปะมรณะ ไม่ได้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด” กู๋ตงเฉินดูเหมือนไม่มีความกังวลเลย ทำให้เฉินเซียงสงสัย เขารู้ว่ากู๋ตงเฉินมีกลเม็ดในกระเป๋า แต่ศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์ครอบครองพลังหลักของทะเลตะวันออก แผ่นดินเฉินวู่ต่อหน้าศาสนสถานก็เป็นแค่ตัวละครเล็กน้อย “มั่นใจได้ว่าเร็ววันหรือช้า ฉันจะครอบครองโลกศิลปะมรณะทั้งหมด!” ฉินเจอจุนหัวเราะคลั่งแล้วเปลี่ยนเป็นแสงสีทองหายไปจากฉาก ในบ้านยังมีสหายศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์คนหนึ่งเหลืออยู่ แต่เฉินเซียงและกลุ่มไม่สนใจ เขาตามกู๋ตงเฉินและอู๋ไคมิงกลับไปที่สำนักศิลปะสุดขั้ว เฉินเซียงตามทุกคนไปที่ลานศิลป์กษัตริย์และไปเยี่ยมย้าวไฮเซ่งก่อนกลับไปที่ลานแดนเดียนดานสุดขั้ว เขากลับทำกิจวัตรเดิม ดูแลสมุนไพรในสวนสมุนไพรเล็กของตน ยังมีเวลาก่อนการประชุมประชาชนวีรชน วันที่แน่นอนยังไม่ได้กำหนด อาจขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของกู๋ตงเฉินเช่นกัน เฉินเซียงก็รอคอยวันนั้น เพราะเป็นวันที่สำนักศิลปะสุดขั้วจะเปิดเผยพลังที่แท้จริง “คนที่ชื่อฉินเจอจุนผ่านการทดสอบแปดครั้ง ทำไมมุมมองของเขาจึงแคบขนาดนั้น! เขาต้องการครองโลกมนุษย์ เขาอยากขึ้นสวรรค์หรือเปล่า?” เฉินเซียงพูดขณะรดน้ำดอกบัวหยกขาว “พูดง่าย! แม้แต่กู๋ตงเฉินก็อาจต้องอยู่ในโลกมนุษย์เป็นเวลานาน เขาจะรอจนมีพลังเพียงพอ แก้ปัญหาสำนักศิลปะสุดขั้ว ส่งมรณะต่อมอันที่สิบ แล้วข้ามได้ทันที! ช่วงเวลานี้อาจยาวนานถึงหมื่นปี!” ซูเมี่ยหย่าวอธิบาย เมื่อถึงระดับนิรวัตร ชีวิตนักศิลปะยาวนานแต่ไม่ถาวร หากไม่เจาะจุดสำคัญในเวลาที่เหมาะ ร่างกายจะชราอย่างค่อยเป็นค่อยไป วูไคมิงเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน ดังนั้นในระดับนิรวัตร บางคนดูอ่อนเยาว์ บางคนดูแก่ “ถ้าเขาครองครองโลกมนุษย์ทั้งหมด เขาจะได้ทรัพยากรทั้งหมด ทำให้มีโอกาสข้ามทดสอบที่สิบได้ง่าย นักศิลปะหลายคนที่ผ่านการทดสอบที่หก เจ็ด และแปดคิดแบบนี้ จึงทำตามฉินเจอจุน เพื่อให้ได้ทรัพยากรมหาศาล นักศิลปะระดับนิรวัตรเป็นสุดยอดของโลกมนุษย์ หากต้องการก็สามารถกดดันชาวบ้านบนแผ่นดินได้เลย แต่ก็เป็นฝันร้ายสำหรับคนทั่วไป พวกเขาจะทำให้จำนวนนักศิลปะลดลง” ไบ่ยู่วยู่ว กล่าว โลกมนุษย์กว้างใหญ่และมีประชากรมาก หากคนไม่กี่คนควบคุมทรัพยากรทั้งหมด พวกเขาจะได้สมุนไพร แร่ ผลึก ฯลฯ มากมาย การเข้าถึงทรัพยากรการบ่มเพาะจะเป็นเรื่องยากสำหรับนักศิลปะทั่วไป ทำให้มีโอกาสรอดพ้นการทดสอบนิรวัตรสูงขึ้น เฉินเซียงกำลังทำการกลั่น “ร้อยสัตว์丹” อยู่ ตอนนี้เขาเลี้ยงมังกรเล็กโลภและเสือพูดเสมอ เสือขาวน้อยคอยพูดใส่เขาตลอดวัน เฉินเซียงคิดแล้วพบว่ามันได้รับการกระตุ้นจากหลงเสวี่ย แต่ยิ่งพวกมันกินมาก เพียงใดก็โตเร็วขึ้น เฉินเซียงด่าพวกมันหลายครั้ง แต่ก็ยังกลั่น “ร้อยสัตว์丹” อย่างสุขและมอบให้พวกมัน เซี่ยวโจวเข้าศูนย์สำนักศิลปะสุดขั้วทำให้แผ่นดินเฉินวู่ทั้งหมดสั่นไหว เพราะเขามาจากตระกูลเฮอร์คูเลียน แข็งแกร่งกว่าทุกคน แต่เรื่องที่ทำให้คนสุดตระหนักคือเซี่ยวโจวเป็นลูกศิษย์ของเฉินเซียง แม้เฉินเซียงยังเด็กแต่พลังพอให้เป็นครู ทำให้หลายคนยอมรับ เฉินเซียงรู้สึกกดดันมาก เพราะเซี่ยวโจวทำให้เขาเป็นเป้าหมาย นอกจากนี้เขายากที่จะยกพลังของตน หากสักวันหนึ่งครูถูกศิษย์เอาชนะ เขาก็จะกลายเป็นตลกขบขัน เฉินเซียงไม่ใช่คนแปลกประหลาดเหมือนตระกูลเฮอร์คูเลียน จึงต้องพยายามมากกว่าเซี่ยวโจว มิฉะนั้นเขาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ตอนนี้แขกจากแผ่นดินอื่นเงียบๆ รอการประชุมประชาชนวีรชน แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเซียงแปลกใจคือ ในช่วงเวลานี้ แขกจากแผ่นดินอื่นยังคงไหลต่อ “เกิดอะไรขึ้น?” เฉินเซียงได้ฟังจากหลิวเมนเจอร์ว่า เหล่งยูเหลียนและเสือเซี้ยนเซี้ยนอยู่ใกล้สำนักศิลปะสุดขั้ว เขาจะวิ่งไปเล่นกับสองคนทุกวัน เพราะการประชุมจะเริ่ม พวกเขายังคงอยู่ที่นี่ หลิวเมนเจอร์ตระหนักถึงสถานการณ์กับศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์แสงศักดิ์แล้ว เธอประหลาดใจกับความกล้าหาญของกู๋ตงเฉิน “คนที่ชื่อฉินเจอจุนคงไม่มีความมั่นใจให้สำนักศิลปะสุดขั้วยอมแพ้!” หลิวเมนเจอร์พูด “ครู, พลังอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเราจะทำอะไร?” เสือเซี้ยนเซี้ยนถามด้วยน้ำเสียงกังวล หลังจากรู้เรื่องศาสนสถานแสงศักดิ์ เธอโกรธ ไม่อยากให้แผ่นดินเฉินวู่กลายเป็นแบบเดียวกัน