บทที่ 4046: จุดประกายไฟ (ตอนที่ 1) ความศักดิ์สิทธิ์ภายในเคหสถานของชาวลูเทียถูกย่ำยี กำแพงหินที่เคยเชื่อมั่นว่าจะปกป้องคุ้มครองกลับผ่านบททดสอบที่โหดร้ายและแตกสลายลง ชาวลูเทียสิ้นศรัทธาในสิ่งที่สร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ พวกเขาหันไปยึดเหนี่ยวเศษเสี้ยวแห่งความหวังสุดท้ายไว้กับเวทมนตร์คาถาของเหล่าจอมเวท ท่ามกลางถนนหนทางที่เงียบงัน ผู้คนยืนรอรับซุปอุ่นๆ เป็นอาหารเช้าด้วยความว่างเปล่า ชาวลูเทียปิดปากเงียบ กอดลูกหลานไว้ในอ้อมอก ดวงตาเลื่อนลอยราวกับคนเสียสติ พยายามทำความเข้าใจกับหายนะที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาแต่กลับพบเพียงความไร้ความหมาย ความเงียบนั้นหนักอึ้งดั่งบรรยากาศในทุ่งกว้างยามสิ้นลม ทว่าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่กัดกินหัวใจ ข่าวคราวการโจมตีในลักษณะเดียวกันที่เกิดขึ้นทั่วทั้งอาณาจักรไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวด กลับยิ่งทำให้ภาพอนาคตมืดมนลงกว่าเดิม อย่างน้อยในสมัยสงครามกริฟฟอน ทุกคนยังรู้ว่ากองทัพทั้งสองฝ่ายตั้งอยู่ที่ใด การปะทะจะเกิดขึ้นตรงไหน และควรหลบไปทางใดเพื่อรักษาชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น ธรัดยังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ทำร้ายประชาชนคนธรรมดา แม้แต่พันธมิตรของเธอกับราชสำนักอมนุษย์ก็ยังทำเพียงเพื่อกดขี่และทำให้ผู้คนหวาดกลัว ไม่ใช่เพื่อเข่นฆ่าล้างผลาญ แต่ ‘ราชันผู้ตาย’ นั้นต่างออกไป เขาปรากฏตัวได้ทุกที่ กองทัพของเขาไม่แยกแยะระหว่างศัตรูกับพลเรือน ภาพที่เหล่าจอมเวทและทหารนับสิบต้องดิ้นรนแทบตายเพื่อต้านทานอูปิร์เพียงตนเดียวนั้นสร้างความหวาดสะพรึงที่แท้จริง ไม่มีใครปลอดภัย ไม่มีที่ใดเป็นที่พยาพักพิง ชัยชนะเหนืออสูรผู้โหดเหี้ยมเช่นนั้นเป็นเพียงความเพ้อฝัน ความตาย—ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า—เป็นเพียงสิ่งเดียวที่รออยู่เบื้องหน้า ความกลัวกัดกินหัวใจของประชากรในลูเทีย แต่สิ่งที่ฝังรากลึกลงไปยิ่งกว่าคือความสิ้นหวัง ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างอิจฉาคนตาย หวาดหวั่นต่อการกลับมาของพวกอูปิร์ และตั้งคำถามว่าการมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นมีความหมายอันใดอีกหรือ? พวกเขาไม่มีอนาคต ไม่มีหลักประกันใด นอกจากความตาย “เอาละทุกคน! ฉันยังรอดมาได้ และพวกเธอก็เหมือนกัน ทำตัวให้สมกับที่ยังมีลมหายใจหน่อย!” เซเคลกล่าวพลางสวมชุดช่างตีเหล็กแทนที่จะเป็นอาภรณ์ของมหาปุโรหิตแห่ง ‘ปฐมบิดา’ “ให้ตายสิ แม้แต่วีซาลยังรอดมาได้เลย” “ที่ว่า ‘แม้แต่’ วีซาล หมายความว่ายังไง!” คนอบขนมปังถอนหายใจยาว