**บทที่ 4022: งูพิษในพงหญ้า (ตอนที่ 1)** “แกต่างหากที่สติแตกแล้วลงมือทุบตีเขาจนเกือบตาย! แกนั่นแหละที่เป็นคนพังทุกอย่าง แต่ฉันกลับต้องมารับโทษแทน!” ออร์พอลแผดคำรามด้วยความเดือดดาล “ตอนที่ฉันถูกสั่งเนรเทศ ฉันน่าจะได้ทริออนติดตัวไปด้วยถ้าแกไม่กระดิกหางรับใช้ลีชเหมือนไอ้หมาสกปรกอย่างแก! แกทำลายชีวิตฉันและพรากน้องชายไป แต่แกกลับได้รับรางวัลเป็นค่าตอบแทนเนี่ยนะ!” ออร์พอลตวัด 'ธอร์น' ในมือ หอกดาวรอสแหวกอากาศจนเกิดใบมีดลมที่เฉือนไม้และหินให้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ “นั่นมันไม่ยุติธรรมเลยนะ ริเซล” ออร์พอลส่ายหน้า “มันไม่ถูกต้อง เราก่ออาชญากรรมเดียวกัน ก็ควรได้รับบทลงโทษเดียวกันไม่ใช่หรือ?” คมหอกธอร์นพุ่งเข้าเสียบอกของโบรมันน์เต็มแรง พลังงานจลน์มหาศาลเปลี่ยนร่างชายชราให้กลายเป็นเพียงเศษเนื้อในพริบตา ก่อนที่ริเซลจะทันรวบรวมความกล้าเพื่อตอบโต้ “เอาล่ะ พ่อแกตายแล้ว และฉันก็สูญเสียพ่อเหมือนกัน” ออร์พอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับร้องเพลง “ก่อนที่ฉันจะไปจัดการกับแม่ลิซ่าที่รักของแก ฉันต้องรู้ก่อนว่าน้องชายตัวน้อยของแก ลูคาห์ อยู่ที่ไหน เชื่อฉันเถอะ ฉันออกตามหาเขาไปทั่ว แต่มันช่างยากเย็นราวกับการพยายามดมกลิ่นตดท่ามกลางพายุ” “พ่อ!” ริเซลกรีดร้อง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและเคียดแค้นอาบใบหน้า “ใช่ ฉันฆ่าพ่อแก คิดว่าเราสรุปกันไปแล้วนะ” ออร์พอลตวัดหอกอีกครั้ง แขนซ้ายของลิซ่าขาดกระเด็นพร้อมเลือดที่พุ่งกระฉูด “ตั้งสมาธิหน่อย ฉันเลือกได้ว่าจะฆ่าแม่แกให้ตาย หรือจะทรมานให้ตายช้าๆ ยังไงเขาก็ต้องตายอยู่แล้ว แต่เขาจะต้องเจ็บปวดแค่ไหน... นั่นขึ้นอยู่กับแก” “แม่!” ริเซลฉีกเสื้อผ้าของตนเอง ใช้สิ่งที่เคยเรียนรู้จากกองทัพมาทำเป็นสายรัดห้ามเลือดชั่วคราว “ถ้าแกทำอืดอาดแบบนี้ เราคงได้เสียเวลากันทั้งวัน” ออร์พอลถอนหายใจพลางตัดเท้าขวาของลิซ่าทิ้งอีกข้าง “ให้ตายสิ การทำให้เขาไม่ช็อกตายเนี่ยมันยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ฉันอยากจะรักษาเขาจังนะ แต่ฉันคงไม่เสียมานาไปกับผู้หญิงที่กำลังจะตายหรอก” ลิซ่าหมดสติไปหลังจากการโจมตีครั้งที่สอง ใบหน้าของนางซีดเผือดลงเรื่อยๆ ขณะที่เลือดเริ่มนองเป็นแอ่งลึกและอุ่นระอุบนพื้น “แกทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร!” ริเซลอยากจะฆ่าออร์พอลให้ตาย แต่เขารู้ดีว่าตนเองอ่อนแอเกินไป ริเซลอยากจะร่ำไห้ให้กับการตายของพ่อ แต่เขาก็แทบไม่มีโอกาสจะช่วยแม่ไว้ได้หากยังไม่ตั้งสติ ถ้าเขาทรุดลงตอนนี้ เขาก็จะไม่มีอะไรเหลืออีกเลย “เพื่อให้แกเข้าใจว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันรู้สึกยังไง” ออร์พอลตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “สิ้นหวัง โดดเดี่ยว และเป็นคนตายไปแล้วสำหรับครอบครัวตัวเอง ความแตกต่างเดียวระหว่างเราคือครอบครัวของแก... มันตายจริงๆ แล้ว” เขามองดูริเซลที่พยายามยื้อชีวิตลิซ่าด้วยความทุลักทุเลแล้วหัวเราะร่า เลือดเริ่มหยุดไหล แต่นั่นไม่ใช่เพราะฝีมือการรักษาของริเซลเลย “ถ้าแกเกลียดฉันขนาดนั้น ทำไมไม่ฆ่าฉันให้จบๆ ไปซะล่ะ!” “เพราะฉันต้องการให้แกทรมานเหมือนที่ฉันเป็น” ออร์พอลกล่าว “ฉันอยากให้แกมีชีวิตที่น่าสังเวชเหมือนฉัน โดยรู้ตัวว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแกเอง จำไว้ว่าที่ฉันโจมตีลูเทีย ไม่ใช่เพื่อตามล่าลีช... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ครั้งนี้” “ฉันมาเพื่อแก และไอ้แก่หัวโบราณที่เป็นผู้ใหญ่บ้านของเรา เพอร์แนทนั่นไง เขาตายไปแล้ว ซึ่งนั่นทำให้เรื่องนี้เกี่ยวกับแกคนเดียว เมื่อคนในลูเทียรู้ว่าแกคือสาเหตุที่ทำให้พวกเขาต้องตายมากมายขนาดนี้ พวกเขาจะเนรเทศแกเอง” “เข้าใจไหม—” ยังไม่ทันขาดคำ หัวงูขนาดยักษ์ก็พุ่งทะลุกำแพงเข้ามา ฝุ่นและเศษซากอาคารฟุ้งกระจายไปทั่วร่างออร์พอล ด้วยความที่รู้ว่าออร์พอลคือ 'สัตว์อสูรเทพ' แม้จะมีรูปลักษณ์เช่นนี้ ลำคอของงูยักษ์จึงตวัดรัดร่างมนุษย์ทั้งสองเพื่อดึงไปอยู่ในที่ปลอดภัย ขณะที่อีกหกหัวที่เหลือต่างพ่นสายธารแห่งกรดเข้าใส่ออร์พอล “ไฮดร้าธรรมดาๆ กล้าดีอย่างไรมาขัดขวางข้า?” ออร์พอลปัดป้องของเหลวกัดกร่อนนั้นด้วยการกระพือปีกพังผืดเพียงเบาๆ “ส่วนใหญ่ก็ทำแบบนี้แหละ” เสียงหวานของผู้หญิงดังขึ้น ตามด้วยมนตราจิตวิญญาณระดับห้าเจ็ดสายที่พุ่งเข้าใส่วูร์ดาลาค (Vurdalak) อย่างต่อเนื่อง ระเบิดร่างเขากระเด็นห่างออกไปจากซากปรักหักพังของบ้านริเซล “อีกอย่างนะ... ไม่ใช่ไฮดร้าธรรมดาด้วย” ร่างที่ดูเตี้ยหนาแต่แข็งแกร่งนับสิบที่ปกคลุมด้วยอาดามันต์พุ่งออกมาจากป่าทราวน์ แต่ละตัวมีเจ็ดหัวและถูกโอบล้อมด้วยออร่าสีม่วงเจิดจ้า “พวกมันเยอะมาก” ฟาลูเอลขู่ฟ่อขณะใช้เทคนิคการหายใจ 'สายธารแห่งชีวิต' (Lifestream) เพื่อยื้อชีวิตให้ลิซ่า “ถ้าเจ้านายจะส่งสมุนสักสองสามตัวมาปิดผนึกมิติที่รังของฉัน นั่นก็นับเป็นแผนที่ดีนะ... ถ้าหาก 'ไนท์' ไม่เคยใช้กลอุบายเดียวกันนี้จัดการฉันมาก่อนน่ะนะ เจ้าอึหมา” “วินาทีที่แกตัดสัญญาณ สัญญาณเตือนก็ดังขึ้นในบ้านของเพื่อนฉัน และให้เวลาพวกเขาจัดเตรียมการอพยพผู้คนในลูเทียทุกคน ฉันคืออดีตอาจารย์ของลิธและเป็นผู้ปกครองดิสทาร์ ฉันไม่มีวันยอมให้แกมายุ่งกับถิ่นของฉันหรอก!” ออร์พอลไม่คิดแม้แต่จะเปิดใช้ 