Chapter 177: Mother And Son**

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 07:23

# ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: # Novel Info — [Lust Demon System] ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Lust Demon System - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ระบบปีศาจราคะ - **แนว**: Fantasy / Erotica / Action - **Setting**: โลกแฟนตาซีที่มีระบบและเผ่าพันธุ์ปีศาจ ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Zhang Fei | จางเฟย | ตัวเอกชาย (ปีศาจราคะ) | | Qing Yi | ชิงอี้ | มารดาของจางเฟย | | Zhang Yue | จางเยว่ | พี่สาวคนโต | | Xu Ling'er | สวี่หลินเอ๋อร์ | น้องสาวคนเล็ก | | Janette | เจเน็ต | ตัวละครหญิงในฮาเร็ม | | Ru Xue | หรูเสวี่ย | หญิงคนแรกของจางเฟย | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | System | ระบบ | | | Female Essence| เอสเซนส์แห่งสตรี | พลังที่ได้จากการร่วมเพศ | | Lust Demon | ปีศาจราคะ | | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 177: มารดาและบุตรชาย** จางเฟยนิ่งงันไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนอันแสนเย้ายวนจากปากของผู้เป็นมารดา เขาตระหนักได้ว่าในยามนี้ชิงอีดูจะเปิดเผยความปรารถนาอันดิบเถื่อนออกมามากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่เขาได้มอบการอภัยให้แก่นาง ทำให้นางกล้าที่จะระบายตัณหาที่ซ่อนเร้นอยู่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง ไม่นานนักเขาก็ได้สติและจัดการแยกเรียวขาของนางขึ้นจนชิดศีรษะ ก่อนจะก้มลงประทับจุมพิตอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากบาง "ท่านแม่ ข้าชอบเหลือเกินที่ได้ยินท่านพูดเช่นนี้... ท่าทางของท่านในตอนนี้มันช่างกระตุ้นอารมณ์ข้าได้ดีนัก" "หึหึ" ชิงอี้หัวเราะคิกคักในลำคอพลางวาดวงแขนโอบรอบลำคอของบุตรชาย "ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้ามิใช่หรือ? หากเทียบกับพ่อของเจ้าที่ชอบเพียงท่วงท่าธรรมดาสามัญแล้ว เจ้ากลับวิปริตยิ่งกว่าเขาหลายเท่าตัวนัก ข้าจึงต้องปรับตัวเพื่อให้ก้าวตามเจ้าให้ทัน ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังรู้จักท่วงท่าพิสดารมากมายที่ข้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน และข้าก็หลงใหลในรสสวาทของเจ้าเหลือเกิน" "ข้าเองก็รื่นรมย์ที่ได้ร่วมรักกับท่านเช่นกัน ท่านแม่" จางเฟยเอ่ยพลางใช้หางของเขาปัดป่ายไปบนหน้าท้องนวลเนียนและกึ่งกลางกายของชิงอี้ ทำให้นางต้องบิดกายเร่าด้วยความสยิวซ่าน "เมื่อยี่สิบปีก่อน ชีวิตของข้าได้ถือกำเนิดขึ้นภายในครรภ์นี้ และลืมตาดูโลกผ่านช่องทางนี้... ทว่าในตอนนี้ ทั้งสองสิ่งกลับกลายเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว และแก่นกายของข้าก็มักจะเปรมปรีดิ์เสมอเมื่อถูกกลีบเนื้อของท่านบีบรัดทุกครั้งที่เราหลอมรวมกัน" "และในอนาคต ครรภ์นี้จักต้องอุ้มท้องทายาทของข้า... และท่านจะได้เป็นมารดาของลูกๆ ข้า" "เอ๊ะ?