Chapter 590 : Forgecraft ชายฝั่งตะวันออกของพริตต์ เมืองทิเวียน ในระหว่างช่วงเวลากลางวัน ณ สถานที่แห่งหนึ่งในทิเวียน รถม้าสีดำคันหนึ่งกำลังแล่นผ่านถนนที่คึกคักและเต็มไปด้วยผู้คน ภายในรถม้าซึ่งขับโดยคนขับที่เป็นหุ่นเชิดศพของโดโรธีนั้น โดโรธีนั่งอยู่อย่างเงียบเชียบ หลังจากเพิ่งช่วยมิชจัดการเรื่องการอัญเชิญวิญญาณของสำนักงานสงบสุขไป เธอจึงเปิดกล่องเวทมนตร์ของตัวเองแล้วหยิบรางวัลที่มิชให้มาออกมา ซึ่งก็คือตำราลึกลับสามเล่มที่ลักลอบนำออกมาจากสำนักงาน เธอเริ่มอ่านพวกมันทีละเล่ม เนื่องจากตำราลึกลับเหล่านี้ถูกเลือกมาโดยเฉพาะเพื่อชดเชยส่วนที่ขาดหายไปในด้านจิตวิญญาณของโดโรธี เนื้อหาทั้งหมดจึงมุ่งเน้นไปที่จิตวิญญาณสองประเภทที่เธอยังขาดอยู่ ซึ่งหลักๆ คือธาตุหิน ตำราลึกลับเล่มแรกมีชื่อว่า “ปริศนาสำคัญแห่งแร่” เป็นงานวิจัยที่วิเคราะห์ความหมายเร้นลับของแร่ธาตุชนิดต่างๆ ในเล่ม ผู้เขียนได้อภิปรายถึงคุณสมบัติทางเวทมนตร์และการประยุกต์ใช้แร่แต่ละประเภทที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นการนำไปใช้ในพิธีกรรม ส่วนประกอบของพิธีกรรมที่เหมาะสม และบทบาทที่แร่เหล่านั้นสามารถทำได้ในการสร้างอุปกรณ์ลึกลับ นอกจากนี้ยังแตะไปถึงเทคนิคในการสร้างไอเทมกักเก็บพลังวิญญาณอีกด้วย ตามเนื้อหาในตำรา แม้ว่าธรรมชาติสำคัญของแร่ธาตุและโลหะจะจัดอยู่ในจิตวิญญาณธาตุหิน แต่ความเข้ากันได้กับจิตวิญญาณประเภทอื่นนั้นแตกต่างกันไป การศึกษาวิธีที่แร่ธาตุและโลหะสั่นพ้องกับจิตวิญญาณประเภทอื่นๆ ซึ่งเรียกว่า “การปรับตัวทางจิตวิญญาณของโลหะและแร่” นั้น เป็นวินัยพื้นฐานสำหรับช่างฝีมือสายธาตุหินทุกคน มันก่อให้เกิดรากฐานทางทฤษฎีสำหรับการสร้างอุปกรณ์ลึกลับมากมาย และแม้จะเป็นเรื่องลึกซึ้ง แต่ในตำราก็ได้เพียงแนะนำไว้สังเขป พร้อมตัวอย่างพื้นฐาน เช่น ทองคำมีความเข้ากันได้สูงกับตะเกียง, เงินเข้ากันได้ดีกับเงา, ส่วนเหล็กนั้นนอกจากกระดูกมนุษย์แล้ว ยังเป็นวัสดุที่เข้ากันได้ดีที่สุดกับความเงียบ ส่วนสำหรับจอกศักดิ์สิทธิ์นั้น มันค่อนข้างจะผลักไสธาตุหินโดยธรรมชาติ ทำให้วัสดุจำพวกแร่และโลหะเกือบทั้งหมดไม่ค่อยเหมาะสมนัก โดยมีเพียงทองแดงที่ดูจะดีกว่าเล็กน้อย ในทางกลับกัน วัสดุจำพวกไม้อาจจะพอใช้ได้บ้าง