บทที่ 1052 กลืนกิน นับตั้งแต่จากเกาะลอยฟ้ากลับมายังถ้ำวิญญาณ อเมรี่ก็นั่งนิ่งอยู่ในห้องบ่มเพาะพลังในท่าขัดสมาธิโดยไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ไม่ห่างจากตัวอเมรี่นัก ร่างของหญิงสาวผู้เลอโฉมกำลังเฝ้ามองเขาด้วยความจดจ่อ เคลียเองก็คอยเฝ้ายามอยู่ในห้องเช่นเดียวกัน เธอคอยระแวดระวังไม่ให้เกิดความผิดพลาดใดๆ เพราะเธอรู้ดีถึงความยากลำบากและความเสี่ยงในสิ่งที่อเมรีกำลังพยายามทำ การซ่อมแซมเสาหลักที่แตกสลายไม่ใช่เรื่องง่าย หากพลาดเพียงนิดเดียว ทุกอย่างอาจพังทลายลงได้ จากสิ่งที่เธอศึกษามา ความล้มเหลวอาจนำไปสู่ผลกระทบที่เลวร้ายต่อการบ่มเพาะ หรือเลวร้ายกว่านั้นคืออาจสูญเสียโอกาสในการเลื่อนระดับสู่ขอบเขตจอมเวทไปตลอดกาล ความกังวลของเธอทวีคูณขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเสาหลักของอเมรินั้นไม่ใช่เสาหลักธรรมดาๆ เลย มันคือเสาหลักแบบพิเศษ เสาหลัก [กลืนกิน] ถึงกระนั้น แม้เธอจะกังวลจนแทบบ้า แต่เคลียก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เธอทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับความสามารถของชายหนุ่มและเชื่อมั่นว่าจอมเวทเฮอร์การ์ย่อมรู้ดีที่สุดว่าสิ่งใดคือผลดีต่ออนาคตของอเมรี่ สุดท้ายด้วยความห่วงใย หญิงสาวจึงขยับเข้าไปใกล้และนั่งลงตรงข้ามกับเขา โดยมีระยะห่างเพียงหนึ่งเมตรคั่นกลาง เนื่องจากดูท่าทางว่ากระบวนการนี้ต้องใช้เวลานาน เธอจึงเริ่มบ่มเพาะพลังของตัวเองอย่างเงียบๆ ในขณะที่ทั้งสองดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกของการบ่มเพาะ เวลาภายนอกก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักหนึ่งวันก็ผ่านไป ตามด้วยห้าวัน และในที่สุดสิบวันก็ล่วงเลยไปก่อนที่จะมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในห้องบ่มเพาะ อเมรี่ใช้เวลา 10 วันที่ผ่านมาในการขัดเกลาพลังงานแปลกปลอมที่เติมเต็มเข้าไปในเสาหลัก [กลืนกิน] ที่แตกสลายของเขา สิ่งที่ทำนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ร่างกายทั้งร่างของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ และลมหายใจหอบถี่เหมือนสุนัขตลอดเวลา ทว่ารอยยิ้มก็เบ่งบานขึ้นบนใบหน้าของเขา เพราะเขารู้ดีว่าวันนี้คือช่วงเวลาที่รอคอย พลังงานแปลกปลอมภายในร่างกายรวมตัวกันจนถึงขีดสุด และถึงเวลาที่เขาจะต้องปลดปล่อยมันออกมาแล้ว ในชั่วพริบตานั้น แก่นแท้แห่งความมืดของเขาก็สั่นสะท้าน ตามด้วยแก่นแท้แห่งธรรมชาติที่สั่นไหวตามมาติดๆ อเมรี่ซึ่งจดจ่อสมาธิอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย สามารถมองเห็นลำแสงสว่างจ้าพุ่งออกมาจากเสาหลักกลืนกิน เมื่อแสงสว่างปรากฏขึ้น รอยร้าวที่เคยเห็นอยู่ทั่วไปบนพื้นผิวของเสาหลักก็ค่อยๆ ปิดสนิท ทิ้งไว้เพียงพื้นผิวที่สมบูรณ์แบบไร้ตำหนิ ความตื่นเต้นก่อตัวขึ้นภายในใจของอเมรี่ขณะที่เฝ้ามองเสาหลักค่อยๆ ถูกขัดเกลาจนสมบูรณ์ ในวินาทีที่รอยร้าวสุดท้ายบนเสาหลักหายไป อเมรี่ก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังอันทรงพลังที่พุ่งพล่าน ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในแก่นแท้แห่งความมืดของเขา [สร้างเสาหลักสำเร็จ - กลืนกิน] [พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล] ราวกับเขื่อนที่กักเก็บน้ำไว้เต็มเปี่ยมได้พังทลายลง พลังงานที่ถูกสะสมไว้ก่อนหน้านี้ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกันหมด ตามมาด้วยภาพของพลังวิญญาณของอเมรี่ที่พุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วราวกับอุกกาบาตตก [1560…] [1570…] [1580…] [1590…] อเมรี่มีประสบการณ์กับการที่พลังพุ่งพล่านมานักต่อนัก แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาคาดคิดว่าจะต้องเจอกับความเจ็บปวดที่กัดกินแก่นแท้ของเขา แต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่แก่นแท้เท่านั้นที่เจ็บปวด แต่รวมไปถึงระบบประสาททั่วทั้งร่างกาย มันเหมือนกับอุทกภัยครั้งใหญ่ที่ทำลายระบบนิเวศจนพินาศ ยิ่งไปกว่านั้น การที่พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและมหาศาลดูเหมือนจะส่งผลต่อเลือดในกายของเขา และอเมรี่ก็รู้ดีว่าอะไรกำลังจะตามมา… ความกระหาย ในอดีต จอมเวทเฮอร์การ์เคยเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกี่ยวกับธรรมชาติอันดุร้ายของเสาหลักกลืนกิน และนี่คือสิ่งที่ชายผู้นั้นหมายถึงอย่างชัดเจน ความกระหายที่จะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ด้วยความยากลำบากอย่างยิ่ง อเมรี่รวบรวมพลังที่เหลืออยู่เปิดปากออก “เคลีย… ออกไป…” ในตอนแรกหญิงสาวรู้สึกดีใจที่เห็นอเมรี่ลืมตาขึ้น แต่เธอก็กลับมาวิตกกังวลอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำพูดของเขา “ท-ทำไมล่ะ?” เธอถามด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เกิดอะไรขึ้น? ฉันช่วยอะไรได้บ้าง!” อเมรีกัดฟันแน่นเนื่องจากความกระหายเริ่มเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้อีกต่อไป เขาพูดว่า “ความกระหาย… ไปเดี๋ยวนี้!” วินาทีต่อมา โดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจหรือสั่งการ ร่างกายของอเมรี่ก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นร่างเฟย์ “อั่ก!!!” เหตุการณ์กะทันหันทำให้หญิงสาวตรงหน้าตกใจสุดขีด “ไม่… ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ไม่มีทางที่ฉันจะทิ้งคุณในตอนที่คุณต้องการความช่วยเหลือหรอกนะ อเมรี่” หลังจากพูดจบ เคลียก็ร่ายเวทมนตร์รักษาขั้นที่ 4 [ฟื้นฟู] ใส่ร่างของอเมรี่ทันที เมื่อเห็นว่าดูเหมือนจะไม่ได้ผล เธอจึงรีบเปลี่ยนไปใช้คาถาใหม่ที่เพิ่งเรียนมา นั่นคือคาถารักษาขั้นที่ 5 [กายและจิต] มันเป็นคาถาที่เธอเรียนรู้หลังจากเหตุการณ์การทดสอบกลางคันที่ทำให้เธอต้องจนปัญญาเมื่ออเมรี่หมดสติไป คาถานี้ถูกออกแบบมาเพื่อช่วยสงบจิตใจของผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการโจมตีทางจิตไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจ แต่น่าประหลาดใจที่มันสามารถทำให้อเมรี่ที่คำรามไม่หยุดค่อยๆ สงบลงได้ “ได้ผล!” เคลียพูดอย่างตื่นเต้น โชคร้ายที่ผลของมันดูเหมือนจะใช้ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างของอเมรี่จะขยายใหญ่ขึ้นกะทันหัน ร่างกายของเขาเริ่มค่อมลงและขนสีดำทมิฬก็เริ่มงอกออกมา ไม่ใช่แค่ที่มือ แต่รวมไปถึงทั่วทั้งร่างกายของเขาด้วย “ก-เกิดอะไร… ขึ้น… อเมรี่” เคลียหวาดกลัวเมื่อเห็นร่างกายของอเมรี่เปลี่ยนไปโดยที่เขาควบคุมไม่ได้ อเมรี่รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่หลังจากพยายามต่อต้านความกระหายไม่ให้เข้าครอบงำจนหมดสิ้น เขาพยายามหมุนนิ้วเพื่อร่ายประตูมิติ แต่เขากลับทำไม่ได้ อเมรี่ขบกรามแน่นและพูดสิ่งที่เขาต้องการจะบอกเธอเนื่องจากการกลายร่างทำให้คำพูดนั้นออกมาเป็นเสียงคำรามก้อง “ไปปปป!!!” แทนที่จะทำตามคำพูดของเขา เคลียยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิมและร่าย [คุกน้ำแข็ง] เสาน้ำแข็งพุ่งขึ้นจากพื้นดินอย่างรวดเร็ว พันธนาการร่างของอเมรี่ไว้ด้วยความเย็นจัด ทว่าไม่นานก็เริ่มปรากฏรอยร้าวไปทั่ว ในวินาทีนั้นเอง ร่างเล็กๆ ห้าตนก็พุ่งเข้ามาในห้องที่เคลียและอเมร่อยู่ ราวกับรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ที่โกลาหลของผู้สร้าง ทวิคและพี่น้องชิซเปอร์ทั้ง 5 ก็เข้ามาในจังหวะที่พอเหมาะและรีบร่ายคาถาป้องกันเพื่อหยุดยั้งอเมรี่ แต่ความพยายามของพวกเขากลับสูญเปล่า เมื่อเห็นว่าสิ่งมีชีวิตพืชเหล่านั้นอาจตกอยู่ในอันตราย เคลียจึงตะโกนบอกทันที “หนีไป!” อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกมันจะหนีไปได้ พันธนาการน้ำแข็งบนร่างของอเมรี่ก็แตกกระจายออก จากภายในนั้น สัตว์ร้ายร่างยักษ์ที่มีขนสีดำสนิทเดินออกมา สัตว์ร้ายตัวนั้นมีใบมีดยาวสองเล่มที่แขน และเขี้ยวแหลมคมที่เผยออกมาพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้า เมื่อเห็นสัตว์ร้ายเบนความสนใจไปที่ทวิคและพี่น้องชิซเปอร์ทั้ง 5 เคลียก็รีบตะโกน “อเมรี่ หยุดนะ!” สัตว์ร้ายกำลังจะพุ่งเข้าโจมตี ทว่าจู่ๆ ก็มีลมพัดกรรโชกเข้ามาในถ้ำพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งเบื้องหน้าเคลีย “พวกเจ้าถอยไป!” ผู้ที่มาใหม่คือจอมเวทเชน่าในร่างมังกร เธอมองดูอเมรี่ที่กลายร่างและกล่าวว่า “นี่คือผลข้างเคียงจากการสร้างเสาหลักกลืนกิน ข้าเคยเห็นเรื่องแบบนี้มาก่อน” “ถ้าอย่างนั้น เราควรทำอย่างไรคะ?” เคลียถามอย่างร้อนรน จอมเวทหญิงไม่ได้ตอบคำถาม เธอเพียงหยิบหอกคริสตัลออกมา ดวงตาจดจ้องไปที่สัตว์ร้าย ภาพนั้นทำให้เคลียกังวลทันทีเมื่อความรู้สึกไม่ดีเอ่อล้นขึ้นมาในใจ “ท่านกำลังทำอะไรน่ะ!” ก่อนที่เคลียจะทันตั้งตัว มือของจอมเวทก็ว่างเปล่าและหอกเล่มนั้นก็ได้เสียบทะลุหน้าอกของสัตว์ร้าย เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวดังก้องไปทั่วถ้ำวิญญาณ โฮกกกกกกก!!! “มาสู้กับข้า!” จอมเวทเชน่ากล่าว ก่อนที่ร่างของเธอจะพุ่งออกจากถ้ำไป ซึ่งสัตว์ร้ายสีดำนั้นก็รีบไล่ตามไปทันที ด้วยความเป็นห่วงอเมรี่ เคลียจึงรีบติดตามทั้งสองไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่รอต้อนรับเคลียเมื่อก้าวออกมาจากถ้ำคือภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดจากการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างหมาป่าราตรีที่ไร้การควบคุมและจอมเวทมังกรสาว การโจมตีอันทรงพลังเกิดขึ้นระหว่างทั้งสอง ทำให้ทัศนียภาพอันสวยงามของเกาะพังพินาศลง หลังจากเรียกนกสายฟ้าออกมา เคลียก็เฝ้ามองการต่อสู้จากเบื้องบนด้วยสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด