Chapter 529 - เกิดอะไรขึ้น? เอเมอรี่ตะลึงงันเมื่อเห็นท่าเรือที่ไร้วี่แววของเรือสักลำ เขาจึงรีบใช้ 'สัมผัสวิญญาณ' ทันที แต่เขาก็ต้องหงุดหงิดเมื่อพบว่าเกาะแห่งนี้มีออร่าประหลาดที่ลดทอนความสามารถของเขาลง ในขณะเดียวกัน เขาสังเกตเห็นพายุที่กำลังก่อตัวมาจากทะเล ฝนห่าใหญ่เริ่มซัดสาดลงมาบนเกาะ พร้อมกับแสงฟ้าแลบที่มาคู่กับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วผืนฟ้าสีคราม “พวกเขาอาจจะแค่ออกเรือไปเพราะพายุที่กำลังจะเข้า... ใช่ คิดในแง่บวกเข้าไว้” เอเมอรี่พยายามปลอบใจตัวเอง เขามองดูท่าเรือที่ว่างเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะใช้ [ประตูมิติ] เพื่อไปยังบ้านของหญิงชรา เขาหวังว่านางจะรู้อะไรเกี่ยวกับการหายไปของเรือหรือเรื่องของมอร์กาน่า แต่กลับกลายเป็นว่านางไม่รู้อะไรเลย ดูเหมือนว่านางไม่ได้เห็นมอร์กาน่ามาหลายวันแล้วด้วยซ้ำ เอเมอรี่ก้าวออกจากบ้านของหญิงชราด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นสายฝนที่เริ่มกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาก็กัดฟันกรอดแล้วพุ่งตัวเข้าไปในป่าทันที ท่ามกลางห่าฝนและลมพายุที่พัดกรรโชกแรง เอเมอรี่วิ่งฝ่าป่าอย่างรวดเร็วพร้อมกับพยายามใช้ 'สัมผัสวิญญาณ' ที่ติดขัดของเขาไปตลอดทาง ร่างกายของเขาเปียกปอนไปทั้งตัวจากน้ำฝน แต่เขากลับไม่แสดงท่าทีสนใจแม้แต่น้อย เขายังคงตะโกนเรียกชื่อของหญิงสาวผมแดงไม่หยุด เวลาผ่านไปนานจนเขาเดินทางไปได้หลายสิบไมล์ แต่เอเมอรี่ก็ยังคงไม่พบร่องรอยของเธอ ในที่สุดเขาก็หยุดพักลงใต้ต้นไม้ด้วยความเหนื่อยล้า พลางพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ที่ดีที่สุดอีกครั้ง “เธออาจจะพาพวกลูกหมาป่าไปจากศพของแม่มัน แล้วกำลังดูแลพวกมันอยู่... ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ” หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เอเมอรี่หยุดการค้นหาที่ไร้ผล เขาตระหนักได้ว่าตนเองกำลังเสียเวลาและหลอกตัวเองอยู่ ในเมื่อมันมีวิธีเดียวที่จะรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขากลับไปยังถ้ำและมาถึงจุดที่ร่างของหมาป่าอสูรนอนอยู่ เขาตรวจสอบสภาพศพของมัน หรือให้ชัดเจนกว่านั้นคือตรวจสอบบาดแผล และเขาก็พบมัน... มีบาดแผลใหม่ปรากฏอยู่ ดูราวกับว่าบางสิ่งภายในร่างของหมาป่าถูกกระชากออกมาอย่างรุนแรง เอเมอรี่ยังไม่อยากจะเชื่อสายตา แม้หลักฐานจะอยู่ตรงหน้าก็ตาม ชัดเจนว่าไม่มีคำอธิบายอื่นนอกจากหญิงสาวผู้นั้นเป็นคนสังหารหมาป่าอสูร และชิงตัวพวกเดนส์ไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีบังคับหรือใช้เล่ห์เหลี่ยมก็ตาม ความเงียบงันเข้าปกคลุมถ้ำในชั่วขณะ เอเมอรี่ตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมเธอถึงทำเช่นนั้น ดูเหมือนว่าตั้งแต่แรกเริ่ม เธอมาที่นี่เพื่ออวัยวะของอสูรตัวนี้ มันต้องเกี่ยวข้องกับเหตุผลที่เธอเรียกภารกิจนี้ว่า ‘การล่า’ เป็นแน่ ในขณะเดียวกันเขาก็ได้แต่หวังว่ามอร์กาน่าคงไม่ได้ทำเรื่องร้ายแรงกับพวกลูกหมาป่า เธอคงไม่ทำแบบนั้นหรอก ใช่ไหม? เอเมอรี่เดินลึกเข้าไปในถ้ำ มุ่งหน้าไปยังทางที่มีบ่อน้ำร้อนพร้อมกับครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป เขากำลังจะเดินไปถึงขอบบ่อน้ำร้อนเมื่อสายตาไปสะดุดกับวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่เขารู้จักดี... มันคือจี้ห้อยคอของอสูรตัวนั้น