แต่สังคมจอกศักดิ์สิทธิ์ยุคใหม่มักจะนิยมใช้เนื้อและเลือดซึ่งเป็นวัสดุที่มีประสิทธิภาพสูงสุดมากกว่า จึงมองข้ามทางเลือกอื่นไป ตัวธาตุหินเองไม่ได้เลือกมากนัก แต่ด้วยความเคารพต่อจิตวิญญาณธาตุหิน ช่างฝีมือจึงยังคงนิยมใช้หินจริงๆ เมื่อต้องสร้างอุปกรณ์ให้มัน “สรุปว่าตำราลึกลับเล่มนี้อธิบายถึงแนวโน้มทางจิตวิญญาณของวัสดุต่างๆ… ทำให้ฉันนึกถึงไอเทมกักเก็บพลังวิญญาณขึ้นมาเลย ตะเกียงมักใช้เหรียญทอง, เงาใช้เหรียญเงิน, ความเงียบใช้กระดูกหรือเหล็ก, ส่วนจอกศักดิ์สิทธิ์ข้ามโลหะไปเลยโดยใช้เนื้อตากแห้งเป็นไอเทมกักเก็บ—ทั้งกินได้และใช้งานได้ด้วย นั่นมัน… ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์นะ” “พวกเขาแจกแจงจิตวิญญาณทั้งห้าและวัสดุที่เข้ากันได้ แต่ไม่มีการเปิดเผย (Revelation) สงสัยเป็นเพราะไอเทมกักเก็บของสายเปิดเผยนั้นหายากและแพง แถมยังไม่มีการทดลองมากพอ เหมือนกับตำราเล่มก่อนที่ฉันอ่านเรื่องการเปลี่ยนจิตวิญญาณให้เป็นธาตุ” โดโรธีคิดกับตัวเองหลังจากอ่านเล่มแรกจบ จากนั้นเธอก็รวบรวมสมาธิเพื่อดูดซับพลังวิญญาณที่อยู่ภายใน เธอได้รับพลังธาตุหินเพิ่มขึ้น 4 แต้มจากเล่มนี้ เธอไม่รอช้า เก็บเล่มแรกแล้วหยิบเล่มที่สองขึ้นมา เล่มนี้ก็เป็นตำราลึกลับสายธาตุหินเช่นกัน มีชื่อว่า “งานฝีมือศักดิ์สิทธิ์แห่งสิ่วและหิน” มันบันทึกส่วนหนึ่งของบันทึกโดยนักโบราณคดีสายบียอนเดอร์ชื่อ ซาคาเอล ผู้ที่เคยสำรวจซากปรักหักพังของอารยธรรมที่ไม่ใช่มนุษย์ที่สาบสูญไปนาน ซึ่งรู้จักกันในชื่อคนแคระ ตามเนื้อหาในเล่ม ผู้เขียนบังเอิญไปพบซากปรักหักพังลึกเข้าไปในภูเขาที่สร้างโดยคนแคระ และใช้เวลาหลายปีในการถอดรหัสบันทึกที่เสียหายข้างใน ด้วยการคาดเดาและตีความส่วนตัว เขาพยายามประกอบร่างภาพชีวิตของคนแคระขึ้นมา ส่วนที่โดโรธีถืออยู่นี้คือตำนานที่สืบทอดกันมาในอารยธรรมนั้น เรื่องราวเกิดขึ้นในยุคโบราณกาลอันไกลโพ้น เมื่อสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาเพิ่งเริ่มตื่นรู้ เผ่าพันธุ์ที่เรียกว่าคนแคระอาศัยอยู่ในเทือกเขาลึก—พวกเขารูปร่างเตี้ยแคระ สลักเสลาหินและขุดแร่มีค่า สร้างเครื่องมือที่ซับซ้อน และกลายเป็นนักขุดแร่และช่างก่อสร้างคนแรกๆ ของโลก การใช้ชีวิตยาวนานในผืนดินทำให้พวกเขายกย่องโลหะและหิน บูชาผืนดินและภูเขาดั่งเทพเจ้า และเรียกเทพของพวกเขาว่า “เจ้าแห่งขุนเขา” หรือ “เทพแห่งหิน” พวกเขาเรียกเทพองค์นี้ว่า “แทงโก้” ในภาษาของพวกเขา ซึ่งหมายถึงชั้นรากฐานอันยิ่งใหญ่ แต่เทพแห่งหินไม่ใช่เทพที่เหมาะแก่การบูชาเท่าไรนัก ธรรมชาติของมันเฉื่อยชา—ไม่เปลี่ยนแปลงและแข็งทื่อ เทพแห่งหินไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลง หรือหากจะเห็นด้วย การเปลี่ยนแปลงของมันก็ช้าและยืดยาวเกินกว่าที่ชีวิตของผู้มรรตัยคนใดจะสังเกตเห็นได้ สำหรับคนแคระจำนวนมาก นี่ทำให้เทพของพวกเขาดูเชื่องช้า—ถึงขั้นทื่อมะลื่อ คำอธิษฐานที่เป็นตัวแทนของทั้งเผ่าพันธุ์อาจต้องใช้เวลาหลายศตวรรษกว่าจะได้รับคำตอบที่เลือนลาง คนแคระบางส่วนตระหนักว่าการอุทิศตนนี้ไม่ได้ช่วยอะไรที่เป็นรูปธรรม และเทพเช่นนี้ไม่เหมาะกับอารยธรรม ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกการเปลี่ยนแปลง—โดยพยายามที่จะเปลี่ยนเทพของพวกเขา เหล่าคนแคระจึงร้องเรียกหาเทพองค์อื่น และมีสององค์ที่ตอบรับ หนึ่งคือเทพแห่งดวงอาทิตย์ ผู้รุ่งโรจน์และศักดิ์สิทธิ์ ปกครองท้องฟ้าและสาดแสงสว่างแห่งวันลงสู่พื้นโลก ประทานไฟแก่ผู้มรรตัยและสอนการควบคุมมัน ในภาษาของคนแคระ เทพองค์นี้ถูกเรียกว่า “คาโก้” — ผู้รุ่งโรจน์ผู้ยิ่งใหญ่ อีกองค์คือเทพแห่งการตื่นรู้ ผู้ถือครองสายฟ้า ซึ่งมอบภูมิปัญญาจากสวรรค์ผ่านทางแสงฟ้าแลบ—สัญลักษณ์แห่งสติปัญญาและการตื่นรู้ คนแคระเรียกองค์นี้ว่า “ฟาโก้” — ผู้เผยพระวจนะผู้ยิ่งใหญ่ เทพทั้งสององค์นี้ร่วมมือกันช่วยเหลือเหล่าคนแคระและพยายามสื่อสารกับเทพแห่งหิน แต่แม้แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนธรรมชาติอันเฉื่อยชาของมันได้ จากนั้นเทพแห่งการตื่นรู้จึงเสนอทางออกว่า ในเมื่อเทพแห่งหินไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ทำไมไม่หลอมสร้างเทพองค์ใหม่จากมันเสียล่ะ? ดังนั้น ด้วยการที่เทพแห่งการตื่นรู้ออกแบบและเทพแห่งดวงอาทิตย์เป็นผู้หลอม ส่วนหนึ่งของเทพแห่งหินจึงถูกสกัดออกมา ผ่านการปรับแต่งและถอมในเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ จากจุดนี้พวกเขาสร้างเทพองค์ใหม่ขึ้นมา—เทพีแห่งงานฝีมือ ราชินีแห่งเตาหลอม ซึ่งคนแคระเรียกพระนางว่า “แทงโก้-โม” เทพีแห่งเตาหลอมผู้ถือกำเนิดจากเทพแห่งหิน เป็นทั้งธิดาและร่างอวตารของมัน—เป็นการแสดงออกที่แตกต่างออกไปของความเป็นเทพ พระนางตื่นตัวมากกว่า สามารถมีส่วนร่วมในกิจการของชาวมรรตัยได้โดยตรง จึงเหมาะสมอย่างยิ่งกับความเชื่อของอารยธรรม คนแคระจึงเปลี่ยนมาบูชาพระนางเป็นหลัก โดยที่เทพแห่งหินยินยอมถอยไปอยู่เบื้องหลัง อย่างไรก็ตาม คนแคระส่วนน้อยยังคงบูชาเทพองค์เดิม ซึ่งนำไปสู่การแยกนิกายย่อยออกมา “ตำราลึกลับเล่มนี้… เนื้อหาแน่นมาก เป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์โบราณอีกแล้ว คนแคระ… เทพแห่งหิน… เทพีแห่งเตาหลอม… ถ้าตำนานนี้เป็นเรื่องจริงก็น่าทึ่งมาก” โดโรธีครุ่นคิดอย่างสนใจพลางลูบคาง ก่อนจะวิเคราะห์ต่อไป “อารยธรรมคนแคระที่ไม่ใช่มนุษย์นี้ เห็นได้ชัดว่าอยู่ในยุคที่สอง—อาจจะถึงขั้นช่วงต้นของยุคเลยด้วยซ้ำ เทพแห่งหินที่พวกเขาบูชา… อาจจะเป็นเจ้าชายแห่งหิน หรือที่เรียกกันว่าเจ้าแห่งขุนเขาใช่ไหม? และเทพีแห่งเตาหลอม—บางทีอาจจะเป็นแก่นแห่งระเบียบ? หรือพวกเขาทั้งหมดเป็นบรรพบุรุษของตัวตนเหล่านั้นกันนะ?” “ต่อให้แก่นแห่งระเบียบจะไม่ใช่เทพีแห่งเตาหลอมจริงๆ แต่จากการศึกษาความเชื่อเรื่องเจ้าชายแห่งหินที่ฉันผ่านมา ลักษณะอย่างความเฉื่อยชา ความดั้งเดิม และการต่อต้านการเปลี่ยนแปลงนั้นเข้ากับธรรมชาติของเทพแห่งหินอย่างไม่ต้องสงสัย หากเทพีแห่งเตาหลอมคือแก่นแห่งระเบียบจริงๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คงเหมือนกับเทพหลักและร่างอวตาร แต่จากตำราลึกลับเพียงเล่มนี้ ฉันยังสรุปไม่ได้แน่ชัด” “ในตำราบอกว่าคนแคระสูญสิ้นไปในยุคนี้แล้ว ดังนั้นเทพีแห่งเตาหลอมก็อาจดับสูญไปพร้อมกับอารยธรรมของพวกเขาก็ได้ แก่นแห่งระเบียบอาจจะเป็นผู้สืบทอดของพระนาง…” โดโรธีคิดทบทวนเงียบๆ ขณะเบนความคิดไปยังองค์ประกอบอื่นของตำนาน “อีกจุดที่น่าสนใจคือ ตำนานคนแคระนี้ยังกล่าวถึงเทพแห่งดวงอาทิตย์และเทพแห่งการตื่นรู้ด้วย เทพแห่งดวงอาทิตย์ต้องเป็นปรมาจารย์สายตะเกียงในสมัยนั้น อาจเป็นบรรพบุรุษของนักกอบกู้รัศมีในปัจจุบัน หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาคือปรมาจารย์สายตะเกียงในยุคที่สอง