Chapter 200: Boitata And Two Slaves*

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 07:26

# นวนิยาย — [ระบุชื่อนิยาย] ## ข้อมูลตัวละครและศัพท์เฉพาะ | ชื่อ EN | ชื่อ TH | บทบาท/หมายเหตุ | | :--- | :--- | :--- | | Zhang Fei | จางเฟย | ตัวเอกชาย | | Shi Xi | สือซี | พี่สาวฝาแฝดตระกูลสือ | | Shi Wu | สืออู่ | น้องสาวฝาแฝดตระกูลสือ | | Mei Xiang | เหมยเซียง | ทาสสาว | | Qiao Ran | เฉียวหราน | ทาสสาว (อดีตผู้อาวุโส/ผู้ฝึกตน) | | Boitata | บอยทาทา | อสูรอสรพิษ/มังกร | | Demon Slave Mark | ตราทาสปีศาจ | ศัพท์เฉพาะ | | Dual-cultivation | การบำเพ็ญคู่ | ศัพท์เฉพาะ | --- ## ตอนที่ 200: บอยทาทากับสองนางทาส "นายท่าน..." สองพี่น้องตระกูลสือปรี่เข้าหาจางเฟยทันทีที่ฝีเท้าของเขาก้าวเข้าสู่เขตแดนของคฤหาสน์เคลื่อนที่ สือซีเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงกังวล "นายท่าน เหมยเซียงฟื้นขึ้นมาแล้วเจ้าค่ะ แต่นางเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น พร้อมกับพึมพำชื่อคนหลายคนไม่หยุดเลย" "พวกเราพยายามปลอบโยนนางแล้วแต่นางไม่ยอมฟัง เอาแต่จมดิ่งอยู่กับกองน้ำตาเจ้าค่ะนายท่าน" สืออู่กล่าวเสริมคำพูดของพี่สาวด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก "อีกอย่าง... เฉียวหรานก็เอาแต่แช่งด่าท่านอยู่ในห้องของนาง พวกเราเกรงกลัวรัศมีของนางเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้เจ้าค่ะ" จางเฟยพยักหน้ารับรู้ พลางส่งกระแสจิตตรวจสอบความเป็นไปของเหมยเซียง เฉียวหราน รวมถึงลิลเลียที่กำลังตั้งใจบำเพ็ญเพียรโดยมีเจเน็ตคอยพยากรณ์อยู่ข้างกาย เขาเอื้อมมือไปโอบหมับที่เอวคอดกิ่วของสองพี่น้องตระกูลสือ ก่อนจะบรรจงจุมพิตที่ริมฝีปากของพวกนางทีละคนอย่างรักใคร่ "ขอโทษทีที่ข้าไม่ได้มาหาพวกเจ้าหลายวัน ช่วงนี้ข้างนอกมีเรื่องให้จัดการเต็มไปหมด" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "อย่างไรก็ตาม ข้ามีแผนจะย้ายพวกเจ้าไปอยู่ที่อื่น ที่นั่นพวกเจ้าจะได้อยู่ร่วมกับภรรยาคนอื่นๆ ของข้า" "ไม่เจ้าค่ะ!" สือซีและสืออู่รีบปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน "นายท่าน พวกเราไม่ชินกับการพบเจอคนแปลกหน้า อยู่ที่นี่สงบเงียบและสบายใจกว่ามาก ถึงแม้จะเงียบเหงาไปบ้างแต่พวกเราก็พอใจแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องย้ายพวกเราไปไหนหรอกเจ้าค่ะ" "ตกลง ในเมื่อพวกเจ้าต้องการเช่นนั้นก็อยู่ที่นี่ต่อไปเถิด หลังจากนี้ข้าจะแวะเวียนมาหาบ่อยขึ้น" เมื่อได้ยินคำยืนยัน สองสาวก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ จางเฟยคลายอ้อมกอดก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังห้องของเฉียวหรานทันที . . . ภายในห้อง เฉียวหรานที่กำลังระบายโทสะด้วยการก่นด่าชะตาชีวิตสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นผู้ที่ก้าวเข้ามา