บทที่ 1511 ตัวตนที่แท้จริง หลังจากความทรงจำเลือนหายไปกว่าครึ่ง ความรู้สึกเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงได้หลั่งไหลเข้าสู่ใจของเอเมอรี่เมื่อเขาได้กลับมาพบกับคนที่เคยรู้จักในอดีตอีกครั้ง ทว่าโชคร้าย การมาถึงของอันเดรยังนำพาข่าวร้ายมาด้วย ว่าลูกครึ่งไวท์แฟงก์อีกสองคนที่เดินทางมาพร้อมกับเขานั้นได้จบชีวิตลงไปเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อนหน้านี้ เอเมอรี่ระบายยิ้มจางๆ บนใบหน้าต่อความจริงที่ได้ยิน ก่อนจะกล่าวว่า “ไม่เป็นไร อย่างน้อยฉันก็ยังตามหาคุณเจอทันเวลา” เพื่อพยายามสลายบรรยากาศอันหนักอึ้ง เอเมอรี่จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องการพบกันเมื่อไม่นานมานี้กับทาเทียน่า เมื่อได้ยินชื่อของเธอ ดวงตาของมนุษย์หมาป่ามีปีกก็อ่อนแสงลง เขาตั้งใจฟังด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยมในขณะที่เอเมอรี่เผยที่อยู่ปัจจุบันของทาเทียน่าในเมืองซิลเวอร์เมน ประกายแห่งความหวังจุดติดขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง เขาอุทานออกมาด้วยความโล่งอก “ฉันนึกว่าเธอต้องพบจุดจบเหมือนกับฉันเสียอีก... ดีใจเหลือเกินที่ได้ยินว่าเธอยังปลอดภัย” แม้ในความเป็นจริง ทาเทียน่าจะต้องพบชะตากรรมที่ไม่ต่างไปจากเขา แต่เอเมอรี่ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องบอกความจริงให้อันเดรรับรู้และทำลายความรู้สึกดีๆ ของเขาลง มนุษย์หมาป่ามีปีกผู้นี้เปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มเหมือนกับเด็กๆ เห็นได้ชัดว่าแม้เวลาจะล่วงเลยไปหลายปี ชายคนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย “ตอนนี้คุณมีแผนอย่างไรครับพี่เอเมอรี่... อ่า... หมายถึงหัวหน้า” อันเดรเอ่ยถามหลังจากควบคุมอารมณ์ของตนได้ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ “ตอนนี้เรียกฉันว่าอีวาน ส่วนเรื่องหัวหน้า เราต้องรอจนกว่ากองกำลังไวท์แฟงก์จะก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ” คำพูดของเอเมอรี่ได้รับการตอบรับอย่างหนักแน่น “ไม่ครับ ไม่ว่าจะไวท์แฟงก์หรือไม่ ผมก็จะติดตามคุณ หัวหน้า หลังจากสิ่งที่คุณทำในตอนนั้น คุณคือไอดอลของผมเลยล่ะ!” ชายหนุ่มประกาศอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงดังกังวานด้วยความเชื่อมั่น ในขณะที่อันเดรพูด โยโรจากเผ่าแซนดูนวูล์ฟรู้สึกสับสนเล็กน้อยกับการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหันและการที่เอเมอรี่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง ทว่าชายหนุ่มผู้นี้กลับไม่กล้าซักถามอะไร เดิมทีเอเมอรี่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่ชุมชนลูกครึ่งหมาป่า เขาคือลูกครึ่งหมาป่ารุ่นเยาว์ที่น่าจับตามองที่สุด ซึ่งสามารถสร้างผลงานได้น่าประทับใจจนติดอันดับท็อป 3 ในสถาบันเวทมนตร์อันทรงเกียรติ ด้วยการต่อสู้ที่ถูกถ่ายทอดสดไปทั่วจักรวาล แม้แต่คนที่ยังไม่เคยพบตัวจริงก็น่าจะเคยได้ยินชื่อของเขามาบ้าง อย่างไรก็ตาม จากปฏิกิริยาของโยโร ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่รู้จักเขา การที่ใช้ชีวิตเติบโตมาในใจกลางป่าลึก ทำให้โยโรแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับโลกภายนอกเลย ถึงอย่างนั้น เอเมอรี่ยังคงยืนกรานที่จะปิดบังตัวตนที่แท้จริงต่อไป “ตอนนี้ ตัวตนของฉันจะยังต้องถูกเก็บเป็นความลับ ยิ่งรู้น้อยเท่าไรยิ่งดี” ลูกครึ่งทั้งสองพยักหน้าตกลงอย่างรีบร้อนโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ “ตอนนี้เราจะไปที่ไหนกันต่อครับ หัวหน้า?” อันเดรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “ฉันอยากจะจัดการกับตระกูลไอรอนเครสต์ แต่ตอนนี้เราต้องรีบกลับไปที่เมืองซิลเวอร์เมนก่อน” เอเมอรี่ตอบ “รับทราบครับ หัวหน้า!” เหตุผลที่ต้องกลับไปมีอยู่หลายประการ ประการแรกคือเพื่อรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสองฝ่าย คือคอร์วินและไอรอนเครสต์ ประการที่สองคือเพื่อไปสมทบกับอันนาร่าโดยหวังว่าเธอจะได้ข่าวคราวสำคัญหลังจากที่เขาจากไป สุดท้ายคือเขาจำเป็นต้องเริ่มเก็บแต้มชื่อเสียงที่กิลด์หมาป่า ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถเข้าร่วมการล่าของราชวงศ์ได้ เอเมอรี่ตัดสินใจซื้อสัตว์ขี่หมาป่าเพิ่มอีกสองตัวโดยไม่ลังเล ก่อนที่ทั้งสามจะควบมุ่งหน้ากลับไปทางเหนือเพื่อกลับไปยังเมืองซิลเวอร์เมน ระหว่างทาง เอเมอรี่ใช้เวลาล่าสัตว์ในตำนานไปตลอดเส้นทาง แน่นอนว่าเหมือนเช่นเคย โยโรจะเป็นคนจัดการเก็บซากหลังจากที่เขาเก็บศิลาวิญญาณไปแล้ว สามวันต่อมา ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงของดาวดวงนี้ จุดหมายแรกหลังจากเข้าเมืองคือโรงเตี๊ยมที่เอเมอรี่เคยพักกับอันนาร่ามาก่อน แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือเจ้าของโรงเตี๊ยมแจ้งว่าหญิงสาวผมแดงยังไม่กลับมา การเดินทางระหว่างซิลเวอร์เมนกับอูโรโบรอสไม่ควรใช้เวลาเกินหนึ่งสัปดาห์ แต่เธอหายไปถึงเก้าวันแล้ว ความล่าช้านี้ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจ เขาทำได้เพียงหวังว่าความล่าช้านี้จะเป็นสัญญาณว่าอันนาร่าจะกลับมาพร้อมกับข่าวดีในเร็วๆ นี้ เดิมทีมีสายลับจากอูโรโบรอสที่สามารถช่วยเขาได้ แต่เอเมอรี่ไม่ได้คิดจะตามหาพวกเขา เพราะเขาไม่มีความสนใจที่จะรับข้อมูลข่าวสารจากคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้ เขาจึงตัดสินใจไปหาทาเทียน่าแทน โดยพาอันเดรและโยโรไปด้วย ทันทีที่ทั้งสามก้าวเข้าสู่หอคอยสีชาดอันวิจิตรอลังการ ชายร่างท้วมคนเดิมก็ออกมาต้อนรับพวกเขาอีกครั้ง “คุณอีวาน นานเหลือเกินนะครับที่เราไม่ได้พบคุณที่นี่” ผู้ดูแลเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ถ้าคุณไม่ได้ทิ้งศิลาวิญญาณไว้ให้เรามากขนาดนี้ เราคงคิดว่าคุณเบื่อเธอไปแล้วเสียอีก” เอเมอรี่ไม่พูดอะไร เพียงแต่หยิบศิลาวิญญาณจำนวนหนึ่งโยนให้ผู้ดูแล “เราต้องการอาหารรสเลิศสำหรับการพักผ่อนครั้งนี้” เขากล่าวสั้นๆ “และครั้งนี้เพื่อนๆ ของฉันจะมาร่วมด้วย” ดวงตาของผู้ดูแลเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อ้อ เข้าใจแล้ว งั้นก็เป็นปาร์ตี้สินะ” เขากล่าวพร้อมขยิบตา “เอาล่ะ เธอเป็นของคุณตลอดทั้งเดือนนี้เลย” ขณะที่พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินอันหรูหราของหอคอยสีชาด เพื่อนร่วมทางของเอเมอรี่ต่างจ้องมองสิ่งรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะโยโร เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นเหล่าหญิงสาวแสนสวยร้องรำทำเพลงอยู่รอบตัว ในขณะที่อันเดรกลับรู้สึกกังวลใจ สงสัยว่าทาเทียน่าสามารถทำงานในสถานที่แบบนี้ได้อย่างไร ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องที่กำหนด ทันทีที่เข้าไปข้างในและประตูปิดลง หญิงสาวแสนสวยผมสีน้ำตาลสลวยก็โผเข้าหาพวกเขาด้วยความตื่นเต้น “พี่เอเมอรี่ คุณกลับมาแล้ว!” เธออุทาน น้ำเสียงอ่อนหวานและปลอบประโลม หญิงสาวเป็นห่วงเขาอย่างเห็นได้ชัด เพราะเกรงว่าเขาจะตกอยู่ในอันตรายหลังจากที่ขาดการติดต่อไปหลายวัน “ไม่ต้องห่วงฉันมากนักหรอก ฉันดูแลตัวเองได้” เอเมอรี่กล่าวเมื่อตระหนักถึงสาเหตุการกระทำของเธอ “แล้วฉันก็นำข่าวดีมาด้วยนะ” เมื่อเห็นลูกครึ่งร่างสูงใหญ่ที่อยู่เคียงข้างเขา ดวงตาของทาเทียน่าก็เบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอไม่สามารถกักเก็บอารมณ์ที่ถาโถมเข้าใส่เมื่อได้เห็นบุคคลที่คุ้นเคย เธอพุ่งตัวเข้าไปหา กำปั้นเล็กๆ ของเธอทุบลงบนแผงอกกว้างของอันเดรด้วยความโล่งอกและความปิติยินดีอย่างเหลือล้น “อันเดร! ไอ้คนโง่! คุณทำฉันเป็นห่วงแทบแย่!” เธอร้องไห้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยจากใจจริง นับเป็นภาพที่น่ายินดีอีกครั้ง และในคืนนั้นพวกเขาทั้งสี่ก็นั่งล้อมวงรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข หวังเพียงว่าจะลืมเลือนเคราะห์กรรมทั้งหมดไปได้ แม้จะเป็นเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม