บทที่ 2121 ใช้ทุกอย่างที่มี ยิ่งเจตจำนงสอดคล้องกับออร่ามากเท่าไร ก็ยิ่งส่งผลต่อออร่านั้นได้ดีมากขึ้นเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นในทางบวกหรือทางลบ และไม่มีการสอดคล้องใดจะแนบแน่นไปกว่าการได้เรียนรู้เต๋าที่เป็นต้นกำเนิดของออร่านั้นอีกแล้ว หลังจากที่เรียนรู้เต๋าแห่งแรงโน้มถ่วง อเล็กซ์ก็มั่นใจว่าเขาพร้อมอย่างที่สุดเท่าที่จะพร้อมได้ในการข้ามบันไดทั้งหมดนี้ เขามีเจตจำนงที่ดีที่สุดในการต่อต้านน้ำหนักสมมติที่เขารู้สึกได้ในร่างกาย ทันทีที่อเล็กซ์ประยุกต์ใช้เต๋าแห่งแรงโน้มถ่วงกับตัวเองเพื่อทำให้ร่างกายเบาลง น้ำหนักทั้งหมดก็ถูกยกออกไปในทันที เขาไม่จำเป็นต้องใช้เจตจำนงมากเท่าก่อนหน้านี้อีกแล้ว เพราะตัวเต๋าเองก็ช่วยแบ่งเบาภาระไปได้ถึงครึ่งหนึ่ง โดยไม่รอช้า เขาเริ่มก้าวเดินขึ้นบันไดต่อไป เท้าของเขาว่องไว ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นอย่างรวดเร็ว บางครั้งถึงกับก้าวกระโดดข้ามไปหลายขั้น เขาก้าวข้ามบันไดขั้นที่ 14,500 และไปถึงขั้นที่ 15,000 ในที่สุด น้ำหนักบริเวณนี้ควรจะอยู่ที่ประมาณ 15,000 ตัน ทว่าอเล็กซ์กลับแทบไม่รู้สึกอะไรเลย แม้แต่ผลกระทบทางจิตใจจากการใช้เจตจำนงเขาก็แทบไม่ได้รับ เขาสามารถก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้อย่างไร้กังวล อเล็กซ์เริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งแรกเมื่อถึงบันไดขั้นที่ 16,000 ซึ่งน้ำหนักที่กดทับเขาเพิ่มขึ้นเป็น 20,000 ตัน ‘แปลกจัง…’ อเล็กซ์คิด มีบางอย่างไม่ถูกต้องที่นี่ ด้วยความเข้าใจในเต๋าของเขา เขาควรจะข้ามผ่านระดับนี้ไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่รู้สึกถึงน้ำหนักใดๆ เลยด้วยซ้ำ ทำไมเขาถึงรู้สึกถึงน้ำหนักมากขึ้นเร็วขนาดนี้? หรือว่าเจตจำนงของเขายังไม่เพียงพอ? เขาเดินทางต่อไปโดยมุ่งหน้าขึ้นไปให้สูงขึ้น ครึ่งทางระหว่างบันไดขั้นที่ 16,000 ถึง 17,000 น้ำหนักสมมติที่กดทับอเล็กซ์เพิ่มขึ้นอีกหลายพันตัน และแม้ว่าเจตจำนงที่ล้อมรอบเต๋าของเขาจะยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม แต่มันกลับไม่เพียงพอด้วยเหตุผลบางประการ ‘มีออร่าอีกอย่างหนึ่งอยู่ที่นี่’ เขาคิดพร้อมกับประหลาดใจกับสิ่งที่ตนค้นพบ แรงโน้มถ่วงไม่ใช่สิ่งเดียวที่ส่งผลต่อเขา มันมีบางอย่างอื่นอยู่ภายในออร่านี้ที่เขาเรียนรู้ได้ไม่ครบถ้วน ‘มันคืออะไร?’ เขาครุ่นคิด ‘มีอะไรอยู่อีกกันแน่?’ เขาอยากจะหยุดและหาคำตอบ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาให้ทำเช่นนั้น อย่างน้อยไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เจตจำนงของเขาก็สอดคล้องกับมันใกล้เคียงพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องกังวลมากนัก อเล็กซ์ก้าวขึ้นบันไดต่อไป ก้าวผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำที่เขาต้องการไปไกลแล้ว เมื่อก้าวข้ามขั้นที่ 16,000 มาได้ ตั๋ว 1 ใบก็เป็นของเขาอย่างแน่นอน ตอนนี้เขาต้องการอีกเพียง 4 ใบเท่านั้น เขาข้ามขั้นที่ 17,000 และมุ่งหน้าไปยังขั้นที่ 18,000 ขณะที่เขาเข้าใกล้ น้ำหนักรอบตัวก็หนักหนาสาหัสจนเขาไม่สามารถเดินต่อไปได้อย่างง่ายดายเหมือนหลายพันขั้นที่ผ่านมาอีกแล้ว ด้วยน้ำหนักกว่า 50,000 ตันที่ถมทับลงมาในขณะที่เขากำลังเข้าใกล้ขั้นที่ 18,000 อเล็กซ์ต้องงัดทุกอย่างที่มีออกมาเพื่อต้านทานน้ำหนักนั้น พลังเต็มขั้นของเต๋าช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้นในทันใด ทำให้เขาสามารถก้าวข้ามเกณฑ์ถัดไปได้อย่างสบาย ตอนนี้เขาก็การันตีตั๋วเพิ่มอีก 2 ใบเป็นที่เรียบร้อย เขาเดินทางต่อไปโดยที่น้ำหนักเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวให้ความรู้สึกเหมือนน้ำหนักเพิ่มขึ้นราวร้อยตันหรือมากกว่านั้น เจตจำนงของเขาทำงานที่ขีดจำกัดสูงสุด ทำให้เขาเข้าใกล้ขั้นที่ 19,000 ได้ แต่ในขณะเดียวกัน พลังปราณของเขาก็กำลังหมดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน เขาคอยเฝ้าสังเกตระดับพลัง แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะต้านทานต่อไปได้นานแค่ไหน การเพิ่มขึ้นของแรงโน้มถ่วงนั้นรุนแรงจนทำให้ก้าวต่อไปได้ยากยิ่งขึ้น ส่วนประกอบอื่นของออร่าที่เขาเข้าใกล้แต่ยังไม่ได้เรียนรู้เต๋าสำหรับมันกำลังเพิ่มน้ำหนักให้เขานั่นเอง และแม้แต่เต๋าแห่งแรงโน้มถ่วงก็เริ่มช่วยเขาได้ไม่มากเหมือนแต่ก่อน เจตจำนงของเขาสามารถพาเขาไปได้ไกลที่สุดเท่าที่เต๋าจะเอื้ออำนวย พลังงานที่ก่อตัวเป็นออร่ารอบช่วงสุดท้ายนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหวแม้จะมีเต๋าก็ตาม มันไม่ต่างอะไรกับการถูกไฟลวกหากว่าพลังนั้นมาจากคนที่แข็งแกร่งกว่าเขามาก เต๋าของเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้ในกรณีนี้ อเล็กซ์พยายามดิ้นรนในทุกย่างก้าว แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยให้มันหยุดเขา แม้ว่าน้ำหนักจะใกล้แตะ 75,000 ตัน เขาก็ยังคงก้าวเดินต่อไป ไม่นานเขาก็เข้าสู่สภาวะจดจ่ออยู่กับสิ่งเดียว คือการใช้ทุกสิ่งที่เขามีโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง สิ่งเดียวที่เขานึกถึงนอกเหนือจากเป้าหมายคือพลังปราณของเขา เขาจะปล่อยให้มันหมดไม่ได้เด็ดขาด นั่นจะเป็นการซ้ำรอยวันแรก ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น อเล็กซ์เดินหน้าต่อไปแต่ก้าวของเขาเริ่มช้าลง เขาไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วนับตั้งแต่เขาเริ่มเดิน นาฬิกาทรายควรจะหมดเม็ดทรายไปนานแล้ว เขารู้สึกขอบคุณที่บันไดยังไม่ปิดลง น้ำหนักยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในไม่ช้า แม้จะใช้ทุกอย่างที่มีเขาก็ไม่สามารถไปต่อได้ ในที่สุดอเล็กซ์ก็หันมาสนใจตำแหน่งที่เขาอยู่และมองไปข้างหน้า ยังเหลือบันไดอีกไม่ถึง 200 ขั้น 200 ขั้นที่เหลือนี้ดูไกลแสนไกลราวกับชั่วนิรันดร์ อเล็กซ์เห็นผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่บนยอดเขานิกาย แต่ละคนเฝ้ามองการปีนของเขาอย่างตั้งใจ ไม่มีใครขยับเขยื้อนเลยแม้แต่คนเดียวตั้งแต่เริ่มต้น ‘ฉันต้องทำได้’ เขาคิด เขาก้าวเท้าขึ้นไปอีกขั้น ‘ฉันต้องไปต่อ’ เขาก้าวอีกขั้น ‘ฉันหยุดไม่ได้’ อีกก้าวหนึ่ง ‘ไม่ใช่ตอนนี้’ ขณะที่เขาก้าวขึ้นไปอีกก้าว อเล็กซ์ทุ่มสุดตัวจริงๆ เขาทำทุกอย่างเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้แล้ว ตอนนี้ถึงเวลาให้ร่างกายของเขาช่วยบ้าง กายาหยางนิรันดร์เทพสุริยะทำงานในทันที ส่งความรู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่างกาย เขารู้สึกถึงคลื่นพลังงานที่เอ่อล้นเข้ามาในชั่วขณะนั้น ราวกับได้แช่น้ำอุ่นหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักมาทั้งวัน หลังจากตัดสินใจใช้ร่างกายของเขาในที่สุด อเล็กซ์ก็มองเห็นยอดเขาที่อยู่ใกล้กว่าเดิมมากนัก