Chapter 2323 เหตุผล ดึกคืนนั้น เอเมอรี่เรียกเพื่อนสนิททั้งสี่คน ได้แก่ คลีอา, แทร็กซ์, ชูโม และจูเลียน มาพบกันในห้องส่วนตัวภายในเทอร์ร่าซิตี้ บรรยากาศภายในห้องสลัวราง ทอดเงายาวไปบนผนังหินเก่าแก่ แทร็กซ์ซึ่งยังคงถือแก้วไวน์ในมือดูเหมือนจะไม่รู้ถึงความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในห้อง เขาซดไวน์อึกสุดท้ายหมดแก้วก่อนจะโพล่งถามด้วยน้ำเสียงดังลั่น "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?! รอจนถึงพรุ่งนี้ไม่ได้หรือไง?" คลีอาขยับเข้าไปสะกิดแทร็กซ์เบาๆ ให้ไปนั่งที่เก้าอี้นุ่มตัวหนึ่ง เธอส่งสายตาเป็นนัยให้เอเมอรี่ว่านี่แหละคือจังหวะเวลาที่เหมาะสม เอเมอรี่ยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง จ้องเขม็งไปที่จูเลียน น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบแต่ยังคงความควบคุมเอาไว้ได้ "ถ้าแกยังเห็นว่ามิตรภาพของเราสำคัญอยู่ ก็จงบอกพวกเขาสิ่งที่เกิดขึ้นที่โนว่า โรม่ามาเสียที" น้ำหนักของคำถามนั้นตกลงกลางห้องที่เงียบสงัดราวกับก้อนหินหนักอึ้ง จูเลียนในท่าทางที่ดูผ่อนคลายหัวเราะออกมาเบาๆ แต่รอยยิ้มของเขากลับดูฝืดเฝื่อน "ไม่เห็นจำเป็นต้องทำตัวให้เป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นเลย" ก่อนที่จูเลียนจะพูดต่อ ชูโมก็ขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายของเขาเกร็งแน่นราวกับเตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าหาหากมีการยั่วยุเพียงนิดเดียว ความพร้อมที่เงียบงันของชูโมทำให้จูเลียนตกใจจนต้องยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้เชิงหยอกล้อ "เดี๋ยวๆ... ใจเย็นก่อนสิ!!... ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนะ" น้ำเสียงของจูเลียนดูเบาลง แต่ในดวงตาของเขามีแววประหม่าสั่นไหวขณะมองไปรอบๆ เพื่อนฝูง "โอเคๆ... ฉันจะอธิบายให้ฟังทุกอย่าง" ห้องทั้งห้องยังคงตึงเครียดขณะที่ทุกคนนั่งลง สายตาจับจ้องไปที่จูเลียน เขาเริ่มพูดด้วยถ้อยคำที่ถูกเรียบเรียงมาอย่างดีและระมัดระวังขณะบรรยายถึงความพยายามอย่างต่อเนื่องในการยึดครองดวงดาวเพื่อโนว่า โรม่า เขาเล่ารายละเอียดว่าอาจารย์เก่าแก่ชาวเนฟีลิมได้ช่วยเหลือเขาไว้ แต่ต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงลิ่ว นั่นคือเงื่อนไขที่เขาจะต้องเข้าร่วมองค์กรเนฟีลิมอย่างศาสนจักรปาปัล จูเลียนพูดราวกับว่านี่เป็นความจำเป็นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่ง แต่ความพยายามของเขาที่จะแก้ต่างกลับดูไร้น้ำหนักในบรรยากาศที่ตึงเครียดเช่นนี้ เมื่อเห็นความไม่พอใจของเอเมอรี่ จูเลียนจึงกล่าวถึงการต่อสู้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ซึ่งเอเมอรี่ได้เห็นตอนที่เขาได้รับการแต่งตั้งให้รับตำแหน่งอันทรงเกียรติอย่าง 'บุตรแห่งสวรรค์' ก่อนที่จูเลียนจะพูดต่อ เอเมอรี่ก็ขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เขาทรุดตัวลงคุกเข่าและรับเอาศรัทธาแห่งเนฟีลิม... ไม่ใช่แค่แค่นั้น... บอกพวกเขาสิว่าผู้หญิงที่คอยช่วยเหลือแกมาตลอดหลายปีนี้คือใคร?!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน น้ำหนักจากคำพูดของเอเมอรี่ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวอยู่บนขอบฟ้า ความนิ่งสงบของจูเลียนพังทลายลงโดยสิ้นเชิงเมื่อเขารู้ตัวว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงคำถามนี้ได้ เขาถอนหายใจ ดวงตาฉายแววหงุดหงิด ก่อนจะพึมพำชื่อหนึ่งออกมาในที่สุด "อาเธน่า" ก่อนที่ใครจะทันได้ประมวลผล แทร็กซ์ก็ระเบิดอารมณ์พุ่งตัวออกไป ความโกรธแค้นปะทุในดวงตา "อะไรนะ?!" ร่างกายของเขาเปี่ยมไปด้วยพละกำลังดิบเถื่อน เขาเหวี่ยงหมัดออกไปจนอากาศโดยรอบสั่นสะเทือน พลังจากการโจมตีนั้นรุนแรงพอจะทุบหินให้แตกกระจาย แต่จูเลียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขารับหมัดนั้นไว้ได้ด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามจนน่าเหลือเชื่อ แทร็กซ์คำรามลั่นเตรียมจะชกหมัดที่สองที่รุนแรงกว่าเดิม แต่ก่อนที่หมัดจะทันถึงตัว คลีอาก็ลงมืออย่างฉับไว เธอร่ายเวทมนตร์ดึงตัวนักรบหนุ่มกลับมาด้วยเถาวัลย์เวทมนตร์ที่มองไม่เห็น พลังงานหมุนวนอยู่รอบกายแทร็กซ์ พันธนาการเขาไว้จนแทบจะหยุดความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ได้ แทร็กซ์ดิ้นรนขัดขืนเวทมนตร์ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต "แกมันไอ้คนทรยศใช่ไหม?!" คำพูดของเขาดังก้องไปทั่วห้อง แต่ละคำเปื้อนไปด้วยความรู้สึกหักหลัง แม้แต่ชูโมที่ปกติจะสุขุมและเยือกเย็น ก็ยังดูเดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งที่กำลังคุกรุ่น คลีอาก็ก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงของเธอหนักแน่นแต่แฝงความปลอบประโลม "ทุกคน... ใจเย็นก่อน... ให้เขาพูดให้จบเถอะ" ความอัดอั้นของจูเลียนในที่สุดก็ระเบิดออกมา น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ขณะตะโกนว่า "ฉันไม่ใช่คนทรยศ!! และมันทำให้ฉันเจ็บปวดที่พวกนายมองฉันต่ำต้อยขนาดนี้!" การระเบิดอารมณ์กะทันหันทำให้ทุกคนเงียบกริบไปชั่วขณะ แต่เอเมอรี่ก้าวออกไปข้างหน้า สายตาของเขามั่นคงไม่หวั่นไหว "ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายเรื่องความลับพวกนี้มา... อธิบายเรื่องดวงดาวใหม่ที่แกเรียกว่าบ้านนั่นด้วย... จูเลียน แกต่างหากที่เป็นคนคิดน้อยกับมิตรภาพของเรา" จูเลียนดูเหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์ "ไม่... ไม่ใช่อย่างนั้น" เขาเริ่มพูด น้ำเสียงอ่อนลง "แค่เพราะฉันกำลังสร้างบ้านหลังใหม่... ไม่ได้หมายความว่าพวกนายจะไม่ใช่พี่น้องของฉันอีกต่อไป" เขาหันไปหาเอเมอรี่ "ฉันก็ได้ยินเรื่องครอบครัวใหม่ของนายเหมือนกัน... นายก็ทำข้อตกลงมากมายกับกลุ่มงูไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่เคยคิดดูถูกนายเพราะเรื่องนั้นเลย... วันนี้ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้พบลูกสาวของนาย" การกล่าวถึงชินต้าทำให้เอเมอรี่ชะงักไป แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้ แทร็กซ์ก็ขัดขึ้นมาเพราะทนความโกรธไม่ไหว "ไอ้งั่งเอ๊ย!! แกกำลังพูดถึงพวกเนฟีลิมอยู่นะ!!" ถ้อยคำของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ จูเลียนยืดตัวตรงเผชิญหน้ากับสายตาโกรธเคืองของแทร็กซ์อย่างไม่ลดละ "แล้วถ้าเป็นพวกเนฟีลิมแล้วมันจะทำไม? เราจะตัดสินคนทั้งกลุ่มจากการกระทำของคนเพียงไม่กี่คนไม่ได้หรอกนะ!" ความตึงเครียดยังคงค้างอยู่ในอากาศขณะที่แทร็กซ์ดูเดือดดาลขึ้นเรื่อยๆ กล้ามเนื้อของเขาเกร็งแน่น แต่คลีอาก็ใช้วิธีที่อ่อนโยนแต่หนักแน่นดึงเขาไว้ได้อีกครั้ง ทันใดนั้น ชูโมที่ปกติสุขุมและรอบคอบกลับตัวสั่นด้วยความโกรธที่ถูกสะกดไว้ "ตราบใดที่พวกเนฟีลิมยังไม่ชดใช้ในสิ่งที่ทำกับอาจารย์ฟูซี ฉันจะไม่มีวันให้อภัยพวกมัน" ห้องเงียบกริบลงเมื่อสิ้นเสียงของชูโม การได้ยินความโกรธแค้นที่รุนแรงเช่นนี้จากเขาทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ติด แม้แต่จูเลียนเองก็ยังดูไม่อยากจะเชื่อในความรุนแรงของชูโม "ฉันรู้" จูเลียนพูดเบาๆ "ฉันเข้าใจว่าพวกนายทุกคนยังใช้อารมณ์... ฉันเองก็โกรธเหมือนกัน แต่ได้โปรด อย่าเข้าใจฉันผิดไปเลย ฉันได้ยินมาว่ายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าพวกเนฟีลิมอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ไม่มีใครในพวกโครโนสที่มีความสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้... ดังนั้น... เราพอจะ—" ก่อนที่จูเลียนจะพูดจบ เอเมอรี่ก็ขัดขึ้นโดยไร้คำพูด เขาเปิดประตูมิติขึ้นอย่างง่ายดาย พลังงานที่หมุนวนของมันทอดแสงจางๆ ไปทั่วห้อง ทุกคนเฝ้ามองมันขยายตัวจนเผยให้เห็นเส้นทางไปยังสถานที่อื่น สีหน้าของเอเมอรี่เรียบเฉยจนอ่านไม่ออก แต่เจตนาของเขานั้นชัดเจน "เข้าไป" เอเมอรี่สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด จูเลียนก้าวเข้าไปในประตูมิติ และคนอื่นๆ ก็ทยอยตามเข้าไปทีละคน พวกเขาโผล่ออกมาในห้องลับอีกห้องหนึ่งภายในพระราชวังเทอร์ร่า ผนังหินและแสงเทียนที่ไหววับทอดเงายาวไปทั่วห้อง บรรยากาศที่นี่หนักอึ้งและเป็นส่วนตัวยิ่งกว่า ภายในห้องเต็มไปด้วยแสงเรืองรองจางๆ จากค่ายกลอาคม กลิ่นธูปอบอวลจนทำให้อากาศดูหนาแน่น แสงเทียนวูบวาบทำให้พื้นที่นี้ดูศักดิ์สิทธิ์และดูเหนือจริง สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของจูเลียนในทันทีคือชายหนุ่มที่นั่งอยู่กลางห้อง นั่นคือ ดาโม นักบวชหนุ่มกำลังนั่งทำสมาธิอย่างลึกซึ้ง