Chapter 169 - Drunk ในวันเดียวกันนั้นเอง เหล่าพวกพ้องต่างกำลังสนุกสนานไปกับเอลและเนื้อย่างที่มิเนอร์วาส่งมาให้ ต้องขอบคุณความสำเร็จที่ผ่านมา ทำให้พวกเขาได้ฉลองด้วยมื้ออาหารอันโอชะเช่นนี้ อาหารที่ปรุงสุกใหม่ร้อนๆ ควันฉุยนั้นเทียบไม่ได้เลยกับอาหารที่สร้างขึ้นมาจากคิวบ์ "ดื่มกันให้เมาหัวราน้ำไปเลย! วันนี้พวกเราจะฉลองกันจนถึงเที่ยงคืน!" แธรกซ์กล่าวด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นดูมีความสุขอย่างยิ่ง จากนั้นเขาก็ยกแก้วขึ้นแล้วกล่าวต่อว่า "เอาตรงๆ นะ ฉันผ่านการต่อสู้มาก็หลายรูปแบบ แต่ของวันนี้คือที่สุดแล้วพวกเรา! ดื่มให้กับการฉลองนี้กันเถอะ!" "เชียร์!" "เชียร์!!!" ทุกคนขานรับ ความรู้สึกของการก้าวจากจุดต่ำสุดขึ้นสู่จุดสูงสุดนั้นเป็นความรู้สึกที่วิเศษจริงๆ ทุกคนที่กำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ที่นี่ต่างรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่งเมื่อหวนนึกถึงความสำเร็จที่พวกเขาทำได้ ภาพของแธรกซ์และจูเลียน คู่หูแมวกับหนูที่ชอบทะเลาะกันไม่หยุดหย่อน บัดนี้กลับกำลังร้องเพลงและดื่มกินด้วยกันโดยคล้องคอและยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน มันเป็นภาพที่ดูงดงามแต่ก็น่าประหลาดใจสำหรับเอเมอรี่ ชูโม และเคลีย แธรกซ์ เจ้าวัวนักดื่ม พยายามบังคับให้คนอื่นมาแข่งดื่มกับเขาไปทั่ว เขาท้าทุกคนในงานจนกระทั่งไปถึงตัวจูเลียนแล้วเริ่มท้าทายเขา จูเลียนเมื่อถูกท้าทายเช่นนั้นจึงตอบรับคำท้า และแล้วศึกดื่มเหล้าที่ทุกคนเห็นอยู่ตรงหน้าก็เริ่มต้นขึ้น "พวกเราชาวโรมันเป็นคนคิดค้นน้ำผึ้งหมัก เพราะฉะนั้น ข้า... จะไม่มีวันแพ้" "หุบปากไปเลยไอ้โรมัน... พวกแกมันก็แค่พวกขโมยประวัติศาสตร์ พวกเราต่างหากที่เป็นทายาทของเทพเจ้ากรีกผู้คิดค้นมันขึ้นมา" แธรกซ์ค่อนแคะ "เอาล่ะ... ข้าขอเอาเกียรติเป็นเดิมพันในศึกนี้!" "จัดไป ไอ้โรมัน!!! ใครอีก?" แธรกซ์กล่าวพลางกวาดสายตาไปรอบๆ จนกระทั่งมาหยุดที่ชูโม เขาชี้นิ้วไปที่ชูโมแล้วตะโกนว่า "ชูโม! นาย! นายนะเพื่อน... นายอายุถึงเกณฑ์ดื่มหรือยัง?" เอเมอรี่สังเกตเห็นว่าสีหน้าของชูโมเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำยั่วยุของแธรกซ์ เกมการดื่มเริ่มดุเดือดขึ้น แธรกซ์หาทางล่อลวงทุกคนให้เข้ามามีส่วนร่วม เอเมอรี่เป็นคนแรกที่ขอถอนตัวเพราะเขาไม่ชินกับการดื่มแอลกอฮอล์ หลังจากนั้นไม่นาน คนที่สองที่ฟุบไปก็คือเคลีย พวกเขารู้ว่าเธอเมาแอ๋เมื่อเห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำและเริ่มพูดจาแปลกๆ เรื่อยเปื่อย ที่น่าประหลาดใจคือคนที่สามที่ร่วงไปคือจูเลียน ชายผู้ประกาศกร้าวว่าจะชนะเกมนี้กลับล้มฟุบลงกับพื้นจนหมดสติไป แธรกซ์ที่เห็นคู่แข่งพ่ายแพ้จึงเริ่มประกาศชัยชนะ แต่ทว่าเจ้าวัวผู้บ้าบิ่นกลับไม่รู้เลยว่าชูโมยังคงนั่งกระดกเอลราวกับน้ำเปล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท้ายที่สุด แธรกซ์ก็เมาจนฟุบลงกับพื้นด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะแพ้ให้กับชูโม "บอกไว้ก่อนนะเพื่อน คนของฉันสร้างเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขึ้นมาหลายพันปีก่อนที่ 'เทพเจ้า' ของนายจะได้ดื่มเสียอีก" ชูโมกล่าว เอเมอรี่ซึ่งถอยทัพไปก่อนหน้านี้เพราะดื่มไม่ไหว ได้แต่เฝ้ามองเกมนี้ด้วยความตื่นเต้น เขาอมยิ้มอย่างมีความสุขตลอดทั้งงาน เอเมอรี่คิดว่านี่อาจเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเขา ไม่นานหลังจากแธรกซ์เมาจนหมดสติ ชูโมก็วางแก้วลงแล้วหลับไป หรือบางทีเขาอาจจะเมาจนหมดสติไปเหมือนกันก็ยากจะบอก ทั้งหมดต่างนอนแผ่อยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นในสภาพเมามาย เอเมอรี่ ผู้ที่มีแอลกอฮอล์ในร่างกายน้อยที่สุด ยังคงตื่นอยู่และเฝ้ามองร่างที่นอนนิ่งของเพื่อนๆ จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าเคลียดูอึดอัด ร่างกายของเธอสั่นเทาเพราะความหนาว เมื่อมองดูชุดที่บางเบาของเธอ เอเมอรี่ก็ส่ายหัวอย่างจนใจ เขาลุกจากที่นั่งแล้วรีบช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มเข้าไปในห้องนอน เมื่อเขาวางเธอลงบนเตียง เขาก็พบว่าเคลียยังคงมีสติอยู่ เธอไม่ยอมปล่อยเขา แต่กลับดึงตัวเขาลงมา เอเมอรี่จึงลงไปนอนอยู่บนเตียงเดียวกันข้างๆ เธอ "นาย... นาย... ทำไมถึงเก็บความลับไว้กับพวกเราล่ะ หือ?! นายคิดว่านายเป็นใครกัน หือ?" เคลียพึมพำ เอเมอรี่ส่ายหัวแล้วพูดว่า "เคลีย เธอเมาแล้ว นอนพักเถอะ" เขาพยายามจะลุกขึ้น ทว่ามีมือข้างหนึ่งรั้งเขาไว้ "เมา? นายเมาเหรอ? ฉัน? เปล่าซะหน่อย... ฉันจะเมาได้ยังไง?" เอเมอรี่รู้ดีว่าคนโง่เท่านั้นที่จะไปเถียงกับคนเมา เขาจึงตัดสินใจเงียบและปล่อยให้เคลียพล่ามสิ่งที่เธอต้องการ สองสามนาทีต่อมา เอเมอรี่เห็นว่าเคลียเงียบลงแล้วและดวงตาของเธอก็ปิดสนิท เขาจึงค่อยๆ พยายามปลีกตัวออกมา แต่ครั้งนี้ เคลียกลับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เอเมอรี่... ได้โปรดอยู่ต่อ... ได้ไหม?" เอเมอรี่มั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเคลียยังคงเมาอยู่ เขาจึงตัดสินใจนิ่งเงียบ แต่แล้วเธอก็พูดขึ้นมาอีก "ได้โปรดอยู่ต่อ... ฉันอยากให้นายอยู่ต่อ..." เคลียกล่าวทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ทว่าแขนและขาของเธอกลับขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งเธอสวมกอดเอเมอรี่ "นายตัวอุ่นจัง เอเมอรี่..." เคลียพึมพำ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกัน เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงผิวกายที่เนียนนุ่มของเคลียผ่านอ้อมกอดของเธอ ความรู้สึกที่หน้าอกของเธอเบียดเข้ากับแขนของเขาอย่างแน่นหนาทำให้เอเมอรี่รู้สึกอ่อนแรงจนขยับตัวไม่ได้ ความคิดบางอย่างเริ่มแวบเข้ามาในหัว แต่เขาก็รีบสลัดมันทิ้งไปทันที เอเมอรี่ค่อนข้างแน่ใจว่าเขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากหญิงสาวข้างๆ "เอเมอรี่... เอเมอรี่..." เคลียเรียกเบาๆ "หืม...?" เอเมอรี่ขานรับขณะหันหน้าไป เมื่อหันไป เอเมอรี่พบว่าใบหน้าของหญิงสาวแสนสวยอยู่ใกล้มาก ใกล้จนเกินไปจนเข้าขั้นอันตราย สิ่งที่ตามมาคือริมฝีปากสีชมพูของเธอที่กดจูบลงมาบนริมฝีปากของเขา ความรู้สึก สัมผัสใหม่ที่ก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา เอเมอรี่ตัวแข็งทื่อและพูดอะไรไม่ออกขณะปล่อยให้หญิงสาวผู้สวยงามจูบเขา เมื่อริมฝีปากของทั้งสองผละออกจากกัน เอเมอรี่ได้ยินเคลียพึมพำว่า "อยู่แค่ตรงนี้แหละ เอเมอรี่... ฉันรู้สึกอุ่นใจเวลาที่นายอยู่ใกล้ๆ..." เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอเมอรี่จึงตัดสินใจกอดเคลียกลับ ความรู้สึกอบอุ่นผลิบานขึ้นภายในใจ ในวินาทีนี้ ความกังวลและความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่เขามีถูกแทนที่ด้วยความอุ่นใจนี้ เอเมอรี่รู้สึกสงบอย่างยิ่ง โดยไม่ทันรู้ตัว เขาก็เผลอหลับไปพร้อมกับเคลียในอ้อมแขน - เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง เอเมอรี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก ชั่วครู่หนึ่งเขาลืมไปว่าเขาเพิ่งจะใช้เวลาทั้งคืนนอนหลับไปกับเคลีย เมื่อเขาหันหน้าไปมองด้านข้าง เขาก็เห็นเคลียที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน วัยรุ่นทั้งสองหยุดชะงักและมองหน้ากันราวกับเวลาได้หยุดหมุน "..." "กรี๊ด!!!" เคลียกรีดร้องอย่างเสียสติพลางถอยห่างจากเอเมอรี่อย่างรวดเร็ว "เอ-เอเมอรี่?! น-นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เรา...?" เคลียถามอย่างรวดเร็ว เอเมอรี่ตกใจกับคำถามนั้น เขารีบห้ามไม่ให้เธอคิดไปไกลกว่านี้ ในเวลาเดียวกัน จูเลียน แธรกซ์ และชูโม ก็พุ่งเข้ามาในห้องนอนเพราะคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเคลียเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอ ทว่าทั้งสามกลับต้องมาพบกับภาพของเอเมอรี่ที่อยู่บนเตียงโดยมีเคลียนอนอยู่ข้างๆ เพียงเสี้ยววินาที บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ "..." สถานการณ์ทั้งหมดทำให้ทุกคนสับสน โดยเฉพาะเอเมอรี่ ทั้งห้าคนทำได้เพียงจ้องมองกันอย่างประหม่า แล้วจู่ๆ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากมุมห้องโดยที่พวกเขาไม่ทันสังเกต "หวังว่าพวกคุณคงไม่ยุ่งกันอยู่นะ เพราะท่านอาจารย์อยากพบพวกคุณทุกคน"