Chapter 247: ห้องเก็บสมบัติ กลุ่มของพวกเขารีบออกจากห้องของสมิธโดยมีวอยด์เป็นผู้นำทางเหมือนเช่นครั้งแรก ตามที่สมิธบอก ห้องของท่านนายกเทศมนตรีตั้งอยู่ใจกลางของอาคารหลัก ห้องของสมิธนั้นอยู่ปีกขวาของอาคาร ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดต้องเดินทางจากห้องของสมิธไปยังห้องของท่านนายกเทศมนตรีโดยไม่ให้ถูกยามหรือคนรับใช้ในคฤหาสน์พบเห็น แม้จะมีวอยด์คอยนำทาง แต่พวกเขาก็ยังใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการลอบเร้นจากปีกขวามายังอาคารหลักได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ถูกตรวจพบหรือเป็นที่สงสัย หลังจากแอบเข้ามาในอาคารหลักได้แล้ว ความเร็วของพวกเขาก็ลดลงอย่างมากเนื่องจากจำนวนยามที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันในบริเวณนั้น “ฉันนึกว่าเจ้าหมอนั่นบอกว่ายามส่วนใหญ่ถูกส่งตัวออกไปแล้วเสียอีก?” เคลาส์อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความหงุดหงิดเมื่อกลุ่มของเขาติดแหง็กอยู่ในโถงทางเดินนานเกือบห้านาที ตอนนี้พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่หลังไม้ประดับในโถงทางเดิน แต่การจะเดินหน้าต่อหรือถอยกลับก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะไม่ใช่แค่จะมีทหารยามอยู่ข้างหน้าพวกเขาเท่านั้น แต่ยังมีอีกคนคอยตรวจตราอยู่ด้านหลังด้วย “ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดกับข้อมูลที่ให้มา” เกรย์ขมวดคิ้วขณะสื่อสารกับวอยด์ที่อยู่ข้างหน้าเพื่อพยายามหาเส้นทางที่ดีกว่านี้ เมื่อเห็นสถานการณ์ เรย์โนลด์สจึงเสนอว่า “ทำไมเราไม่จัดการพวกยามให้สลบไปแทนที่จะต้องติดแหง็กอยู่อย่างนี้นานๆ ล่ะ?” “ไม่ได้ ถ้ามีทหารยามหายไปแม้แต่คนเดียว มันจะทำให้เราถูกจับได้” เกรย์กล่าวอย่างไตร่ตรอง “วอยด์ควรจะลองเบี่ยงเบนความสนใจของยามข้างหน้าเราดู ยิ่งเราอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ โอกาสที่จะถูกพบก็ยิ่งมากขึ้น พวกนายก็รู้ว่ายังไงยามก็ต้องเดินตรวจผ่านสวนนั่น ฉันคงไม่ต้องบอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาเห็นสภาพสวนในตอนนี้” อลิซพูดขึ้นหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เกรย์พยักหน้าก่อนจะสั่งให้วอยด์หาวิธีดึงความสนใจของยามที่อยู่ข้างหน้า เพื่อที่พวกเขาจะได้เดินหน้าต่อ ใช้เวลาเกือบสองนาทีกว่าวอยด์จะสามารถล่อให้ทหารยามที่อยู่ข้างหน้าเดินออกไปได้ ทันทีที่วอยด์ส่งสัญญาณบอกว่าทางสะดวก พวกเขาก็รีบพุ่งตัวออกไปทันที สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็เหลืออีกเพียงไม่กี่เลี้ยวก็จะถึงห้องของท่านนายกเทศมนตรี และพวกเขาสังเกตเห็นว่ายิ่งเข้าใกล้ห้องของท่านนายกเทศมนตรีเท่าไหร่ จำนวนยามกลับยิ่งน้อยลง ซึ่งเป็นเรื่องแปลกเพราะตามปกติแล้วควรจะมีผู้คุ้มกันหนาแน่นขึ้นเมื่อเข้าใกล้พื้นที่สำคัญ “มีใครรู้สึกว่ามันผิดปกติบ้างไหม?” เกรย์ถามขณะมองดูทางเดินที่ว่างเปล่าสนิทเบื้องหน้า วอยด์ได้สำรวจเส้นทางจากจุดที่พวกเขาอยู่ไปจนถึงห้องของท่านนายกเทศมนตรีแล้ว และมันไม่พบทหารยามเลยแม้แต่คนเดียว ห้องทุกห้องตลอดทางเดินนั้นก็ว่างเปล่าเช่นกัน “นั่นสิ นายคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับแขกที่ท่านนายกเทศมนตรีรับรองอยู่หรือเปล่า?” เคลาส์พยักหน้า ตอนแรกเขาอยากจะใช้มือขวาลูบคางเพื่อครุ่นคิด แต่เขากำลังแบกสมิธไว้บนไหล่ขวาทำให้มันยากลำบากเหลือเกิน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอลิซเขม็งในจังหวะที่เธอไม่ได้หันมามองเขา “เป็นไปได้” เกรย์ตอบ “การยืนรอแล้วมานั่งเดากันแบบนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก ไปเอาเหรียญพวกนั้นมาแล้วรีบออกไปกันเถอะ” เรย์โนลด์สเร่งเร้า กลุ่มของพวกเขาขยับเข้าไปใกล้ห้องของท่านนายกเทศมนตรีอย่างระมัดระวัง หลังจากเดินมาได้เกือบหนึ่งนาทีโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น พวกเขาก็เห็นห้องของท่านนายกเทศมนตรี วอยด์สำรวจภายในห้องนั้นไว้แล้วและไม่มีใครอยู่ข้างใน ท่านนายกเทศมนตรีน่าจะกำลังอยู่กับแขกของเขา กลุ่มของพวกเขาไม่รอช้าและรีบเข้าไปในห้องทันที เมื่อเทียบกับห้องของสมิธแล้ว ห้องนี้ใหญ่กว่าเกือบสองเท่าและมีทั้งของตกแต่ง โซฟา โต๊ะ และเก้าอี้เพิ่มเข้ามา นอกจากนี้ยังมีชั้นวางหนังสือขนาดเล็กใกล้กับโต๊ะที่ตั้งอยู่ติดหน้าต่าง และใช้สิ่งที่ดูเหมือนขนของสัตว์เวทมนตร์รูปร่างคล้ายหมีปูเป็นพรมกลางห้อง เคลาส์ทิ้งตัวสมิธลงบนพรมกลางห้องทันทีเนื่องจากไหล่ของเขาเริ่มชาจากการแบกคนมานาน เขาพบสวิตช์สำหรับเปิดทางลับซึ่งอยู่ใกล้กับเตียง โชคดีที่สมิธไม่ได้โกหกเรื่องนี้ ทางลับเปิดออก แต่มันไม่ได้อยู่ในห้อง เคลาส์เดินตามเสียงไปและพบว่ามันอยู่ที่ผนังในห้องน้ำตามที่สมิธบอกไว้เป๊ะ เนื่องจากเวลาที่มีจำกัด เกรย์และเคลาส์จึงรีบเข้าไปข้างใน ขณะที่วอยด์ออกไปเฝ้าอยู่ข้างนอกเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาในตอนที่พวกเขายังอยู่ข้างใน หลังจากเดินผ่านทางลับมาได้เกือบหนึ่งนาที พวกเขาก็มาถึงห้องเก็บสมบัติ และมันก็เป็นอย่างที่ชื่อเรียกไว้จริงๆ คือห้องเก็บสมบัติ มันเต็มไปด้วยอาวุธ ชุดเกราะ สมุนไพร สมบัติธรรมชาติระดับต่ำ และอื่นๆ อีกมากมาย เคลาส์มองไปรอบๆ และพบจุดที่เก็บเหรียญอย่างรวดเร็ว “ทองหรือเงิน?” เขาถามเกรย์ แม้จะมีเหรียญทองแดงอยู่ด้วย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันเลย “นั่นคำถามหรือไง? ถอยไป” เกรย์ผลักเขาออกไปก่อนจะเริ่มหยิบเหรียญทองและเหรียญเงินอย่างรวดเร็ว จำนวนเหรียญทองที่นี่มีประมาณห้าพันถึงเจ็ดพันเหรียญ เกรย์หยิบไปสี่พันกว่าเหรียญ ส่วนเหรียญเงินที่มีอยู่กว่าห้าหมื่นเหรียญ เขาหยิบไปประมาณหนึ่งหมื่นเหรียญ “แค่นี้ก็เกินพอแล้ว เราไปกันเถอะ” เกรย์หันหลังกลับหลังจากเก็บเหรียญทั้งหมด เหตุผลที่เคลาส์ต้องการปล้นที่นี่ก็เพื่อให้พวกเขามีเงินพอซื้อมา แต่เมื่อเห็นเหรียญจำนวนมากขนาดนี้ เกรย์จึงตัดสินใจหยิบเพิ่ม มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนักไม่ว่าจะหยิบไปน้อยหรือมาก เพราะอย่างไรเสียท่านนายกเทศมนตรีก็จะพยายามตามล่าและฆ่าพวกเขาอยู่ดีหากรู้เข้า ทั้งคู่เดินออกจากห้องเก็บสมบัติโดยไม่แตะต้องสิ่งของอื่นอีก ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากได้ แต่ของพวกนั้นมีเลเวลต่ำเกินไปสำหรับพวกเขา มันจะมีผลก็แค่กับเหล่าเอเลเมนทัลลิสต์ที่ยังไม่ถึงขั้นออริจินเพลนเท่านั้น หลังจากออกจากห้องน้ำ ทั้งกลุ่มก็รีบออกจากห้องของท่านนายกเทศมนตรีเพื่อเตรียมหลบหนีออกจากคฤหาสน์โดยไม่ถูกพบเห็น จนถึงตอนนี้ถือว่าประสบความสำเร็จมากเพราะพวกเขายังไม่ถูกใครเห็นและยามก็ยังไม่ตื่นตระหนก แต่ด้วยเหตุการณ์ในสวนนั่น คงเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่ใครบางคนจะค้นพบร่องรอยการปรากฏตัวของพวกเขาในคฤหาสน์แห่งนี้