Chapter 1522 ถูกจับตามอง แม้ร่างกายของเขาจะนอนอยู่บนเตียงที่อบอุ่นและนุ่มสบาย แต่อีเมอรี่กลับไม่สามารถข่มตาหลับได้ ในทางกลับกัน ทาเทียน่าสาวน้อยผมสีน้ำตาลที่นอนอยู่ข้างๆ กลับหลับสนิท มือของเธอเกาะกุมมือเขาไว้แน่น ทั้งสองอยู่ในท่าเดิมจนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า ทาเทียน่าสะดุ้งตื่นจากแสงที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เธอรีบดึงมือกลับอย่างช้าๆ เมื่อได้สติพลางเอ่ยขึ้นว่า “ขอโทษค่ะพี่ชาย... ฉันไม่ได้นอนหลับสบายขนาดนี้มานานแล้ว... ขอบคุณนะคะ” ในขณะที่หญิงสาวผมน้ำตาลลุกขึ้นจากเตียง อีเมอรี่กลับถูกพายุแห่งความรู้สึกตีกันให้วุ่นวาย คำพูดเหล่านั้นยิ่งทำให้อีเมอรี่ต้องกลับมาทบทวนการตัดสินใจที่จะปล่อยให้เธออยู่ที่นี่อีกครั้ง เมื่อรวมกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน อีเมอรี่ก็คิดว่าทางที่ดีที่สุดคือการจ่ายเงินให้ครบและพาเธอออกไปจากที่นี่เสีย แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ในวันนี้ การทิ้งหอแดง (Red Pagoda) ไปทันทีหลังจากเกิดความวุ่นวายเช่นนั้นมีแต่จะดึงดูดความสงสัยมาสู่ตัวพวกเขา อีเมอรี่หันไปหาหญิงสาวผมน้ำตาลแล้วกล่าวว่า “รออีกสักสองสามวันนะทาเทียน่า ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่แน่นอน” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทาเทียน่าก็รู้สึกสับสน ในแง่หนึ่ง เธอหวังอย่างยิ่งว่าจะได้ออกไปจากขุมนรกนี้โดยเร็วที่สุด แต่อีกแง่หนึ่ง เธอก็อยากอยู่ต่อเพื่อช่วยอีเมอรี่รวบรวมข่าวสาร อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าอีเมอรี่จะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้แทนเธอไปแล้ว “เราจะลองหาวิธีสืบข่าวด้วยวิธีอื่นแทน” หลังจากกล่าวลาหญิงสาวผมน้ำตาล เขาก็เดินออกจากห้อง ทันทีที่เขากำลังจะออกจากสถานที่แห่งนั้น ความรู้สึกเหมือนถูกจับตามองที่เขาได้รับเมื่อคืนก็หวนกลับมาอีกครั้ง อีเมอรี่พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดขณะเดินลงบันไดไป แม้จะยังเป็นเวลาเช้าตรู่ แต่ชั้นล่างของสถานบันเทิงแห่งนี้ก็ไม่ได้เงียบเหงา ยังคงมีเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ และมีชายหลายสิบคนนั่งดื่มกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร ระหว่างที่เดินผ่านโต๊ะเหล่านั้น เขาเห็นทหารยามของเมืองเดินเข้าออกอยู่หลายนาย พวกเขาคงยังคงอยู่ที่นี่เพื่อตามหาผู้บุกรุกที่เป็นนักปรุงยา ซึ่งก็คือตัวเขานั่นเอง อีเมอรี่ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ต่อทหารเหล่านั้น เพราะเขารู้ดีว่าความรู้สึกถูกจ้องมองไม่ได้มาจากพวกเขา ไม่มีทางที่ทหารเหล่านั้นซึ่งมีระดับพลังเพียงขอบเขตท้องฟ้า (Sky realm) จะมีพลังในการเฝ้าสังเกตและรอดพ้นจากสัมผัสของเขาได้ เมื่อเดินเข้าใกล้ทางออกของหอแดง อีเมอรี่ก็รู้สึกได้ว่าความรู้สึกนั้นรุนแรงขึ้น ผู้ที่กำลังตรวจสอบเขาอยู่อย่างน้อยที่สุดต้องเป็นจอมเวท (Magus) ที่ทรงพลัง และน่าจะอยู่ภายนอกสถานที่แห่งนี้ อีเมอรี่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นเมื่อเข้าใกล้ประตู เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้หรือหลบหนี ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น และแล้ว ในจังหวะที่เขาก้าวเท้าออกมาจากหอแดง เขาก็ได้เห็นร่างนั้น หญิงสาวแสนสวยผู้มีผมสีแดงเพลิง บุคคลที่ปรากฏตัวในความฝันของเขาอยู่บ่อยครั้ง การได้จ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวคู่นั้นทำให้อีเมอรี่ถึงกับนิ่งอึ้ง “นั่นมัน... โม... มอร์กาน่า... เธอ... เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!” อีเมอรี่พึมพำกับตัวเอง อีเมอรี่รีบคิดในใจว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตาอีกครั้ง เหมือนกับที่เขาเคยเห็นในตลาดเมื่อก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าความคิดของเขาผิด ร่างของมอร์กาน่าเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณ... คุณคือเขาใช่ไหม? ...