สายตามองสลับระหว่างเซเคลกับซากปรักหักพังของบ้านและร้านที่อยู่ติดกัน “ก็หมายความว่า ถ้าขนาดคนขี้งกไร้เวทมนตร์อย่างแกยังรอดจากการโจมตีของพวกสัตว์เทพจอมปลอมมาได้ ก็แสดงว่ายังมีหวังสำหรับทุกคนนั่นแหละ!” เซเคลตอกกลับ แม้แต่การโต้เถียงประจำตัวระหว่างช่างตีเหล็กกับคนอบขนมปังก็ไม่อาจจุดประกายชีวิตให้ชาวลูเทียได้ มีเพียงไม่กี่คนที่หันมามอง และน้อยคนนักที่จะใส่ใจคำพูดของเซเคล “เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า ถ้าไม่ใช่เพราะปาฏิหาริย์ส่วนตัวของเรา...” “พ่อคะ!” ไบรน่ารีบขัดจังหวะวีซาลทันควัน “ไม่ใช่ที่นี่ และห้ามพูดเด็ดขาด” “ก็ได้” คนอบขนมปังตอบพลางถอนหายใจอย่างระอา “ขอบใจนะ” ซาลมานกล่าวเบาๆ ทำเอาวีซาลหน้าแดงฉานด้วยความอับอายที่เกือบจะเผยความลับของผู้มีพระคุณออกมาง่ายดาย ทั้งที่เพิ่งให้สัญญาไว้เมื่อวานนี้เอง “ขอบคุณพระเจ้าที่ลูกสาวแกได้ทั้งพรสวรรค์จากแก แล้วก็ได้ทั้งหน้าตาและสมองจากแม่เขา” เซเคลมองฝูงชนแล้วส่ายหน้า “ถึงฉันจะไม่อยากยอมรับ แต่มันมีบางอย่างที่มีแค่พวกแกสองคนเท่านั้นที่ทำได้” “ฉัน...” “ทำได้ค่ะ บอกมาได้เลย” ไบรน่าขัดพ่อของเธออีกครั้งพลางส่งสายตาจริงจัง “ได้โปรดเถอะค่ะพ่อ” วีซาลเป็นคนดื้อรั้นและหัวแข็ง แต่หลังจากสูญเสียธุรกิจและเกือบเอาชีวิตไม่รอดรวมถึงครอบครัวเมื่อคืนที่ผ่านมา ไม่มีสิ่งใดที่เขาจะไม่ทำให้เพื่อลูกสาว “ตกลง” เขาตอบพลางกอดอก ขมวดคิ้วอย่างจำยอม *ฉันไม่รู้ว่าเราเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกนานแค่ไหน ฉันไม่อยากใช้เวลาที่เหลือไปกับการโต้เถียง* วีซาลคิดในใจ “รอเดี๋ยว ฉันจะรีบกลับมา” เซเคลวิ่งไปหาลิธที่กำลังหารือเรื่องตารางเวลาการฟื้นฟูเมืองลูเทียกับเหล่าจอมเวทแห่งสมาคม “ขออภัยที่รบกวนครับ แต่ผมต้องการบางสิ่งที่ไม่อาจขอให้พวกปีศาจของคุณทำได้” เมื่อลิธกลับมา เขาได้อัญเชิญเหล่าปีศาจออกมาอีกครั้งเพื่อเคลียร์ซากปรักหักพังทั่วเมือง ในขณะที่เมนาดิออนใช้พลังช่วยซ่อมแซมอาคารที่ยังพอมีโครงสร้างเหลืออยู่ “ไม่ต้องห่วง บอกมาได้เลยว่าต้องการอะไร” ลิธตอบ บ้านของเซเคลพังราบเป็นหน้ากลองไม่เหลือชิ้นดี ในขณะที่บ้านของวีซาลโดนแรงปะทะเพียงเฉียดๆ แม้ความเสียหายจะรุนแรงและบางห้องจะถล่มลงมา แต่อาคารยังคงตั้งตระหง่านอยู่ได้ เซเคลขอให้ลิธจุดไฟและเพิ่มความอบอุ่นให้กับเตาอบ ทำความสะอาดทางเข้าห้องเก็บแยมใต้ดิน ขจัดเศษดินและเศษแก้วออกจากแป้งที่เหลืออยู่ และช่วยตีครีมสดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลิธเข้าใจเจตนาของช่างตีเหล็กดีและลงมือทำตามคำขอ พร้อมทั้งมอบหมายให้เมนาดิออนเป็นคนดูแลเตาอบ “นี่มันเสียของที่ต้องมาใช้ทักษะระดับสูงของฉันกับงานพวกนี้ แต่เอาเถอะ... ฉันจะทำ” เธอถอนหายใจ “เปลี่ยนไปใช้วิธีร่ายเวทให้มากขึ้น