'วิญญาณเยือกแข็ง' (Frost Soul) มนตราแต่ละสายของฟาลูเอลรุนแรงพอที่จะเป่าเขากระเด็นได้ และเจ็ดสายที่นางร่ายออกมานั้นถูกผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ สายถัดไปจะพุ่งเข้าปะทะทันทีที่แรงส่งของสายก่อนหน้าเริ่มอ่อนลง การเปิดตัวของไฮดร้าได้ผลักวูร์ดาลาคถอยห่างไปไกลเสียจนนางอยู่นอกระยะความสามารถของสายเลือดเขาเรียบร้อยแล้ว ในช่วงเวลานี้ 'วิญญาณเยือกแข็ง' จะส่งผลต่อมนตราและอุปกรณ์ของออร์พอลเท่านั้น ในขณะที่เหล่าไฮดร้าจะสามารถทำอะไรก็ได้ตามต้องการ “นั่นยิ่งทำให้การฆ่าแกเป็นเรื่องน่ารื่นรมย์มากขึ้นไปอีก ไอ้งูสกปรก!” ออร์พอลปลดปล่อยสายฟ้าแห่ง 'กระแสวนแห่งชีวิต' (Life Maelstrom) จากผลึกของ 'ดัสค์' (Dusk) ซึ่งช่วยเพิ่มขีดความสามารถของเขาขึ้นสิบเท่า “แกอาจจะพาเพื่อนมาด้วย แต่ฉันมีสัตว์อสูรเทพที่จงรักภักดีกับฉันเป็นร้อย!” “สิ่งเดียวที่การเสียสละอันไร้ความหมายของแกจะทำได้ คือการมอบรังของผู้ตื่นรู้จำนวนมากมาให้ฉันปล้นชิงเท่านั้นแหละ” “แกเรียกใครว่า 'งู'?” เสียงหวานทรงพลังเจ็ดสายคำรามพร้อมกัน เสียงเหล่านั้นคล้ายกับฟาลูเอล แต่กลับฟังดูเก่าแก่และดุร้ายกว่ามาก ไฮดร้าตัวเขื่องสูงกว่า 23 เมตร ในชุดเกราะหนักหนาพุ่งเข้าหาวูร์ดาลาคด้วยความเร็วราวกับรถไฟ “ก็แกไง และทุกคนที่เหมือนแก... ไอ้งู” ออร์พอลยังคงรักษาร่างมนุษย์ไว้และยกหอกขึ้น เตรียมแทงทะลุศัตรูด้วยมวลและพละกำลังที่เหนือกว่า “ไม่มีที่ว่างสำหรับสิ่งมีชีวิตที่ไม่สมบูรณ์อย่างแกในโลกของข้าหรอก—” ทันใดนั้น สายฟ้าสีเงินสายหนึ่งก็ห่อหุ้มร่างไฮดร้าที่พุ่งเข้ามา ส่งผลให้พละกำลังและปฏิกิริยาตอบสนองของนางเทียบเท่ากับ 'ราชาแห่งความตาย' นางร่นระยะห่างระหว่างกันในชั่วพริบตา และสะบัดลำคอยาวเส้นหนึ่งเข้าใส่ออร์พอลราวกับแส้โลหะ ไม่เพียงแต่ธอร์นจะถูกปัดออกไปอย่างง่ายดายจนเขาเปิดช่องโหว่ทั่วร่าง แต่เสียงปะทะระหว่างหอกกับคอไฮดร้านั้นยังดังกังวานเป็นเสียงของดาวรอสที่กระทบกันอย่างชัดเจน “แก...” ออร์พอลจำไฮดร้าเฒ่าผู้นี้ได้ในที่สุด นางคือ 'เฟอร์วาล' หนึ่งในสี่เสาหลักผู้ก่อตั้งอาณาจักร เจ้าของชุดเกราะ 'ป้อมปราการหลวง' (Royal Fortress) และมารดาของฟาลูเอล “ฉันนี่แหละ ไอ้สารเลว!” อีกหกหัวที่เหลือพุ่งเข้าจู่โจมวูร์ดาลาคอย่างต่อเนื่องราวกับค้อนตอกเสาเข็ม “ไม่มีใครมาแตะต้องลูกสาวของฉัน!” ออร์พอลถูกซัดกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้า หมุนเคว้งราวกับลูกข่าง เขากระพือปีกพยายามหยุดการลอยละลิ่วก่อนที่จะหลุดออกไปนอกเขตลูเทีย แต่ก็ถูกรับน้องด้วยมนตราจิตวิญญาณระดับห้าอีกเจ็ดสายที่ระดมโจมตีเขาด้วยจังหวะเดียวกับที่หัวไฮดร้าฟาดลงมา