นางแผดเสียงตวาดลั่น "เจ้า! เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่!" "ดูท่าเจ้าจะเป็นยายแก่ที่เลอะเลือนไปเสียแล้วกระมัง?" จางเฟยเหยียดยิ้มเย็นชาพลางสืบเท้าเข้าหา เขากระตุ้น 'ตราทาสปีศาจ' ในทันที ส่งผลให้ร่างของเฉียวหรานทรุดฮวบลงกับพื้น นางกรีดร้องและครางระงมด้วยความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปถึงวิญญาณ จางเฟยย่อตัวลงข้างกายก่อนจะกระชากกลุ่มผมของนางขึ้นมาให้สบตา "ที่นี่คือถิ่นของข้า และตอนนี้เจ้าคือทาสของข้า จงรู้สำนึกในฐานะของตนเองเสีย มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าได้ประจักษ์ถึงโทสะของข้า... ซึ่งข้ารับรองว่าเจ้าจะไม่ชอบมันแน่" "แฮก... แฮก..." เมื่อจางเฟยคลายพลังจากตราทาส เฉียวหรานก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทว่ายังไม่ทันได้พัก เขาก็กระชากร่างนางขึ้นมาแล้วโยนลงบนเตียงกว้างจนนางอุทานด้วยความตกใจ "อ๊ะ!" ไม่รอให้นางได้เอ่ยประท้วง จางเฟยสะบัดมือเพียงคราเดียว อาภรณ์บนกายของเฉียวหรานก็ฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อนต่อหน้าสายตาเขา นางรีบยกมือขึ้นปกปิดร่างกายด้วยความสั่นเทา พลางถดกายถอยหนี "เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?" "ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าเจ้าคือทาสของข้า?" จางเฟยย่างสามขุมเข้าหาบนเตียง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร่างของนางตั้งแต่หัวจรดเท้าจนนางรู้สึกขนลุกซ่านไปทั้งตัว "ผู้ฝึกตนหญิงเช่นเจ้านับว่าอยู่คนละระดับกับมนุษย์สามัญในแดนของข้าจริงๆ รูปลักษณ์ของเจ้าดูไม่ต่างจากสตรีวัยสามสิบต้นๆ ทั้งที่อายุจริงปาไปกว่าเจ็ดสิบปีแล้ว ในเมื่อเจ้าเป็นทาสและข้าคือนาย เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าต้องปรนนิบัติข้าอย่างไร... จริงไหม?" เฉียวหรานย่อมตระหนักถึงจุดจบของตนเองดี แต่นางยังคงไม่ยินยอมพร้อมใจและเฝ้าถวิลหาโอกาสที่จะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของชายผู้นี้ ทว่าความหวังนั้นริบหรี่นัก เพราะตราทาสปีศาจนั้นฝังลึกอยู่ในดวงวิญญาณที่ไม่มีผู้ใดลบล้างได้ ชะตากรรมของนางถูกตราหน้าไว้ตั้งแต่วินาทีที่พ่ายแพ้แก่เขาแล้ว ทันใดนั้น จางเฟยได้เรียกตัว 'บอยทาทา' ออกมา อสรพิษสาวเลิกคิ้วมองร่างเปลือยของเฉียวหรานด้วยความสนใจ ก่อนจะได้รับคำสั่งให้ไปพาตัวเหมยเซียงมาที่ห้องนี้ บอยทาทาหายวับไปและกลับมาพร้อมกับเหมยเซียงในสภาพที่เปลือยเปล่าไม่ต่างกัน นางโยนร่างของทาสสาวลงบนเตียงเคียงข้างเฉียวหราน เหมยเซียงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ภาพความตายของคนในครอบครัวยังคงตามหลอกหลอนนางไม่จางหาย "นายท่านต้องการบำเพ็ญคู่กับพวกนางหรือเจ้าคะ?" "เปล่าเลย" จางเฟยส่ายหน้าก่อนจะรั้งร่างของบอยทาทาเข้ามาในอ้อมกอด "ข้าอยากจะ 'กิน' เจ้าตอนนี้ต่างหาก และข้าจะแสดงให้พวกนางเห็นว่า การได้เป็นทาสของข้านั้นช่างโชคดีเพียงใด" 'โชคดีกับผีเจ้าน่ะสิ!' เฉียวหรานก่นด่าในใจด้วยความเดือดดาล ผิดกับเหมยเซียงที่เริ่มยอมรับในชะตากรรมอย่างจำนน เนื่องด้วยความโศกเศร้าจากการสูญเสียตระกูลบวกกับอำนาจของตราทาสที่กดขี่วิญญาณของนางไว้ บอยทาทาลอบถอนหายใจยาวในอก นางยังคงมีความหวาดหวั่นต่อ 'แท่งเอ็นยักษ์' ของจางเฟยอยู่ไม่น้อย ทว่านางก็รู้ดีว่าไม่อาจหลบเลี่ยงสัมผัสจากนายท่านผู้กระหายราคะคนนี้ได้ตลอดไป "เฮ้ ข้าบอกแล้วไงว่ามันไม่เจ็บหรอก ไม่ต้องทำท่าทางหวาดกลัวขนาดนั้น ข้ารับรองว่าถ้าเจ้าได้ลองแล้ว เจ้าจะต้องร้องขอมากกว่านี้แน่" บอยทาทาพยักหน้าตอบอย่างโอนอ่อน จางเฟยจึงจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์สีดำและผ้าสีแดงที่พันธนาการร่างของนางออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นนวลนางอสรพิษที่งดงามหยาดเยิ้ม "ถึงแม้เจ้าจะเป็นอสรพิษ แต่เรือนร่างของเจ้านั้นไร้ที่ติและยั่วยวนยิ่งนัก ข้ารู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง" "วาจาเพ้อเจ้อ! ท่านก็เอ่ยเช่นนี้กับหลิวฮวาและคนอื่นๆ คำชมของท่านมันไม่มีความหมายสำหรับข้าหรอก" บอยทาทาทำปากยื่นประท้วง ทว่ามือเรียวกลับช่วยจางเฟยถอดเสื้อผ้าออกอย่างคล่องแคล่ว และทันทีที่แก่นกายอันเขื่องของเขาปรากฏสู่สายตา สองนางทาสบนเตียงก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "หึหึ ดูท่าพวกนางจะช็อกกับขนาดของท่านเหมือนข้าตอนแรกเลยนะเจ้าคะนายท่าน" "อย่าไปสนใจพวกนางเลย อีกไม่นานพวกนางก็ได้ลิ้มลองความอัศจรรย์นี้เองแหละ" ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหน้าเตียง จางเฟยได้ส่งผ่าน 'เคล็ดวิชาหยินหยางไร้ตำหนิ' ให้กับบอยทาทา ซึ่งนางก็เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว "เจ้ารู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไรให้ข้าพอใจ?" "ฮะฮะ" บอยทาทาหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้นเบื้องหน้าจางเฟย นางเอื้อมมืออันสั่นเทาจับแก่นกายอุ่นร้อนพลางขยับรูดขึ้นลงช้าๆ "นายท่านก็รู้ว่านี่คือครั้งแรกของข้า ข้าเคยเห็นเพียงตอนที่ท่านบำเพ็ญคู่กับคนอื่นๆ เท่านั้น ไม่แน่ใจว่าจะปรนนิบัติได้ดีเท่าพวกนางหรือไม่" "ไม่เป็นไร เจ้าทำเต็มที่ก็พอ ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก" บอยทาทาพยักหน้ารับ นางแลบชิวหาเรียวยาวดุจอสรพิษออกมาวนเวียนรอบส่วนหัวของแก่นกาย ปลายลิ้นที่แยกเป็นสองแฉกเลียไล้สร้างความเสียวซ่านจนจางเฟยรู้สึกเพลิดเพลิน "เจ้าแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ แต่ลิ้นของเจ้ายังคงเป็นลิ้นอสรพิษอยู่สินะ" ในขณะที่เริ่มปลุกเร้าแก่นกายของจางเฟย