บทที่ 2304 คำถาม ภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของเอเมอรีเดือดพล่าน เขาเฝ้ามองเพื่อนรักที่ยืนอยู่บนเวทีนั้น ถูกสวมมงกุฎแห่งเกียรติยศและได้รับการยกย่องดั่งเทพเจ้า ทุกอณูในร่างกายของเขาร่ำร้องอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากจูเลียนให้ตื่นจากภวังค์ กำปั้นของเขาเม้มแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความคับแค้นใจในสิ่งที่จูเลียนกลายเป็น เมื่อสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของเขา อันนาราก็รีบคว้าแขนเขาไว้ทันที น้ำเสียงของเธอเฉียบขาด เป็นการเตือนให้ตระหนักถึงความเป็นจริงที่อยู่รอบตัว "นายบ้าไปแล้วหรือไง?! ไม่ใช่ตอนนี้! ไม่ใช่แบบนี้!" เอเมอรีหันไปมองเธอ แต่เธอก็พูดถูก ในห้องนี้ยังคงเต็มไปด้วยทูตจากเนฟิลิมและตัวแทนระดับสูง ซึ่งแต่ละคนต่างก็เป็นอันตรายทั้งสิ้น แม้ว่าศาสนจักรปาปัลจะจากไปแล้ว แต่พลังที่อัดแน่นอยู่ในห้องนี้ก็มากพอที่จะบดขยี้เขาได้ง่ายๆ หากเขามุทะลุทำอะไรลงไป เขาเหลือบมองไปรอบๆ อีกครั้ง สำรวจใบหน้าของเหล่าทูตและผู้ทรงเกียรติ พวกเขาทุกคนกำลังจับตามอง รอคอย และดื่มด่ำไปกับบรรยากาศที่หลงเหลือจากพิธีอันยิ่งใหญ่ เอเมอรีไม่มีความตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับเพื่อนเป็นการส่วนตัวเหมือนครั้งก่อน ครั้งนี้เขาต้องการให้จูเลียนเผชิญหน้ากับเขาต่อหน้าทุกคน เพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงภายใต้สายตาของพยานผู้ทรงอิทธิพลเหล่านี้ เขาหายใจเข้าลึกๆ บังคับตัวเองให้สงบลง เมื่อพิธีสิ้นสุดลง ฝูงชนก็เริ่มแยกย้าย โถงใหญ่ค่อยๆ ว่างเปล่าลงในขณะที่สภาและตัวแทนอื่นๆ ของโนวารอม่าค่อยๆ ทยอยเดินออกไป จูเลียนเริ่มสนทนากับเหล่าทูตเป็นการส่วนตัว ทีละคนพวกเขาก้าวเข้ามาหาเขา พร้อมกับยื่นคำแสดงความยินดี ของขวัญ และคำสัญญาว่าจะสร้างพันธมิตรต่อไป จูเลียนต้อนรับทุกคนด้วยความสง่างามที่ดูช่ำชอง เก็บเนื้อหาการสนทนาไว้ในที่สาธารณะกึ่งส่วนตัวภายในโถงใหญ่ การพูดคุยเป็นไปอย่างสุภาพและผิวเผิน ปราศจากการแลกเปลี่ยนหรือการเปิดเผยข้อมูลสำคัญใดๆ เอเมอรีซึ่งปลอมตัวเป็นพ่อค้าไม่ทราบชื่อ ยืนอยู่ในแถวค่อนไปทางด้านหลัง เขาสังเกตเหตุการณ์จากระยะไกลและรอคอยเวลา แผนของเขาในตอนนี้ชัดเจนและหนักแน่นยิ่งกว่าครั้งไหน "แขกคนต่อไป คุณอีวาน พ่อค้าปรุงยาจากเมืองเซนทอรี" เจ้าหน้าที่ประกาศ เอเมอรีที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ที่จำแลงมา ก้าวออกมาข้างหน้า เขาปกปิดพลังที่แท้จริงไว้ที่ระดับขั้นจันทร์เสี้ยว ซึ่งเป็นการป้องกันที่ทำให้มั่นใจได้ว่าแม้แต่มหาจอมเวทที่ยืนอยู่ข้างจูเลียนก็จะไม่สามารถสัมผัสถึงความผิดปกติใดๆ ได้ เขาดูไม่โดดเด่นไปกว่าพ่อค้าเร่คนอื่นๆ เลย ทว่าทันทีที่จูเลียนได้ยินชื่อเซนทอรี แววตาแห่งความจำได้ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด "อ่า... คุณอีวาน... มาจากเซนทอรีงั้นรึ? เป็นพ่อค้าปรุงยาด้วย แบบนี้เยี่ยมไปเลย!!" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาขณะกล่าวเสริมว่า "วันนี้มีอะไรให้ผมช่วยไหม?" เอเมอรีสบตาจูเลียน ไม่มีท่าทีนอบน้อมจนเกินงามในท่าทางของเขาขณะที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "ท่านจูเลียน ผมสงสัยว่าท่านเคยได้ยินชื่อผมมาก่อนหรือไม่... หรือบางทีเมืองเซนทอรีอาจมีความสำคัญพิเศษสำหรับท่าน?" มันเป็นคำถามที่คำนวณมาแล้ว เพื่อหยั่งเชิงว่าจูเลียนเต็มใจจะเปิดเผย—หรือปกปิด—เรื่องอดีตของเขามากแค่ไหน โดยเฉพาะเหตุผลที่เขาเปลี่ยนชื่อตัวเอง อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เอเมอรีประหลาดใจคือจูเลียนยังคงนิ่งสงบ คำตอบของเขาเยือกเย็นและเยือกเย็นโดยไม่มีร่องรอยของความตึงเครียด "อันที่จริง... ผมเคยใช้เวลาอยู่ที่นั่นสักพัก ผมสร้างความสัมพันธ์บางอย่างกับฝ่ายพร็อกซิมาและโชคดีที่ได้รู้จักกับราชาสูงสุด" จูเลียนเริ่มยิ้มอีกครั้งขณะกล่าวเสริมว่า "อย่างไรก็ตาม... ความสนใจพิเศษของผมที่มีต่อเซนทอรีคือ เพื่อนที่ดีคนหนึ่งของผม—ที่เป็นพ่อค้าปรุงยา—เพิ่งจะเปิดร้านที่นั่นเมื่อไม่นานมานี้" ดวงตาของเอเมอรีหรี่ลงเล็กน้อย ร้านเมอร์ลินเพิ่งเปิดได้ไม่ถึงปี และการที่รู้ว่าจูเลียนใช้เวลาหกเดือนที่ผ่านมาในอาณาจักรลับ เรื่องนี้ทำให้เขาตกใจ มันเป็นเครื่องพิสูจน์ได้ว่าจูเลียนคอยติดตามความเป็นไปของเขาอยู่ อาจถึงขั้นเฝ้าดูเขากับฝ่ายโลกมนุษย์ตลอดเวลา เพื่อเป็นการกดดันให้มากขึ้น เอเมอรีแสร้งทำเป็นแปลกใจด้วยน้ำเสียงที่แสดงความสงสัย "ท่านจูเลียน... เพื่อนที่ท่านพูดถึงคืออาจารย์เอเมอรีจากร้านเมอร์ลินใช่หรือไม่?" คำถามนี้ดูเรียบง่ายแต่มันแฝงไปด้วยเจตนา เอเมอรีจำเป็นต้องดูว่าจูเลียนจะยอมรับความสัมพันธ์ของเขากับเขาต่อหน้าเหล่าตัวแทนเนฟิลิมหรือไม่ และสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือจูเลียนทำแบบนั้นจริงๆ ใบหน้าของเขาดูสว่างไสวและรอยยิ้มที่จริงใจก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา "คุณรู้จักน้องชายคนดีของผม เอเมอรีด้วยเหรอ?!" จูเลียนอุทานออกมาอย่างอบอุ่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "แบบนี้เยี่ยมเลย! คุณอีวาน ไม่ว่าธุรกิจของคุณกับโนวารอม่าจะเป็นอะไร เราจะดูแลคุณเป็นอย่างดี!" "...." เอเมอรีไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกโล่งอกที่ถาโถมเข้ามาในขณะนั้น ความคับข้องใจก่อนหน้านี้ส่วนหนึ่งถูกปลดเปลื้องด้วยการยอมรับที่ดูจริงใจของจูเลียน แต่แม้จะมีความอบอุ่นในคำพูดเหล่านั้น ความระแวงของเอเมอรีก็ยังคงอยู่ มันไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาเชื่อใจ โดยเฉพาะหลังจากที่เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในบรรยากาศ เสียงกระซิบเริ่มดังระงมไปทั่วห้อง เหล่าทูตต่างแลกเปลี่ยนสายตากันอย่างสงสัย และสีหน้าของอาเธน่าก็แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เอเมอรีรู้ว่าเขาต้องเดินหน้าต่อ เขาจึงตั้งใจปล่อยให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป—ใช้สีหน้าที่ดูจริงจังและเจ็บปวดขึ้นมาทันที "ท่านลอร์ด" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นด้วยความเร่งด่วนที่แสร้งทำขึ้น "ความจริงแล้ว การที่ผมบังเอิญมาอยู่ในเขตนี้เป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง และเมื่อผมมั่นใจในตัวตนของท่านแล้ว... ผมเกรงว่า... ผมมีข่าวร้ายมาแจ้ง" ใบหน้าของจูเลียนเปลี่ยนไปทันที ความกังวลปรากฏบนคิ้วขณะที่เขาโน้มตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงของเขารีบร้อน "บอกผมมา!!... เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของผมงั้นเหรอ?!!" ก่อนที่เอเมอรีจะทันได้ตอบ อาเธน่าก็แทรกเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ท่านลอร์ด ข้าคิดว่าเราควรไปสนทนาเรื่องนี้ที่อื่นดีกว่า ปล่อยให้ข้าจัดการแขกคนอื่นๆ แทนเถิด" จูเลียนชะงักไปครู่หนึ่ง รวบรวมสติ และดูเหมือนว่าเขาพร้อมที่จะทำตามคำแนะนำของอาเธน่า แต่เอเมอรีไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของโอกาสที่อยู่ตรงหน้าและกดดันต่อไป โดยฝ่าฟันความตึงเครียดนั้น "ท่านจูเลียน... ข่าวนี้มาจากโลกมนุษย์—บ้านเกิดของท่าน ผมเสียใจที่ต้องแจ้งให้ท่านทราบว่า... ผู้อาวุโสของฝ่ายท่าน มหาจอมเวทฟูซี... ถูกฆาตกรรมอย่างเลือดเย็น" ดวงตาของจูเลียนเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ เอเมอรีก็กดดันต่อด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและชัดเจน "ฆาตกร... คือเนฟิลิม!"