แล้วบ่นให้ลดลงหน่อยน่า เมนาดิออน” โซลัสเคาะเท้าอย่างหงุดหงิด ภายในเวลาไม่ถึงนาที ร้านเบเกอรี่ก็กลับมาเปิดใช้งานได้อีกครั้ง แม้เครื่องมือส่วนใหญ่จะพังเสียหายจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ เหลือเพียงโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่อยู่ในสภาพพอใช้งานได้ แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว “ให้ตายสิ ร้านของฉันดูแย่กว่าตอนที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉันอีก” วีซาลส่ายหน้า “ไม่จริงหรอกค่ะพ่อ” ไบรน่ากล่าว “ปู่คงได้แต่ฝันที่จะมีเตาอบใหญ่ขนาดนี้ด้วยซ้ำ” “แถมยังได้รับการร่ายเวทเพิ่มพลังโดยฉันอีก” เมนาดิออนพึมพำ “ฉันทำให้มันใช้งานง่ายขึ้นแล้ว เธอสามารถจุดไฟและดับไฟได้เพียงแค่กดรูน อุณหภูมิเตาอบจะคงที่และทั่วถึงทั้งเตา ไม่มีจุดที่ร้อนหรือเย็นเกินไปอีกต่อไป” “ขอบคุณครับ ท่านจอมเวทเมนาดิออน” วีซาลคำนับลงต่ำ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเมื่อนึกถึงผลกำไรที่อาจจะเกิดขึ้นหากเขาประกาศว่าเมนาดิออนมีส่วนร่วมในการทำขนมของร้าน แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าลูเทียกำลังจะล่มสลาย เขาไม่มีลูกค้าและไม่มีผลกำไรให้กอบโกยอีกต่อไป “เซเคล นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่?” วีซาลถาม รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า “อบอะไรก็ได้ที่เร็วและง่ายที่สุด ลืมพวกขนมหวานหรูหราของแกไปซะ สิ่งเดียวที่สำคัญตอนนี้คือกลิ่นและรสชาติ” เซเคลตอบ “รวมถึงปริมาณด้วย คนข้างนอกนั่นมีอีกเยอะ” “แล้วฉันกับลูกสาวจะเลี้ยงคนทั้งเมืองได้ยังไง?” “เดี๋ยวพวกเราช่วยเอง” เอลิน่า เรน่า และทิสต้า เข้ามาร่วมวงด้วย ลิธเองก็ได้มอบหมายให้เหล่าปีศาจมาช่วยงานคนอบขนมปังเช่นกัน พวกมันอาจไม่มีพรสวรรค์หรือประสบการณ์ในงานฝีมือนี้ แต่พวกมันสามารถทำความสะอาด นวดแป้ง และทำงานพื้นฐานทุกอย่างได้ด้วยเวทมนตร์ เอลิน่า ทิสต้า และเรน่า รับหน้าที่ชิมและเตรียมส่วนผสมเท่าที่ทักษะอันจำกัดของพวกเธอจะทำได้ ปล่อยให้วีซาลและไบรน่าจัดการเฉพาะขั้นตอนที่สำคัญที่สุด “แม่คะ หนูอยากช่วยด้วย!” เลเรียทำแก้มป่อง “ฉันก็ด้วย!” โซลัสโอดครวญ “แต่เธอไม่มีประสบการณ์ในครัว ส่วนฉัน... มีมากพอจะรู้ว่าถ้าเข้าไปช่วยมีแต่จะทำให้ทุกคนทำงานยากขึ้นเปล่าๆ” “เธอพูดถูกแล้ว ยัยตัวเล็ก การทำอาหารน่ะเป็นงานของผู้ชาย” อารันกล่าว เขามักจะเรียนการทำอาหารพื้นฐานจากเอลิน่าและได้เรียนการทำอาหารด้วยเวทมนตร์จากลิธมาบ้าง เขาเนรมิตม้านั่งขึ้นมาเพื่อให้ยืนทำระดับเดียวกับคนอื่นๆ “จริงไหมครับคุณวีซาล?” “ไม่เลยพ่อหนุ่ม” คนอบขนมปังปฏิเสธพลางส่ายหน้า “เรื่องนี้มันขึ้นอยู่กับการฝึกฝนและทักษะต่างหาก”