บอยทาทาก็ตอบกลับผ่านทางโทรจิต *'นายท่าน ภรรยาคนอื่นๆ ของท่านล้วนเป็นมนุษย์ แต่ข้าคืออสูร อีกอย่างท่านยังไม่เคยบำเพ็ญคู่กับอสูรมาก่อนใช่ไหม? ข้าตั้งใจเหลือลิ้นนี้ไว้ เพื่อที่ท่านจะได้ไม่นำข้าไปเปรียบเทียบกับพวกนาง และจดจำสัมผัสของข้าไปตลอดกาล'* "เจ้าช่างเป็นมังกรอสรพิษที่หยิ่งทะนงเสียจริง" จางเฟยเอ่ยพลางลูบศีรษะของนาง "เอาเถิด ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ารสสัมผัสระหว่างมนุษย์กับอสูรจะต่างกันเพียงใด จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นเสียสิ" บอยทาทาส่งสายตายั่วยวนให้นายท่าน ก่อนจะโน้มกายลงใช้ร่องอกอวบอิ่มหนีบส่วนโคนของแก่นกายไว้แน่น พลางขยับศีรษะและรวงอกไปพร้อมๆ กัน ส่วนปลายนั้นถูกดูดกลืนเข้าสู่โพรงปากอุ่นนุ่ม ชิวหาอสรพิษตวัดวนรอบลำแท่งอย่างต่อเนื่อง ทั้งเลียและดูดเม้มจนเกิดเสียงดังซ่านใจ *จ๊วบ... จ๊วบ... จ๊วบ...* 'นางอสรพิษตัวแสบ! นางต้องแอบดูข้าตอนปฏิบัติกิจจากภายในพื้นที่อสูรแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางเก่งเรื่องการใช้ปากและร่องอกไปพร้อมกันขนาดนี้หรอก' จางเฟยลอบยิ้มพลางมองไปที่สองสตรีบนเตียงที่จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยอาการตาค้าง เมื่อแก่นกายขยายขนาดจนเต็มที่ เขาก็เริ่มแผ่ซ่าน 'ฟีโรโมนปีศาจ' เข้าใส่พวกนางทันที 'มาดูกันว่าพวกเจ้าจะทนทานแรงปรารถนาได้นานแค่ไหน' จางเฟยต้องการพลังเพิ่มเพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับหูเยว่ และระดับพลังของสตรีทั้งสองนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่น้องตระกูลหลิว เขาจึงตั้งใจจะใช้ 'หยินฉี' ของพวกนางเพื่อเสริมสร้างตบะ "อึก! เกิดอะไรขึ้นกับข้า... ทำไมถึงรู้สึกร้อนรุ่มเช่นนี้?" เฉียวหรานตระหนกในใจเมื่อสูดดมละอองก๊าซสีชมพูเข้าไป นางพยายามใช้พลังจิตข่มกลั้นอารมณ์ราคะอย่างสุดความสามารถ ทว่ายิ่งเวลาผ่านไป ฟีโรโมนยิ่งทวีความรุนแรง แววตาของนางเริ่มพร่าเลือนและปรากฏสัญลักษณ์รูปหัวใจสีชมพูจางๆ ขึ้น ผิดกับเหมยเซียงที่จิตใจอ่อนแอเป็นทุนเดิม แรงกระทบจากการตายของครอบครัวทำให้นางไม่มีปราการป้องกันใดๆ ทันทีที่ฟีโรโมนแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย แววตาของนางก็เปลี่ยนเป็นความหิวกระหายราคะในทันที ทรวงอกคู่งามสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ "อื้มม์!" จางเฟยครางต่ำเมื่อลิ้นของบอยทาทารัดแก่นกายเขาแน่นขึ้น นางยังจงใจใช้ธาตุไฟเพิ่มความร้อนระอุภายในโพรงปากจนเขารู้สึกเหมือนถูกแผดเผา โชคดีที่พลังธาตุไฟในกายเขาแข็งแกร่งพอที่จะไม่ทำให้แก่นกายกลายเป็นเถ้าถ่าน *จ๊วบ... จ๊วบ...