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิงอี้ก็เบิกตากว้างพลางกระพริบตาถี่ด้วยความสับสน โดยเฉพาะเมื่อนางรู้สึกแปลกประหลาดที่จะต้องกลายเป็นมารดาของหลานแท้ๆ ของตนเอง "เจ้า... เจ้าคิดจะให้ข้ามีลูกกับเจ้าจริงๆ หรือ?" "ใช่" จางเฟยพยักหน้าด้วยสายตาจริงจัง "อย่างที่ข้าเคยกล่าวไว้ ท่านคือมารดาของข้า ทว่าท่านก็คือภรรยาของข้าด้วยเช่นกัน ดังนั้นข้าจึงย่อมปรารถนาที่จะมีบุตรกับท่านเป็นธรรมดา ทว่าในตอนนี้ท่านยังไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นมากนัก ท่านยังมีเวลาให้ขบคิดอีกเหลือเฟือ เพราะข้ายังไม่มีแผนที่จะมีบุตรในเร็ววัน แต่ในอนาคต... ข้าต้องการทายาทจากพวกเจ้าทุกคนอย่างแน่นอน" "ข้าเข้าใจแล้ว" ชิงอี้พยักหน้ารับคำของบุตรชาย "แม้ว่าข้าจะลุ่มหลงในรสกามที่เจอมอบให้ แต่ข้าก็ยังรู้สึกประหลาดกับความสัมพันธ์ของเราอยู่บ้าง และคงจะยิ่งรู้สึกพิลึกเข้าไปใหญ่หากข้าต้องมีบุตรกับเจ้าเร็วเกินไป ถึงกระนั้น ข้าก็เข้าใจในความต้องการของเจ้า... ข้าจะลองเก็บไปคิดดู" จางเฟยเผยรอยยิ้มพอใจกับคำตอบของมารดา "อย่างไรก็ตาม ยามที่เรากำลังเสพสังวาสกัน ข้าไม่อยากให้ท่านเรียกข้าว่า 'เฟยเอ๋อร์' อีก... ข้าปรารถนาให้ท่านเรียกข้าว่า 'ลูกชาย' มันจะช่วยเพิ่มรสชาติความเสียวซ่านให้ดียิ่งขึ้น" "เจ้าช่างเป็นลูกชายที่ลามกนัก!" ชิงอี้เอ่ยพลางเอื้อมมือไปบิดจมูกจางเฟยอย่างหมั่นไส้ "แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ชอบความคิดของเจ้า ยามที่เราเริงสวาทกัน ข้าจะเรียกเจ้าว่าลูกชาย... แล้วเราจะเริ่มกันได้หรือยัง?" "ยังก่อน" จางเฟยปฏิเสธพลางใช้หางเส้นหนึ่งพันธนาการข้อมือของชิงอี้ไว้เหนือศีรษะ ขณะที่หางอีกสองเส้นยังคงหยอกล้อกับปทุมถันคู่สวย บีบเค้นและบดคลึงยอดอกของนางอย่างต่อเนื่อง จากนั้นเขาจึงขยับกายลงต่ำ ซุกใบหน้าลงที่กึ่งกลางกายสาวก่อนจะเริ่มตวัดปลายลิ้นเลียชิมรสหวาน และใช้หางเส้นที่สี่รุกรานไปยังช่องทางเบื้องหลัง "อ๊า!" ความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านผ่านจุดอ่อนไหวทุกส่วนในคราเดียว ทำให้ชิงอี้ต้องหวีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง "อื้อ! ลูกชาย! อย่ากระตุ้นทุกส่วนพร้อมกันเช่นนี้! มิเช่นนั้นข้าจะถึงฝั่งฝันอีกรอบแล้ว!" จางเฟยหาได้ฟังคำทัดทานของมารดาไม่ ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้าสู่ภายในตวัดเลียอย่างหิวกระหาย ประสานเข้ากับนิ้วมือที่เริ่มบดคลึงปุ่มกระสันเม็ดเล็กที่แสนบอบบาง *จ๊วบ... จ๊วบ...* "อ๊า! ลูกชาย! ลิ้นของเจ้าชอนไชเข้ามาลึกเหลือเกิน!" "อื้อ! เลียข้างในของแม่ให้หนักกว่านี้อีก ลูกชาย!" ในพริบตาเดียว แรงกระตุ้นทั้งหมดที่จางเฟยมอบให้ก็นำพาชิงอี้เข้าสู่ห้วงแห่งความสุขสมอันไร้ที่สิ้นสุด มวลแห่งตัณหาพุ่งสูงขึ้นภายในกายตามจังหวะลิ้นที่รุกเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ทำให้นางต้องบิดกายเร่าและกระตุกเกร็งด้วยความซ่านสยิว เสียงครางกระเส่าอันดังก้องของชิงอี้ส่งผลให้หญิงสาวคนอื่นๆ ที่กำลังพักผ่อนอยู่อีกห้องต้องตื่นขึ้นมา