และยังไม่แน่ชัดว่าเหล่าสาวกของพวกเขารวมถึงเผ่าพันธุ์ที่ไม่ใช่มนุษย์ด้วยหรือไม่” “และยังมีเทพแห่งการตื่นรู้… ชื่อนั้นไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับฉัน ฉันเคยเห็นมันมาก่อน—มันปรากฏในยุคที่สอง และหมายถึงเทพเพียงองค์เดียวเท่านั้น คือเทพสูงสุดของอารยธรรมนอร์ทอูฟิกาโบราณ ผู้พิพากษาแห่งสวรรค์ หากเทพแห่งการตื่นรู้ในตำนานคนแคระองค์นี้คือองค์เดียวกับในตำนานโบราณของนอร์ทอูฟิกา… เรื่องมันก็ชักน่าสนใจขึ้นมา ในภาษาคนแคระ เจ้าชายแห่งหินและเทพแห่งดวงอาทิตย์ถูกเรียกว่า ‘แทงโก้’ และ ‘คาโก้’ ตามลำดับ ส่วนเทพีแห่งเตาหลอมถูกเรียกว่า ‘แทงโก้-โม’” “การเปลี่ยนชื่อแบบนี้แสดงให้เห็นว่าวัฒนธรรมคนแคระมีกฎเฉพาะสำหรับการเรียกชื่อเทพ ชื่อของเทพสายตรงอย่างเจ้าชายแห่งหินและเทพแห่งดวงอาทิตย์ลงท้ายด้วย ‘-โก้’ และไม่มีคำต่อท้าย ส่วนเทพีแห่งเตาหลอมมีคำต่อท้าย ‘-โม’ เพิ่มเข้ามาหลังชื่อของเทพแห่งหิน สิ่งนี้ดูเหมือนจะบ่งบอกว่าพระนางกำเนิดมาจากเทพแห่งหินและถูกสร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของเทพแห่งดวงอาทิตย์ มันแสดงให้เห็นว่ามีการแบ่งแยกชื่อชัดเจนในภาษาคนแคระระหว่างเทพสายตรงและเทพผสม—เทพผสมอาจจะถูกทำเครื่องหมายด้วยคำต่อท้ายที่เติมลงไปหลังชื่อของผู้ให้กำเนิด” “แต่ประเด็นคือ… เทพแห่งการตื่นรู้ถูกเรียกว่า ‘ฟาโก้’ ในภาษาคนแคระ เหมือนกับเทพสายตรงองค์อื่นๆ—ไม่มีคำต่อท้าย หมายความว่าในสายตาของคนแคระ ผู้พิพากษาแห่งสวรรค์มีสถานะเท่าเทียมกับเทพแห่งหินและเทพแห่งดวงอาทิตย์อย่างนั้นหรือ? ฉันเคยคิดว่าผู้พิพากษาเป็นเทพผสมที่มีสายเปิดเผยเป็นหลักและธาตุหินเป็นรอง แต่ถ้าตำราลึกลับนี้แม่นยำ ผู้พิพากษาแห่งสวรรค์ก็อาจจะเป็นเทพหลักสายเปิดเผยที่แท้จริง!” โดโรธีคิดอย่างตื่นตะลึงขณะวิเคราะห์ตำรา ในตำราลึกลับเล่มก่อนๆ ที่เธอรวบรวมมา คำอธิบายของผู้พิพากษาแห่งสวรรค์มักจะเกี่ยวข้องกับสายฟ้าเสมอ—และมักจะถูกระบุว่าเป็นเทพแห่งสายฟ้าโดยตรง เธอเลยเข้าใจไปว่ามันเป็นเพียงเทพธาตุเท่านั้น แต่ถ้าเรื่องราวนี้เป็นจริง ข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของเธอก็อาจจะผิด ผู้พิพากษาแห่งสวรรค์อาจเป็นเทพหลักที่แท้จริงของสายเปิดเผย เพียงแต่เป็นที่รู้จักในฐานะเทพแห่งสายฟ้าที่ทรงพลังที่สุด “ในฐานะบียอนเดอร์สายเปิดเผยบริสุทธิ์ เมื่อฉันไปถึงระดับทอง