แต่สีหน้าที่ดูทุกข์ทรมานและเหงื่อที่ซึมอยู่บนผิวหนังเผยให้เห็นถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ หน้าอกของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ติดขัด ร่างกายของเขายังคงดูอ่อนแอจากเหตุการณ์ร้ายแรงที่เขาได้รับ เมื่อกลุ่มของเอเมอรี่เข้ามา ดาโมค่อยๆ ลืมตาขึ้น กะพริบตาผ่านความเหนื่อยล้า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากเมื่อเขารับรู้ถึงการมาถึงของอาจารย์และเพื่อนร่วมทาง "รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?" เอเมอรี่ถามเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ดาโมพยักหน้า แม้การเคลื่อนไหวจะดูเชื่องช้า "ดีขึ้นครับอาจารย์... ไม่ต้องเป็นห่วงผม... ผมจะหายดีครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงแต่แน่วแน่ สายตาของจูเลียนจับจ้องไปที่ดาโม ความสงสัยของเขาเริ่มจางหายไป เอเมอรี่อธิบายว่าดาโมยังคงทรมานกับบาดแผลที่ได้รับจากเหตุการณ์นั้นเป็นพักๆ และจูเลียนก็ได้ฟังคำบอกเล่าจากพยานในเหตุการณ์โดยตรง ทั้งความทรงจำที่แตกกระจายของดาโมและวาระสุดท้ายของฟูซีเป็นหลักฐานที่ไม่อาจโต้แย้งได้ว่าพวกเนฟีลิมคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด เอเมอรี่ฉวยโอกาสนี้ถ่ายทอดข้อมูลที่เขาได้รับมาจากทูตดันแคนและจินคัง โดยระบุถึงแรงจูงใจที่เป็นไปได้มากที่สุดของพวกเนฟีลิม "พวกมันต้องการป้องกันไม่ให้พวกเราชนะการดวล" เขาพูดขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจูเลียน "แต่มันมากกว่าแค่เรื่องตำแหน่งผู้ดูแล... พวกมันกำลังปกป้องความลับที่ถูกฝังลึกอยู่ภายในดวงดาวของเรา พวกมันจะไม่หยุดยั้งเพื่อให้แน่ใจว่าความลับเหล่านั้นจะถูกปิดตายตลอดไป" เอเมอรี่เว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาแผ่วลง "ฉันเข้าใจ... ไม่ใช่พวกเนฟีลิมทุกคนที่จะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้" เขายอมรับ "แต่เรื่องนี้... มันไม่ใช่แค่เรื่องของพวกเนฟีลิม แต่มันคือเรื่องของแก จูเลียน แกกำลังตัดสินใจในสิ่งที่ทำให้ฉันกังวล และฉันโกรธเพราะแกกำลังทำให้ฉันไว้ใจแกได้ยากเหลือเกิน" จูเลียนยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ เขาก็หันไปหาเอเมอรี่แล้วกล่าวว่า "เชื่อฉันเถอะ... ทุกสิ่งที่ฉันทำ... ฉันทำเพื่อพวกเรา... เพื่อคนของเรา..." เขาหยิบคริสตัลความทรงจำออกมาอย่างใจเย็นและส่งมันให้กับเอเมอรี่ เอเมอรี่ตรวจสอบเนื้อหาภายในและพบข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับโครโนส รวมถึงเหล่าจอมเวทของมัน ทั้งจุดแข็งและจุดอ่อน มันคือบทวิเคราะห์เชิงลึกที่จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับการดวลที่จะมาถึง จูเลียนกล่าวเสริม "หลังจากการต่อสู้ของเราครั้งที่แล้ว... นายบอกให้ฉันเลือก... ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่แล้ว... ฉันเลือกพวกเรา"