และนั่นทำให้ความรุ่มร้อนในกายของพวกนางเริ่มเอ่อล้นออกมาอย่างไม่อาจยับยั้ง ตรงกันข้ามกับสวี่หลินเอ๋อร์ เด็กสาวตัวน้อยที่ยังคงจมอยู่ในนิทราอันแสนหวานโดยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทว่าคนที่รู้สึกแปลกประหลาดที่สุดกลับเป็นจางเยว่ เพราะคนที่กำลังเริงรักกันอยู่นั้นคือมารดาและน้องชายแท้ๆ ของนาง แม้จะรับรู้ความจริงแล้ว แต่นางก็ยังคงยากที่จะยอมรับความสัมพันธ์อันผิดบาปนี้ได้โดยง่าย ทันใดนั้นจางเฟยก็ผุดความคิดพิสดารขึ้นมา เขาหยัดกายขึ้นพลางใช้หางตวัดยกชิงอี้ขึ้นสูงในอากาศ ดันร่างนางให้พิงกับผนังห้องโดยให้เรียวขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนบ่าของเขา ทว่าลิ้นของเขายังคงทำงานอย่างรวดเร็วอยู่ภายในร่องสวาท ยิ่งน้ำหวานแห่งความใคร่รินไหลออกมามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตวัดเลียให้เร็วขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้ เขายังคงใช้หางบีบเค้นและหมุนวนที่ยอดอกของนางอย่างไม่ลดละ ทำให้นางถลำลึกเข้าสู่ความสุขสมที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ "อื้อ~ ลูกชาย... ท่านี้มันทำให้แม่รู้สึกดีและประหลาดไปพร้อมกัน" ชิงอี้ไม่เคยสัมผัสการเล้าโลมในสภาพเช่นนี้มาก่อน เนื่องจากอดีตสามีของนางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ทว่าบุตรชายของนางกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาคือปีศาจราคะที่มีความวิปริตเหนือคณานับ "อื้อ~ ลูกชาย... ได้โปรด... ส่งหางของเจ้าเข้ามาในช่องทางหลังของแม่ และมอบความสุขให้แม่มากกว่านี้เถิด" เพื่อตอบสนองต่อคำขอนั้น จางเฟยจึงสอดแทรกหางเส้นที่สี่เข้าสู่ช่องทางเบื้องหลังของนาง ร่างของชิงอี้กระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตของหางที่มิต่างจากแก่นกายของเขา "อ๊า~ ทั้งหางและลิ้นของลูกชาย... กำลังรุมเร้าทั้งร่องรักและรูทวารของแม่..." *จ๊วบ... จ๊วบ...* *ตับ... ตับ... ตับ...* เมื่อได้ยินเสียงครางระงมของมารดา จางเฟยก็ยิ่งเกิดอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาตัดสินใจใช้ฟีโรโมนปีศาจเพื่อเพิ่มอุณหภูมิของการเริงสวาทให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น ทันทีที่สัญลักษณ์รูปหัวใจสีชมพูปรากฏขึ้นในดวงตาทั้งสองข้าง ชิงอี้ก็ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นกว่าเดิม เสียงครวญครางของนางดังกึกก้องไปทั่วห้อง ภายใต้อิทธิพลของรสกามอันแสนรัญจวนที่ดำเนินมาเนิ่นนาน ในที่สุดชิงอี้ก็ถึงขีดจำกัด ร่องสวาทของนางปลดปล่อยน้ำหวานแห่งความสุขสมออกมาอย่างมหาศาล ไหลบ่าเข้าสู่พุ้งแก้มของจางเฟยผ่านปลายลิ้นร้อน "อ๊า! แม่จะถึงแล้ว ลูกชาย!" [ท่านได้รับ 100 เอสเซนส์แห่งสตรี จากชิงอี้] หลังจากที่ได้ลิ้มรสความคาวหวานจากน้ำสวาทของมารดา จางเฟยก็ถอนลิ้นออกมาและวางร่างของชิงอี้ลง เขาพานางไปยังโต๊ะและจัดท่าให้นางหมอบราบไปกับพื้นผิวไม้ แยกเรียวขาออกกว้าง ก่อนจะนำเอาแก่นกายที่แข็งขึงเต็มที่ไปถูไถกับร่องสวาทของนาง พร้อมกับถอนหางอีกสามเส้นออกทันที จางเฟยโน้มตัวไปข้างหน้า