ฉันจะสามารถจำลองทุกแขนงของสายเปิดเผยได้ หากผู้พิพากษาแห่งสวรรค์คือเจ้าแห่งสายเปิดเผยจริงๆ ก็สมเหตุสมผลที่พวกเขาจะควบคุมสายฟ้าได้ และเมื่อเทียบกับพลังสายเปิดเผยอื่นๆ สายฟ้าก็แค่… ดังกว่า เห็นชัดกว่า และดราม่ากว่า นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ผู้คนจดจำพวกเขาในฐานะเทพแห่งสายฟ้า แต่ในฐานะเทพหลักของอาณาจักรโบราณอันยิ่งใหญ่ มันคงดูด้อยไปหน่อยหากผู้พิพากษาแห่งสวรรค์เป็นเพียงเทพชั้นผู้น้อย” แม้ความคิดเหล่านี้จะหมุนวนอยู่ในหัว แต่โดโรธีก็ไม่ได้ด่วนสรุป ตำราลึกลับนี้รวบรวมมาจากเศษเสี้ยวการค้นพบและการคาดเดาของนักโบราณคดีสายบียอนเดอร์ ความถูกต้องของมันยังไม่แน่นอน แม้จะมีไอเดียมากมายผุดขึ้นในใจ แต่เธอก็ไม่ได้รีบตัดสิน เธอเปลี่ยนไปดูดซับจิตวิญญาณจากตำราแทน ได้ธาตุหิน 6 แต้มและธาตุตะเกียง 2 แต้ม จากนั้น โดโรธีก็วางบันทึกทางโบราณคดีลง แล้วหยิบตำราลึกลับเล่มสุดท้ายขึ้นมา “ความลับแห่งการบูชาไฟ” ซึ่งเป็นคำแปลของบันทึกเศษเสี้ยวจากยุคที่สาม มันให้รายละเอียดเกี่ยวกับนิกายนอกรีตที่เคยเคลื่อนไหวในยุคนั้น นิกายที่ชื่อว่าศาสนจักรเฟลมเบิร์น มุ่งเน้นไปที่การบูชาไฟและนับถือยักษ์ผู้เผาโลก เทพชั่วร้ายผู้กระหายสงครามและชอบทำลายล้าง ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยพยายามจะกลืนกินโลกด้วยเปลวเพลิง นิกายนี้รุ่งเรืองในช่วงยุคจักรวรรดิของยุคที่สาม ประกอบไปด้วยกลุ่มหัวรุนแรงที่เชื่อในวันสิ้นโลก ผู้ซึ่งพยายามจะคืนชีพเทพผู้ร่วงหล่นองค์นี้—ผู้ที่ถูกราชาแห่งแสงสังหารไปแล้ว—เพื่อจุดไฟเผาโลกอีกครั้ง หลักคำสอนและการกระทำของพวกเขารุนแรงเกินกว่าที่ศาสนาประจำรัฐของจักรวรรดิในสมัยนั้นจะยอมรับได้ ศาสนจักรจึงถูกประกาศให้เป็นสิ่งผิดกฎหมายและถูกกวาดล้างอย่างหนัก ในตำรามีคำอธิบายถึงพิธีกรรมบางอย่างของศาสนจักรเฟลมเบิร์น ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการเผาบูชายัญ—บางครั้งเป็นปศุสัตว์ แต่บางครั้งก็เป็นผู้ที่นับถือเอง หรือแม้แต่ทั้งหมู่บ้าน แม้จะเป็นมาตรฐานในปัจจุบัน นิกายนี้ก็คงถูกจัดเป็นองค์กรผิดกฎหมายและองค์กรชั่วร้ายโดยกลุ่มบียอนเดอร์ที่เป็นทางการเกือบทั้งหมดอย่างไม่ต้องสงสัย “นี่คือบันทึกของลัทธินอกรีตจากยุคที่สาม… ก็สมเหตุสมผล