เขาคงมองข้ามมันไปตอนที่ได้กลิ่นสาบแล้วรีบวิ่งออกจากถ้ำ เมื่อหยิบจี้ขึ้นมาถือไว้ในมือ เอเมอรี่ก็ได้รับเหตุผลอีกข้อหนึ่งที่จะต้องกลับไปยังบริทาเนียเดี๋ยวนี้ หญิงสาวคนนั้นต้องกำลังคิดทำเรื่องโง่เขลาอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ และเขาต้องหยุดเธอให้ได้ ก่อนจะจากไป เอเมอรี่ตัดสินใจทำสิ่งที่วางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เขาตักน้ำจากบ่อน้ำร้อนจำนวนมากออกมาแล้วใช้เวท [แยกส่วน] กับมัน ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าที่หยดของเหลวสีเงินอย่าง [การแปดเปื้อนของไลแคนโทรป] จะถูกสกัดออกมาได้เพียงพอที่จะบรรจุจนเต็มขวดแก้วใบเล็ก เขาหวังว่ามันจะเพียงพอสำหรับการนำไปศึกษาเพิ่มเติมเมื่อกลับถึงบ้าน เอเมอรี่ไม่ลืมที่จะฝังร่างของหมาป่าอสูรในป่าบริเวณด้านนอกถ้ำ พายุยังคงพัดกระหน่ำ แต่เขาไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อยและจัดแจงสร้างที่พักพิงสุดท้ายที่เหมาะสมให้กับสัตว์ร้ายตัวนั้น อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับหมาป่าตัวนั้น เพราะมันก็ใกล้ตายอยู่แล้ว แต่เอเมอรี่ก็อดไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่มอร์กาน่าทำลงไป เอเมอรี่ตัดสินใจวางอาคมหินไว้บนเกาะด้วย เพราะเขาสังหรณ์ใจว่าวันหนึ่งเขาคงต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง จากนั้นเขาก็พร้อมที่จะออกเดินทางไปบริทอน เอเมอรี่ใช้ดาบตัดต้นไม้หลายต้นในป่าเพื่อนำมาทำเป็นพาหนะ เขาใช้เวท [พันธนาการ] มัดและยึดลำต้นเหล่านั้นเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วจนได้แพทำมือแบบเรียบง่าย ด้วยความพึงพอใจกับผลงานจากความพยายาม เขาแบกแพนั้นไปที่ชายฝั่ง เนื่องจากพายุยังคงรุนแรง เอเมอรี่จึงตัดสินใจรอให้ถึงวันพรุ่งนี้โดยหวังว่าท้องฟ้าจะเปิด โชคดีที่วันถัดมาพายุได้ผ่านพ้นไปแล้ว เขาจึงพร้อมที่จะออกเดินทาง เอเมอรี่ก้าวขึ้นแพไม้ ใช้ไม้พายที่เขาทำขึ้นมาผสมกับเวทธาตุน้ำ [แส้น้ำ] เพื่อแล่นออกจากฝั่ง การผสมผสานระหว่างสองสิ่งนี้ทำให้แพลอยไปทางทิศตะวันออก มุ่งหน้าสู่ดินแดนของพวกเดนส์ เอเมอรี่ต้องพายเรืออยู่หนึ่งวันครึ่งกว่าจะถึงฝั่งอีกด้าน ทันทีที่เท้าสัมผัสกับชายหาด เขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังเมืองเบอร์เกนทันที เมื่อถึงตัวเมืองเขาก็พยายามหาเรือที่จะมุ่งหน้าไปยังบริทาเนีย ไม่น่าเชื่อว่าเขาไม่ต้องเสียเวลาหาเลยแม้แต่น้อย อ่าวทั้งอ่าวของเมืองเบอร์เกนเต็มไปด้วยเรือรบไม่ต่ำกว่าร้อยลำ นี่คือกองกำลังรุกรานที่กำลังจะออกเดินทางไปยังบริทาเนีย ในฐานะแขกคนสำคัญ ยาร์ลอนุญาตให้เขาขึ้นเรือไปด้วยหลังจากที่เขาเอ่ยปากขอ ยาร์ลถึงขั้นให้เขาไปอยู่บนเรือธง ซึ่งเป็นเรือรบที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือลำอื่นถึงสามเท่า และมีเหล่านักรบประจำการอยู่เกือบหนึ่งพันคน ไม่นานนัก เอเมอรี่ก็ได้ยินเสียงยาร์ลที่ยืนอยู่หน้าดาดฟ้าเรือตะโกนสั่งลูกน้องของเขา “นักรบของข้า! จงตามข้าไปสู่เกียรติยศ!!” วู้วววววว!!! เหล่านักรบนับพันส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องจนสั่นสะเทือนฟ้าดิน พวกเขาพร้อมแล้วสำหรับการต่อสู้ เพื่อเกียรติยศ และเพื่อดินแดนแห่งใหม่ ขณะที่สายตาจ้องมองไปยังขอบฟ้าทางทิศตะวันตก ในหัวของเอเมอรี่ยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่ว่า... ทำไมมอร์กาน่าถึงทำเรื่องพวกนั้นลงไป?