## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): "จิรนีได้เตรียมบ้านพักตากอากาศอันโอ่อ่าไว้ให้บุตรสาวแต่ละนาง พร้อมทั้งติดตั้ง 'วาร์ปเกต' ส่วนตัวอันเป็นหมัดเด็ด การจะได้มาซึ่งอำนาจอนุมัติอันจำเป็นเพื่อเชื่อมต่อเกตเข้ากับ 'เครือข่ายแห่งอาณาจักร' อันกว้างใหญ่ไพศาล มิใช่สิ่งที่จะได้มาง่ายๆ ทั้งยังต้องควักกระเป๋าจำนวนมหาศาล ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะต้องทุ่มเทเงินทองมากมายมหาศาลเช่นนี้ เว้นเสียแต่ว่าฟริยาและควิลลาจะย้ายออกจากบ้านของครอบครัวไปตลอดกาล เมื่อควิลลามีบัตรผ่านสำหรับคฤหาสน์เวอร์เฮนแล้ว นางก็สามารถเปิดประตูมิติได้อย่างปลอดภัยจากฝั่งของตน ‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านจะมาจริงๆ!’ นางกล่าวพร้อมโผเข้าสวมกอดลิธ โซลัส และคามิล่า ‘ข้าไม่คาดคิดว่าจะได้เจอท่านจนกว่าจะมีเหตุฉุกเฉิน มารดาของข้าคลอดบุตร หรือไม่ก็ข้าคลอดบุตรเสียอีก! ช่างเป็นเกียรติล้นเหลืออะไรถึงได้มี ‘มหาจอมเวทผู้ลึกลับ’ มาเยือนเรือนอันต่ำต้อยแห่งนี้ถึงเพียงนี้เชียว?’ ‘ข้าเพียงแค่อยากมาเยี่ยมเยียนเจ้าและแก็ริค’ ลิธตอบ ‘ข้าขออภัยที่ต้องทอดทิ้งเขาและไรลาเช่นนั้น แต่ดังที่เจ้ารู้ ข้าก็ไม่มีทางเลือกมากนัก’ ‘ที่จริง ท่านก็มีทางเลือก’ ควิลลาผักไหล่ ‘ไม่มีอะไรหยุดยั้งท่านจากการไปเยี่ยมเยียนพวกเขาหลังจากที่ท่านช่วยเหลือโซลัสออกมาได้ ท่านใช้เวลาของท่านมากเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่าข้ากำลังบ่นอะไรหรอกนะ’ นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน ‘เหตุใดเจ้าจึงยิ้มเยาะเช่นนั้น?’ โซลัสถาม ‘เพราะโอฟยาและวิลาได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วย พวกนางเป็นแรงช่วยเหลืออันยอดเยี่ยม และลิธนี่เองที่เป็นคนออกเงินจ้างพวกนางทำงาน’ ‘เจ้าหมายความว่าอย่างไร ‘แรงช่วยเหลืออันยอดเยี่ยม’ และพวกนางกำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?’ ลิธตกตะลึง ‘พวกนางคือ ‘ผู้ตื่นรู้’ ที่รับใช้มังกรผู้ค่อนข้างสูงวัยมาตลอดชีวิต’ ควิลลาผักไหล่ ‘สิ่งที่ซีรุคสอนพวกนาง และสิ่งที่พวกนางได้เรียนรู้จากการสังเกตการณ์การทำงานของเขา มีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับ ‘ผู้ตื่นรู้’ ที่เรียนรู้ด้วยตนเองอย่างข้า ข้ายอมแลกเปลี่ยนความรู้ที่จำกัดของข้ากับความรู้ของพวกนาง และอนุญาตให้พวกนางใช้สิ่งอำนวยความสะดวกในการวิจัยของข้า มันเป็นผลประโยชน์ร่วมกัน นอกจากนี้ พวกนางยังช่วยข้าเตรียม ‘เรือนรับขวัญ’ สำหรับทารก และสอนทุกสิ่งที่พวกนางได้เรียนรู้จากการดูแล ‘วาเลรอนที่สอง’ ‘เหตุใดจึงต้องพึ่งพาโอฟยาและวิลาสำหรับคำแนะนำในการเลี้ยงดูบุตร? เจ้าไม่สามารถถามจิรนีหรือโอเรียนได้?’ โซลัสถาม ‘ได้โปรดเถอะ ท่านถามมารดาของข้าไม่ได้หรอก มีแต่คำสั่ง’ ควิลลาแค่นเสียง ‘ข้าจะทำในหนทางของข้าเอง และมอบวัยเด็กที่ปกติให้แก่ทารกของข้า สำหรับบิดาของข้า ข้ายินดีจะทำอย่างยิ่ง แต่เขาก็ยุ่งมากเกินไปกับการเตรียมการทุกอย่างที่แม่ต้องการจากเขา’ ‘ข้าเข้าใจ แต่กระนั้นก็ยังไม่ได้คำตอบในส่วนที่สองของคำถามข้า’ ลิธชี้แจง ‘โอฟยา, วิลา ‘ลิธต้องการทราบว่าพวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่’ ควิลลาเรียกสาวใช้จาก ‘เครื่องรางสื่อสาร’ ของนาง ‘งานที่ท่านสัญญาไว้กับพวกเรา’ โอฟยา สวมชุดเมดสีดำที่ขับเน้นเส้นผมสีบลอนด์ของนางและดวงตาสีฟ้าใส ‘เมื่อใดก็ตามที่ท่านย้ายไปสู่ ‘ทะเลทรายโลหิต’ พวกเราก็จะไม่มีประโยชน์อันใดอีกแล้ว ที่นี่ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พวกเราสามารถรู้สึกถึงคุณค่าและเรียนรู้ในหนึ่งวัน สิ่งที่ต้องใช้เวลาหลายเดือนในทะเลทราย’ ‘นางพูดถูก’ วิลา กล่าว ผมยาวสีดำปล่อยสยายกรอบดวงตาสีเขียวของนาง ‘ชาวเมืองของ ‘เจ้าเหนือหัว’ นั้นสุภาพเสมอ และพยายามทำให้พวกเราสบายใจ ทาสของควิลลา แทนที่จะเป็นเช่นนั้น กลับหยาบคาย และไม่เคยลังเลที่จะชี้ไม้ชี้มือใส่พวกเรา หรือกระซิบกระซาบอยู่เบื้องหลังทุกครั้งที่เราทำผิดพลาดทางสังคม’ ‘ประการแรก ข้าไม่มีทาส พวกเขาคือเจ้าหน้าที่ในบ้าน’ ควิลลาหน้าแดงไปถึงใบหู ‘ประการที่สอง พวกเขาไม่ได้หยาบคาย แขกผู้มีเกียรติเองก็คาดหวังว่าจะต้องปฏิบัติตามมาตรฐานมารยาทบางประการเมื่อมาเยี่ยมเยียน ‘ตระกูลเอร์นาส’ นับประสาอะไรกับผู้ช่วยเหลือที่ถูกจ้างมา ‘มันเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่งสำหรับเมดและพ่อบ้านของข้าที่จะรู้สึกงุนงงเมื่อเจ้าทำตัวไร้เดียงสาเกี่ยวกับเรื่องพื้นฐานที่สุด หรือปฏิบัติต่อเจ้าของบ้านเหมือนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจ้า!’ ‘ฟังดูหยาบคายนะ’ ลิธผักไหล่ ‘เห็นไหม? แม้แต่ลิธก็เห็นด้วยกับพวกเรา’ โอฟยา กล่าว ‘นอกจากนี้ เหตุใดพวกเราจึงควรให้ความเคารพต่อมด? แม้แต่ลิธก็ไม่เคยจำกัดพวกเราเลย และเขาก็เป็น ‘อสูรศักดิ์สิทธิ์’ ด้วยซ้ำ’ ‘นั่นถูกต้อง’ เขาพยักหน้า ‘ในครัวเรือนของข้า พวกเราล้วนเป็นเพื่อนกัน… เดี๋ยวนะ เจ้าหมายความว่าอย่างไร ‘แม้แต่ลิธ’?’ ‘เจ้ากำลังเรียกข้าว่ามดหรือ?’ ควิลลาประชดประชันพอๆ กับเขา ‘ไม่ ไม่ใช่เจ้า’ วิลา ตอบ ‘แค่คนรับใช้และแขกของเจ้า ลิธ หาก ‘วาเลรอนที่สอง’ หรือ ‘อีลิเซีย’ ต้องการพวกเรา โปรดแจ้งให้เราทราบ พวกเขาคือสิ่งสำคัญอันดับแรกของพวกเรา อีกทั้ง โอฟยาและข้ากำลังเดินตลาดเป็นครั้งแรก ‘เตือนข้าหน่อย อะไรมีค่ามากกว่ากัน? เหรียญสีแดงหรือสีเหลือง?’ ‘สีเหลือง! ข้าหมายถึง เหรียญทองมีค่ามากกว่าเหรียญทองแดงมากมายนัก!’ ลิธกล่าวด้วยความตกใจและสยดสยอง ‘ได้โปรด บอกข้ามานะว่าเจ้ายังไม่ได้ซื้ออะไรเลย’ ‘ไม่ต้องห่วง พวกเราใช้เงินของควิลลา โอฟยา ออก’ ‘ขอบคุณพระเจ้า’ ลิธถอนหายใจอย่างโล่งอก ‘คนรับใช้และแขกของข้า? เงินของข้า?’ ควิลลาเดือดพล่าน ‘กล้าดียังไงมาโล่งอก? พวกนางไม่เคยบอกเลยว่าจะไม่ได้สิ้นเปลืองเงินไปแล้ว’ ‘ข้ารู้ แต่ก็นับว่าไม่ใช่ปัญหาของข้า’ ลิธยิ้ม ‘แล้ว แก็ริคกับไรลาอยู่ที่ไหน?’ ‘อยู่กับโมร็อก กำลังฝึกฝน’ ควิลลาบ่นอุบ ‘ว่าแต่ นี่คือบัตรผ่านสำหรับเกตของข้า’ นางยื่นแผ่นสลักสีเงินให้ลิธ โซลัส และคามิล่า ผู้ซึ่งประทับมันต่อหน้าควิลลา ‘ขอบใจ ตอนนี้ตามข้ามา’ ‘เจ้ามีปัญหาอะไรกับการย้ายถิ่นฐานหรือ?’ โซลัสถาม พยายามเปลี่ยนเรื่องที่น่าขัดแย้ง ‘สภาวะที่แท้จริงของแก็ริคและไรลาก็ยังคงเป็นความลับอยู่ หรือมีใครในหมู่เจ้าหน้าที่ในบ้านสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง?’ ‘ทุกอย่างเรียบร้อยดี’ ควิลลาพึมพำ ‘หรือพูดให้ถูกคือ มันก็ดีเท่าที่หญิงสาวสวยสามคนและชายร่างท้วมหนึ่งคนอย่าง ‘ไบค์’ ย้ายเข้ามาในบ้านของเจ้าจะเป็นไปได้ บางทีอาจเป็นเพราะการตั้งครรภ์ที่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนพลเมืองชั้นสองในบ้านของตัวเอง ‘ข้าไม่ได้รับความชื่นชมแบบเดียวกับที่ไรลาและคนอื่นๆ ได้รับ หรือข้าก็ไม่สามารถบังคับความเคารพได้เหมือนกับลูกบอลขนปุยโง่ๆ ที่ชื่อ ‘ฟลัฟฟี่’! เจ้าเชื่อเรื่องนี้ได้ไหม?’ ‘น่าเศร้า ข้าเชื่อ’ คามิล่าถอนหายใจ ‘ข้าก็มีปัญหาคล้ายๆ กัน’ ‘ข้าจินตนาการออก’ ควิลลาถอนหายใจตอบ ‘การแต่งงานกับจอมเวทผู้มีครอบครัวเต็มไปด้วยคนสวยงามช่างเป็นฝันร้าย โชคดีที่ข้าได้ฝึกฝนการเล่นเป็นตัวประกอบมามากพอตอนที่เติบโตมากับฟริยา’ นางนำทางพวกเขาผ่านประตูและโถงทางเดินหลายบาน หินอ่อนของพื้นถูกขัดจนเรียบเนียน ในขณะที่ทุกตารางนิ้วของผนังถูกตกแต่งด้วยการฝังอัญมณี ภาพวาดสี หรือภาพเขียน เฟอร์นิเจอร์ระดับไฮเอนด์และโคมระย้าคริสตัลที่ให้แสงสว่างแก่สถานที่แห่งนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าของ ‘ตระกูลเอร์นาส’ หลักแต่อย่างใด ลิธและโซลัสคงจะคิดว่าตนเองอยู่ในปีกหนึ่งของคฤหาสน์ที่พวกเขาไม่เคยไปเยือน หากไม่ใช่เพราะรายละเอียดหนึ่ง ‘ตราสัญลักษณ์ของเอร์นาส’ ที่สลักบนเฟอร์นิเจอร์และประทับบนประตูเป็นสีเงิน แทนที่จะเป็นสีทองตามปกติ ‘นั่นเป็นเพราะท่านมีพลังในการใช้ ‘เวทมนตร์แห่งแสง’ หรือ?’ โซลัสถาม พร้อมชี้ไปที่ของตกแต่งบนแจกัน ‘ถูกต้อง’ ควิลลาพยักหน้า ‘พ่อแม่ของข้าต้องการทำให้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่บ้านที่พวกเขายืมให้ข้า แต่นี่คือบ้านของข้าแล้วตอนนี้’ ‘แล้วฟริยาเล่า? นางได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกันหรือไม่?’ ลิธถาม ‘ก็ประมาณนั้น นางต้องเลือกสีเดียว ไม่อย่างนั้นบ้านของนางจะดูเหมือนคณะละครสัตว์’ น้ำเสียงของควิลลาเปลี่ยนเป็นเศร้า ‘นางเลือกสีน้ำเงินเข้ม เพื่อเป็นเกียรติแก่ ‘ภูโลเรีย’ ‘ข้าเข้าใจ’ เพียงแค่เอ่ยชื่อก็ทำให้ลิธรู้สึกเจ็บแปลบ ‘ภูโลเรีย’ ได้จากไปนานกว่าหนึ่งปีแล้ว และลิธก็ได้ก้าวข้ามผ่านความโศกเศร้ามาได้ ทว่าบางครั้ง จิตใจของเขาก็ยังคงหลอกหลอนเขา เขาโน้มน้าวตัวเองว่านางยังสบายดี และพวกเขาเพียงแค่ขาดการติดต่อไปเพราะต่างก็ยุ่งเหยิงกับชีวิตของตนเอง"