ไม่ว่ายุคไหน โลกก็ไม่เคยขาดพวกบ้าคลั่งแบบนี้ ฉันแค่หวังว่าจะไม่มีใครในพวกมันรอดมาถึงยุคที่สี่นี้ได้—แค่พวกปีศาจที่คลานกันให้เต็มบ้านเต็มเมืองตอนนี้ก็น่าเบื่อพอแล้ว” “อีกอย่าง มันพูดถึงศาสนาประจำรัฐของจักรวรรดิ เทพของพวกเขาคือราชาแห่งแสงหรือเปล่านะ?” โดโรธีคิดเช่นนั้นพลางดูดซับพลังวิญญาณจากตำรา ได้ธาตุตะเกียง 3 แต้มและธาตุหิน 2 แต้ม “เฮ้อ… ในที่สุดก็ได้พลังวิญญาณครบตามที่ต้องการสักที…” โดโรธีถอนหายใจยาวหลังจากทบทวนโปรไฟล์ทางจิตวิญญาณของตัวเอง เธอมีทุกอย่างที่จำเป็นเพื่อสนับสนุนการเลื่อนระดับแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่… ก็คือพิธีกรรมสุดท้าย หลังจากอ่านตำราลึกลับเล่มสุดท้ายจบ โดโรธีก็จัดการเก็บของให้เรียบร้อยและสั่งให้รถม้าเคลื่อนที่ต่อไป หลังจากวิ่งไปได้สักพัก มันก็หยุดลงข้างทาง หุ่นเชิดศพของเธอก้าวลงไปเปิดประตู—และร่างในชุดคลุมก็ก้าวเข้ามาในรถม้า นั่งลงตรงข้ามกับโดโรธี หญิงสาวคนนั้นเปิดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยงามที่มีผิวสีเข้ม “คุณโดโรธี…” “อืม” โดโรธีตอบรับเนฟธีสสั้นๆ ก่อนจะให้หุ่นเชิดศพปิดประตู หุ่นเชิดที่เป็นคนขับกลับมาทำหน้าที่ต่อ บังคับรถม้าสีดำมุ่งหน้าไปทางเหนือ หลังจากเลี้ยวผ่านตัวเมืองสองสามครั้งเพื่อปรับเส้นทาง พวกเขาก็ออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปยังชานเมืองทิเวียนที่เงียบสงบ—สู่สถานศึกษาเก่าของพวกเธอ มหาวิทยาลัยรอยัลคราวน์ ==================== หมายเหตุผู้เขียน: …อึ๋ย เพิ่งตระหนักได้ว่าคำนวณจิตวิญญาณของโดโรธีผิดไปก่อนหน้านี้—ย้อนไปตอนบทที่ 584 ฉันลืมรวมแต้มจากบทที่ 582 เข้าไปด้วย ทำให้ดูเหมือนว่าเธอมีจิตวิญญาณไม่พอทั้งที่จริงๆ แล้วพอ ขอบคุณนักอ่านตาไวที่สังเกตเห็นและเตือนมา—ไม่อย่างนั้นโดโรธีน่าสงสารคงถูกโกงแต้มจิตวิญญาณที่ควรจะได้ไปแล้ว นั่นเป็นความผิดพลาดของฉันเอง สงสัยจะเขียนตอนที่สมองล้าเกินไป ตอนนี้จิตวิญญาณของเธอได้รับการแก้ไขแล้ว ฉันจะกลับไปอัปเดตบทที่ 584 ด้วย แต่เนื่องจากมีการดีเลย์ในการอัปเดต ต้องขอให้ทุกท่านใจเย็นๆ ด้วยนะ หมายเหตุผู้แปล: ฉันไม่แน่ใจว่าเวอร์ชันที่ฉันแปลไปนั้นเป็นเวอร์ชันที่ถูกต้องหรือไม่ แต่ฉันคิดว่ามันน่าจะถูกต้องแล้วล่ะ~