เป็นคุณจริงๆ ด้วย!!” ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร หญิงสาวก็โผเข้ากอดร่างเขาไว้แน่น ในวินาทีนั้น ระลอกความรู้สึกระเบิดออกมาจากภายใน ตามมาด้วยภาพความทรงจำที่แล่นเข้ามาเป็นฉากๆ ถึงช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกับเธอ แม้ความทรงจำเกี่ยวกับเธอจะยังไม่สมบูรณ์ แต่ร่างกายของเขากลับจำเธอได้ หญิงสาวคนนี้คือคนสำคัญสำหรับเขาอย่างไม่ต้องสงสัย อีเมอรี่กำลังจะตอบสนองต่อความรู้สึกนั้น แต่แล้วเธอกลับพูดบางอย่างที่ทำให้เขาต้องชะงัก “ใบหน้าของคุณ... มันเปลี่ยนไป... นี่มันเกิดอะไร...” ฉับพลันเขาก็นึกขึ้นได้ว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ควรพูดออกมาในขณะที่เหล่าทหารยามกำลังจับตาดูเขาและท่าทีของเขาอยู่ อีเมอรี่รีบขัดคำพูดของเธอ คว้ามือเธอแล้วเดินกลับเข้าไปในตัวอาคาร ทหารยามที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดเพียงแค่มองด้วยสายตาอิจฉา ราวกับว่าอีเมอรี่เป็นพวกเพลย์บอยที่กำลังเปลี่ยนตัวเล่นกับสาวสวยหลายคนในที่แห่งนี้ เขาไม่ได้สนใจและพาเธอเดินตรงไปยังบันได “คุณจะพาฉันไปไหน?” แม้คำพูดของเธอจะเป็นการถามถึงการกระทำของเขา แต่ฝีเท้าของเธอกลับไม่ขัดขืนหรือลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอเดินตามเขาขึ้นไปยังห้องชั้นบน เมื่อเข้าไปข้างในและมีความเป็นส่วนตัวแล้ว อีเมอรี่จึงหันกลับมาถามเธอ “มอร์กาน่า? เธอมาที่นี่ได้ยังไง? แล้วเป็นจอมเวทได้ยังไงกัน?” “ที่จริงแล้ว...” หญิงสาวผมแดงกำลังจะอธิบาย แต่ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นสาวน้อยจิ้งจองแสนสวยในสภาพกึ่งเปลือย เธอตกตะลึงยืนนิ่งไป สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่เห็นตรงหน้า ในไม่ช้าเธอก็ ‘เข้าใจ’ แล้วว่าอีเมอรี่มัวแต่ทำอะไรอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ในขณะที่เธอเฝ้ารอเขาอยู่อย่างกระวนกระวายใจข้างนอกมาตั้งแต่เมื่อคืน มอร์กาน่าจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยพลางกล่าวว่า “ฉันนึกว่าคุณตกอยู่ในอันตรายเสียอีก... แต่...” เธอกวาดสายตามองหญิงสาวกึ่งเปลือยอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “กลายเป็นว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรเลย” คิ้วของอีเมอรี่กระตุกเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างตัดสินจากเธอ “ตอนนี้มีสาวๆ กี่คนแล้วล่ะเนี่ย...” เธอส่ายหัวแล้วมองมาที่เขาด้วยความมุ่งมั่นพร้อมกล่าวว่า “ช่างเถอะ ฉันจะติดตามคุณไป ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ชายประเภทไหนก็ตาม” ในวินาทีนั้น อีเมอรี่แทบทำกรามค้าง “เธอพูดเรื่องบ้าอะไรของเธอน่ะ?” อีเมอรี่ต้องใช้เวลาพักใหญ่เพื่อพยายามอธิบายสถานการณ์ให้มอร์กาน่าฟัง จนถึงขั้นแนะนำทาเทียน่าในฐานะสมาชิกในกลุ่มของเขา อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับในความทรงจำของเขา หญิงสาวที่ดื้อรั้นคนนี้ยากที่จะเปลี่ยนใจเมื่อเธอตัดสินใจอะไรลงไปแล้ว เมื่อมีเรื่องเร่งด่วนกว่านั้น อีเมอรี่จึงตัดสินใจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ บอกมาได้แล้วว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง!?” มีหลายสิ่งที่มอร์กาน่าไม่สามารถอธิบายได้เพราะตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้อมูลชิ้นหนึ่งที่เธอพูดออกมาทำให้อีเมอรี่ถึงกับตกตะลึง นั่นคือความจริงที่ว่าเศษเสี้ยววิญญาณของเขากำลังรอการกลับมาของเขาที่โลก (Earth) อยู่