Chapter 185: คำตอบของเอเมอรี่ เอเมอรี่สังเกตเห็นสีหน้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของจอมเวทซิออนแล้วเขาก็อดกังวลไม่ได้ จอมเวทซิออนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังครุ่นคิดว่าจะพูดอะไรดี หลังจากนั้นเขาก็มองมาที่เอเมอรี่แล้วเอ่ยขึ้นว่า "เอเมอรี่ บอกฉันที ทำไมเธอถึงอยากชนะเกมนี้?" เอเมอรี่ตะลึงไปเมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิด ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร จอมเวทก็กล่าวต่อ "ขอโทษที นั่นเป็นคำถามที่งี่เง่ามาก ให้ฉันถามใหม่นะ" "ทำไมเธอถึงอยากเป็นจอมเวท?" คราวนี้ คำถามของจอมเวทซิออนเมื่อรวมกับสีหน้าของเขาก่อนหน้านี้ทำให้เอเมอรี่รู้สึกกังวลใจ เขาอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าทำไมจอมเวทซิออนถึงได้ดูจริงจังขึ้นมาปุบปับหลังจากทราบเรื่องที่พวกเขาทั้งห้าคนอยู่ภายใต้การดูแลของท่านอิซต้า ในขณะที่เอเมอรี่ยังคงฉงนกับท่าทีของจอมเวท จอมเวทซิออนก็กล่าวอีกครั้ง "ฉันมั่นใจว่าจอมเวทอิซต้าต้องมีแผนอะไรบางอย่างสำหรับเธอและเพื่อนๆ และฉันเชื่อว่าคงไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะพูดถึงมัน อย่างไรก็ตาม คำตอบของเธอที่มีต่อคำถามของฉันจะช่วยให้ฉันตัดสินใจได้ว่าจะช่วยเหลือเธออย่างไร ดังนั้น จงคิดให้ดีและค้นหาคำตอบที่แท้จริงในใจก่อนจะพูดอะไรออกมา" เมื่อตระหนักได้ว่าจอมเวทซิออนจริงจังเพียงใด เอเมอรี่จึงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะตอบคำถามเพื่อไม่ให้จอมเวทผิดหวัง เขาตกอยู่ในห้วงความคิดทันที 'ทำไมเราถึงอยากเป็นจอมเวทกันนะ?' นับเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาเพิ่งจะคิดเรื่องนี้เมื่อเช้านี้ เอเมอรี่ตระหนักว่าความหลงใหลครั้งใหม่ในการแข่งขันและการก้าวขึ้นเป็นผู้ที่เก่งกาจที่สุดนั้นสำคัญสำหรับเขามากกว่าการแก้แค้น ทว่าในตอนที่เอเมอรี่คิดว่าเขารู้คำตอบแล้วและกำลังจะพูดมันออกมา เขาก็ชะงักไป มีบางอย่างในใจฉุดรั้งเขาไว้ 'เพื่อเป็นผู้ที่เก่งกาจที่สุดงั้นหรือ? ไม่ใช่หรอก...' เอเมอรี่หลับตาลงและดำดิ่งลงสู่จิตใต้สำนึก พยายามค้นหาว่าสิ่งใดคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในหัวใจของเขา เขาไม่รู้ว่าทำไมและอย่างไร แต่เขารู้ว่านั่นแหละคือคำตอบของเขา ขณะที่ดำดิ่งลงสู่จิตสำนึก เอเมอรี่ก็นึกถึงความทรงจำที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิต ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเขาคือตอนที่เขาต่อสู้และชนะเกมแรกกับเพื่อนๆ เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาคอยสนับสนุนกันและมุ่งมั่นเพื่อความสำเร็จ เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาทั้งห้าคนค้นพบว่าทำสำเร็จและร่วมเฉลิมฉลองด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ จากนั้นเอเมอรี่ก็ลองจินตนาการดูว่าจะเป็นอย่างไรหากเขาชนะเกมนั้นได้ แต่เป็นเพียงตัวคนเดียว เขาแน่ใจว่าความรู้สึกที่ได้รับคงจะแตกต่างจากตอนที่ชนะพร้อมกับเพื่อนๆ อย่างสิ้นเชิง แล้วเขาก็เข้าใจในทันที สิ่งที่เขาชอบที่สุดไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นความรู้สึกของการได้ร่วมแรงร่วมใจและช่วยเหลือกัน เคียงบ่าเคียงไหล่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความท้าทาย นั่นคือความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมาจนถึงตอนนี้ เอเมอรี่คิดต่อไปถึงสิ่งที่ทำให้เขากังวลมากที่สุด สิ่งที่ทำให้เขานอนไม่หลับ และน่าแปลกใจที่มันไม่ใช่เรื่องของการหาตัวฆาตกรที่ฆ่าพ่อของเขาไม่พบ หรือการพ่ายแพ้ในเกมจอมเวทอย่างหมดรูป แต่มันกลับเป็นใบหน้าของใครบางคน มอร์กาน่า เอเมอรี่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนั้น แต่ทว่านับตั้งแต่ที่เขาเห็นเธอถูกจับไปต่อหน้าต่อตา เอเมอรี่ก็ไม่สามารถหยุดความกังวลใจเกี่ยวกับชะตากรรมของเธอได้ เอเมอรี่จิบชาร้อนอีกอึกแล้วถอนหายใจยาว แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่ เขาได้พบคำตอบของตัวเองแล้ว เอเมอรี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจอมเวทซิออนแล้วเอ่ยว่า "ผมอยากเป็นจอมเวทเพื่อที่จะได้ปกป้องคนที่ผมห่วงใยครับ" คำตอบนั้นทำให้จอมเวทซิออนเผยรอยยิ้มกว้างออกมา เขาจิบชาแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น จอมเวทอิซต้าก็ไม่ได้คิดผิดที่ช่วยเหลือพวกเธอทุกคน หรืออย่างน้อยเขาก็ไม่ผิดที่เลือกช่วยเธอ" จอมเวทซิออนหยิบถุงใบหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของแล้วยื่นให้เอเมอรี่ เขารับถุงนั้นมาและรู้สึกได้ว่ามันหนักอึ้ง เอเมอรี่มองจอมเวทซิออนด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถามว่านี่คืออะไร จอมเวทซิออนเพียงแค่ยิ้มและบุ้ยใบ้ให้เอเมอรี่ลองดูข้างใน เมื่อเอเมอรี่เปิดถุงออก ดวงตาของเขาก็พบกับก้อนหินที่เปล่งประกายสีเหลืองสว่าง หินวิญญาณสีเหลืองจำนวนมาก ภาพของหินวิญญาณจำนวนมหาศาลทำให้เอเมอรี่ตกตะลึงจนเกือบทำถุงร่วงจากมือ "อาจารย์ครับ นี่... นี่มันอะไรกันครับ?" เอเมอรี่ถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "นั่นคือหินวิญญาณหนึ่งแสนก้อนสำหรับเธอ เอเมอรี่ มันเป็นจำนวนที่มากสำหรับเด็กฝึกหัด ดังนั้นเก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ" "ไม่ครับ หมายถึง... ทำไมครับ? ผมสับสนว่าทำไมอาจารย์ถึงให้หินวิญญาณผมมากมายขนาดนี้" "มันเป็นของเธอ เอเมอรี่ เธอจะต้องใช้มันในเกมถัดไป" เอเมอรี่อึ้งไปและมองดูหินวิญญาณเหล่านั้นอีกครั้ง จริงอยู่ที่ด้วยจำนวนเท่านี้ เอเมอรี่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดพลังวิญญาณ 150 หน่วยได้อย่างแน่นอน และแก้ไขปัญหาเรื่องพลังวิญญาณที่ไม่เพียงพอของเขาได้อย่างง่ายดาย ทว่าเขามีหลักการของตัวเอง "ไม่ได้ครับอาจารย์ ผมรับหินพวกนี้ไว้ไม่ได้ มันไม่ถูกต้องครับ!" เมื่อได้ยินดังนั้น จอมเวทซิออนก็หัวเราะ "ฮ่าๆๆ... ไม่ต้องกังวลไปเอเมอรี่ อันที่จริงฉันได้กำไรมามากขนาดนี้จากการพนันว่าเธอจะผ่านเกมแรกได้ ดังนั้น ไม่ต้องลังเล" เอเมอรี่ฉลาดพอที่จะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น "แต่อาจารย์ครับ! นี่มันเป็นผลมาจากการเดิมพันของอาจารย์ ผมไม่ว่าอะไรถ้าอาจารย์จะแบ่งให้ผมบ้าง แต่ผมรับไว้มากขนาดนี้ไม่ได้ครับ" เอเมอรี่ตอบพร้อมกับดันถุงนั้นกลับไปทางจอมเวทซิออน "นั่นคือสิ่งที่ฉันวางแผนไว้แต่แรกเลยล่ะ นั่นคือเหตุผลที่ฉันเรียกเธอมาที่นี่ แต่หลังจากได้ยินเรื่องของท่านอิซต้าและคำตอบที่จริงใจของเธอ ฉันก็เปลี่ยนใจ" จอมเวทซิออนกล่าวพร้อมกับดันถุงคืนมาที่เอเมอรี่ "อีกอย่าง ฉันพอใจมากแล้วที่ได้เห็นหน้าตาโกรธเคืองของจอมเวทงี่เง่า ยูริกซ์ ตอนที่เขาแพ้" "..." เอเมอรี่ไม่แน่ใจว่าจะโต้ตอบอย่างไร "อาจารย์ครับ ผม..." "อันที่จริงนะ เอเมอรี่..." จอมเวทซิออนขัดจังหวะเอเมอรี่พร้อมกับหยิบถุงอีกใบออกมา "นี่อีกหนึ่งแสน" "... อะไรนะครับ?! อาจารย์ ไม่ครับ!" เอเมอรี่ยิ่งสับสนกับการกระทำของจอมเวทมากขึ้นไปอีก "นี่คือจำนวนที่ฉันเตรียมใจจะเสียให้ไอ้จอมเวทงี่เง่านั่น เอเมอรี่ ซึ่งนั่นหมายความว่าฉันทุ่มเดิมพันกับเธอไว้มากขนาดไหน" จอมเวทซิออนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "มันมากเกินไปครับอาจารย์ ผมรับไว้จริงๆ ไม่ได้..." "แน่นอนว่ามันไม่ได้มีไว้เพื่อเธอคนเดียว แต่เพื่อเพื่อนๆ ของเธอด้วย" จอมเวทซิออนขัดจังหวะเขาอีกครั้ง สร้างความประหลาดใจให้เอเมอรี่ "ทำหน้าแบบนั้นทำไม? เธอจะชนะเกมถัดไปโดยไม่มีความช่วยเหลือจากพวกเขาได้ยังไงกัน?" จอมเวทซิออนกล่าวเสริม "แน่นอนว่าเธอจะแบ่งให้พวกเขาเท่าไหร่นั้น ก็แล้วแต่เธอจะตัดสินใจนะ" เอเมอรี่พูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของจอมเวท เขาลุกขึ้นยืนเดินไปข้างๆ จอมเวทแล้วคุกเข่าลง "อาจารย์ครับ ผมและเพื่อนๆ ขอบคุณสำหรับความเอื้อเฟื้อของท่านมากครับ!" จอมเวทซิออนรีบดึงตัวเอเมอรี่ให้ลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า "แค่ทำอย่าให้ฉันผิดหวังก็พอ เอเมอรี่ อย่าล้มเหลว จงไปให้ถึงระดับอภิสิทธิ์ชน (Elite Class) ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก" เอเมอรี่แสดงความเคารพอีกครั้งแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณที่เชื่อมั่นในตัวผมครับอาจารย์ ผมจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังแน่นอน!" "ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ทำ" จอมเวทซิออนตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง "เอาล่ะ ไปได้แล้วก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเสียดายหินพวกนั้น" เอเมอรี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเดินออกจากบ้านไปด้วยฝีเท้าที่รู้สึกหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เอเมอรี่จะต้องประสบความสำเร็จในเกมถัดไปให้ได้