* 'หึหึ ข้าต้องทำให้นายท่านลุ่มหลงในการปรนนิบัติของข้า จนท่านต้องเรียกหาข้าบ่อยกว่าพวกมนุษย์พวกนั้น' บอยทาทาลอบวางแผนในใจ นางเร่งจังหวะศีรษะและร่องอกให้เร็วขึ้น แรงดูดกลืนรุนแรงกว่าเดิมจนแก่นกายแทบจะมุดลึกไปถึงลำคอ นางพลันนึกถึงแผนร้ายบางอย่างที่ทำให้นางแอบหัวเราะในใจ 'ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าจะใช้วิธีนั้นทีหลัง ท่านจะได้สัมผัสกับรสชาติที่แปลกใหม่ตอนที่เราเริ่มบำเพ็ญคู่กันจริงๆ' จางเฟยเลิกคิ้วมองท่าทางของบอยทาทา 'ยัยอสรพิษนี่ต้องวางแผนอะไรแผลงๆ อยู่แน่! ช่างเถอะ ข้าจะรอดูแผนของเจ้าก่อน ถ้าขืนทำอะไรพิเรนทร์ล่ะก็ ข้าจะตีตูดเจ้าให้เขียวเชียว!' ขณะนั้นเอง เหมยเซียงที่สูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ก็ได้คลานเข้ามานั่งข้างกายเขา "แฮก... แฮก... นายท่าน ได้โปรดช่วยข้าด้วย ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว..." "ข้ายังยุ่งอยู่กับบอยทาทา เจ้าจงปรนเปรอตัวเองไปก่อน" เหมยเซียงทำท่าจะอ้อนวอนต่อ แต่จางเฟยสั่งเสียงเฉียบ "ยกขาขึ้นพาดบนโซฟาแล้วถ่างออกเสีย ใช้มือซ้ายคลึงยอดอก ส่วนมือขวาจงบดขยี้ร่องรักของเจ้า... จะสอดนิ้วเข้าไปด้วยก็ได้" เหมยเซียงทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง นางแยกเรียวขาขาวผ่องออกกว้างเผยให้เห็นจุดซ่อนเร้นที่ชุ่มฉ่ำ มือเรียวเริ่มขยับไหวไปตามคำสั่งพร้อมกับส่งเสียงครางกระเส่า "อื้ออ... นายท่านขาา..." การปรนนิบัติจากบอยทาทาบวกกับเสียงครางเร้าอารมณ์ของเหมยเซียง กลายเป็นแรงผลักดันสุดท้ายที่ทำลายเกราะป้องกันของเฉียวหราน สัญลักษณ์หัวใจในดวงตานางเด่นชัดขึ้น ความต้องการพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เมื่อเห็นว่าจางเฟยยังไม่คิดจะจัดการกับเหมยเซียง เฉียวหรานก็รู้ซึ้งว่านางเองก็คงยังไม่ได้รับความเมตตาเช่นกัน นางจึงเอนกายพิงหัวเตียง ถ่างขาออกกว้างจนเห็นบุปผางามล้ำเลิศต่อสายตาเขา ก่อนจะเริ่มใช้นิ้วเรียวบดขยี้เพื่อดับไฟราคะที่กำลังแผดเผา "อ๊า... อื้ออ..." จางเฟยเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นสองนางทาสสยบต่อฤทธิ์ฟีโรโมนของเขา ทว่าเขายังไม่คิดจะหยุดเพียงเท่านี้ เขาจะปล่อยให้ความใคร่ทรมานพวกนางจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม ทันใดนั้น บอยทาทาผละริมฝีปากออกพลางช้อนสายตามองเขา แต่นางยังคงไม่หยุดใช้ร่องอกหนีบเค้นแก่นกาย "นายท่าน ปากข้าเริ่มชาไปหมดแล้วนะเจ้าคะ แต่ท่านยังไม่ยอมปลดปล่อยออกมาเลย!" "เจ้าอยากจะลิ้มรสหยาดน้ำกามของข้าขนาดนั้นเลยหรือ?" บอยทาทาพยักหน้าถี่รัว "ถ้าเช่นนั้นก็เอาเข้าปากไปเสีย แล้วเจ้าจะได้ลิ้มรสสมใจ" "ฮิฮิ" บอยทาทายิ้มร่าก่อนจะครอบงำแก่นกายเข้าไปอีกครั้ง และเพียงอึดใจเดียว ธารลาวาอุ่นร้อนอันเข้มข้นก็พวยพุ่งทะลักเข้าสู่ลำคอของนาง 'หึหึ หยางฉีจากตัวตนระดับตำนานเช่นท่านช่างรสเลิศและมีประโยชน์ต่อตบะของข้ายิ่งนัก ข้าจะดูดกินให้หมดไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียวเลยเจ้าค่ะ!' - โปรดติดตามตอนต่อไป -

React

พูดคุย