ใช้มือทั้งสองบีบเค้นทรวงอกของชิงอี้พลางกระซิบที่ข้างหู "ท่านแม่... แก่นกายของข้าแทบจะทนไม่ไหวที่จะมุดเข้าไปในตัวท่าน... ท่านต้องการมันหรือไม่?" "อื้อ~ ต้องการสิลูกชาย... ใส่แก่นกายของเจ้าเข้ามาในร่องรักที่หิวกระหายของแม่... แล้วกระแทกแม่ให้แรงๆ เลย" "ข้าจะใส่เข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ" ด้วยการโถมตัวเพียงครั้งเดียว จางเฟยก็กดแก่นกายของเขาเข้าสู่ร่างของมารดาจนสุดโคน สัมผัสถึงจุดลึกที่สุดภายในมดลูกของนาง "อ๊า!" ชิงอี้แหงนหน้าขึ้นพลางหวีดร้องออกมาทันทีที่แก่นกายของจางเฟยเติมเต็มช่องว่างภายใน โดยเฉพาะเมื่อหางของเขายังคงค้างอยู่ในช่องทางเบื้องหลัง ร่องสวาทของนางบีบรัดมันอย่างแน่นหนา "อื้อ~ ข้าช่างเป็นแม่ที่ลามกนัก... แก่นกายของลูกชายอยู่ข้างในตัวข้าแล้ว..." "ฮ่าๆ! ข้าชอบความร่านรักของท่านนัก ท่านแม่" จางเฟยเอ่ยเสียงเบาพลางหัวเราะร่า "ท่านคงอดใจไม่ไหวที่จะสัมผัสน้ำรักอันร้อนระอุภายในมดลูกสินะ? ทั้งสองช่องทางของท่านช่างบีบรัดแก่นกายและหางของข้าแน่นเหลือเกิน" "อื้อ~ ใช่แล้ว... แม่แทบรอไม่ไหวที่จะให้น้ำรักของเจ้าไหลรินเต็มมดลูกของแม่" "ตามจริงแล้ว ข้ายังไม่อยากจะเสร็จสมในตอนนี้... แต่ข้าจะสนองความต้องการของแม่ผู้ลามกของข้าให้เอง" ชิงอี้รู้สึกได้ถึงแก่นกายของจางเฟยที่สั่นระริกและขยายตัวขึ้น ก่อนที่มวลน้ำรักอันร้อนผ่าวจะพุ่งฉีดเข้าไปท่วมท้นในมดลูกของนาง ทำให้นางเผยรอยยิ้มอย่างเป็นสุข "ท่านแม่... ร่องสวาทของท่านยังคงตอดรัดแก่นกายของข้าไม่หยุด ข้าชอบมันจริงๆ" "หึหึ แม่ดีใจที่เจ้าชอบนะลูกชาย" ชิงอี้หันกลับมามองบุตรชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยกามารมณ์ "อย่างไรเสีย แม่ก็เคยให้กำเนิดเจ้าและพี่สาวทั้งสองมาแล้ว ร่องรักของแม่จึงอาจจะหลวมไปบ้าง แต่ขนาดของเจ้ากลับเติมเต็มมันได้จนมิดแม่น... อีกอย่าง แม่ชอบเวลาที่เจ้าสอดใส่พร้อมกันสองทางเช่นนี้ ความเสียวซ่านมันทวีคูณเป็นเท่าตัวเลยล่ะ" "ท่านอยากให้ข้าขยับต่อเลยหรือไม่?" ชิงอี้ตอบกลับด้วยการส่ายหน้า เพราะนางคงจะถึงฝั่งฝันอีกคราหากเขายังคงขับเคลื่อนต่อไปทันที ทว่าในตอนนั้นเอง จางเฟยก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของคนสองคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง เขาตรวจสอบและพบว่าเป็นจางเยว่และเจเน็ตที่กำลังแอบฟังอยู่ "ท่านแม่... พี่ใหญ่แอบฟังเราอยู่... ท่านอยากชวนนางเข้ามาด้วยไหม?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิงอี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "เจ้า... เจ้าคิดจะเอาเยว่เอ๋อร์มาเป็นเมียด้วยหรือ?" "ใช่" จางเฟยพยักหน้า "ความจริงแล้ว พี่ใหญ่รักขมานานแล้ว แต่นางมักจะเก็บงำความรู้สึกไว้เพียงลำพังเพราะเห็นว่าเราเป็นพี่น้องกัน นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องการให้นางมาเป็นภรรยา ทว่านางยังคงรู้สึกผิดแปลกกับความสัมพันธ์เช่นนี้ จึงยังไม่พร้อมจะยอมรับข้า" "หมายความว่า เจ้าเองก็ชอบเยว่เอ๋อร์ตั้งแต่ก่อนจะเกิดเรื่องนั้นขึ้นหรือ?" "ไม่เลย" จางเฟยเอ่ยความจริงแก่มารดา "ตามตรงนะ ก่อนจะเกิดเหตุการณ์นั้น ข้าไม่เคยเห็นนางในเชิงชู้สาวเลย ข้าเคารพนางในฐานะพี่สาวเสมอมา นั่นเป็นสาเหตุที่ข้าโกรธแค้นมากหลังจากที่จางเหอและเฉินซินใส่ร้ายเรา ทว่าในตอนนั้นข้ายังเป็นเพียงชายที่อ่อนแอ จึงมิอาจเปลี่ยนสถานการณ์ใดๆ ได้" "ทว่าความรู้สึกที่มีต่อนางเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังเหตุการณ์นั้น ข้าเริ่มมองนางเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เราทั้งคู่ต่างไม่เคยแสดงความรู้สึกต่อกัน" "ข้าเข้าใจแล้ว" ชิงอี้พยักหน้าพลางถอนหายใจยาว เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นยังคงเป็นรอยด่างพร้อยในใจของนางเสมอมา จางเฟยเอ่ยต่อ "แต่ข้ารักหลินเอ๋อร์ และนางก็รักข้ามากเช่นกัน ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่เคยล่วงเกินเกินเลยไปกว่าการอาบน้ำและจุมพิตกันเท่านั้น" ชิงอี้พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามต่อ "แล้วพวกเจ้าจูบกันครั้งแรกเมื่อไหร่?" "ฮ่าๆ" จางเฟยหัวเราะอย่างเคอะเขิน "เราจูบกันครั้งแรกตอนมัธยมต้น มันเริ่มจากความบังเอิญ ทว่าเรากลับชอบมันมาก และเพราะเราต่างเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน เราจึงทำมันบ่อยครั้งตั้งแต่นั้นมา" "ถ้าอย่างนั้น หลินเอ๋อร์ก็คือรักแรกของเจ้าสินะ?" "ใช่" จางเฟยยอมรับ "หลินเอ๋อร์คือรักแรกและจูบแรก ทว่าหรูเสวี่ยคือผู้หญิงคนแรกของข้า แต่มันก็เกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุ เนื่องจากนางอยู่เคียงข้างข้าในระหว่างกระบวนการเปลี่ยนผ่านสู่ปีศาจราคะ และนางก็ถูกฟีโรโมนของข้าครอบงำ เราจึงร่วมประเวณีกันโดยไม่รู้ตัว" ชิงอี้มิได้ประหลาดใจอีกต่อไปเมื่อได้รับรู้เรื่องราวความสัมพันธ์ของบุตรชาย "ในเมื่อเจ้าปรารถนาจะให้เยว่เอ๋อร์เป็นหญิงของเจ้าด้วย เจ้าก็พานางเข้ามาเถิด บางทีนางอาจจะยอมรับเจ้าได้เร็วขึ้นหากนางได้เห็นความสัมพันธ์ของเราด้วยตาตนเอง" "ท่านยอมรับได้จริงๆ หรือ?" "คำถามของเจ้ามิสายไปหน่อยหรือ?" ชิงอี้ถามกลับพลางส่ายหน้า "ในเมื่อหลินเอ๋อร์และข้าต่างก็ตกเป็นของเจ้าแล้ว และเยว่เอ๋อร์ก็คือครอบครัวของเรา ข้าจึงไม่ถือสาหากนางจะกลายเป็นผู้หญิงของเจ้าอีกคน" จางเฟยพยักหน้า เขาเอื้อมมือออกไปด้านข้างและใช้ปราณเปิดประตูห้องออกอย่างแรง ส่งผลให้จางเยว่และเจเน็ตที่แอบฟังอยู่ต้องถลาล้มลงมาข้างหน้า เจเน็ตตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว นางจ้องมองจางเฟยครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปปิดประตูให้สนิทเมื่อรับรู้ถึงความต้องการของเขา ขณะเดียวกัน จางเยว่ก็ได้แต่ยืนเบิกตาค้างจ้องมองมารดาและน้องชายแท้ๆ ของตนเอง ภาพที่จางเฟยกำลังร่วมรักกับชิงอี้ในท่วงท่าที่สอดใส่พร้อมกันสองทางทำให้นางหน้าแดงก่ำและหัวใจเต้นโครมครามอย่างไม่อาจควบคุม "มานี่สิ เยว่เอ๋อร์..." ชิงอี้เอ่ยเรียกบุตรสาวคนโตด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและแหบพร่า **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**

React

พูดคุย