บทที่ 383: รูปทรง “ฉันจะสามารถตรวจสอบโครงสร้างด้วยตัวเองได้หรือเปล่านะ?” อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ลองใช้สัมผัสจิตตรวจสอบดูดีกว่า” เขาคิดพลางส่งสัมผัสจิตออกมาแล้วเริ่มเพ่งมองไปที่เม็ดยาในมือ ปกติแล้วเขาคงแค่ดูผ่านๆ แล้วก็ลืมมันไป แต่ในตอนนี้ เขาจำเป็นต้องตรวจสอบมันอย่างละเอียด เขาจึงจดจ่อสมาธิไปที่เม็ดยานั้นด้วยสัมผัสจิต ทันใดนั้น ราวกับมีโลกใบใหม่เปิดออกเบื้องหน้า เขาเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทุกจุดที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในขั้นตอนการปรุงยาปกติ เขาไม่เคยตั้งใจเพ่งมองเม็ดยาเพื่อพิจารณารูปลักษณ์ของมันมาก่อนเลย เขาคิดมาตลอดว่าผงยาพวกนั้นก็เป็นแค่เครื่องประดับเท่านั้น และถ้าจะพูดให้ยุติธรรม มันก็เป็นแค่เครื่องประดับจริงๆ ผงยาพวกนั้นไม่ได้ทำหน้าที่อะไร พลังงานที่อยู่ภายในเม็ดยาต่างหากที่สร้างผลลัพธ์ต่างๆ ออกมา อย่างไรก็ตาม หากผงยาเป็นตัวกักเก็บพลังงานอย่างที่อเล็กซ์เพิ่งเรียนรู้มา เขาก็คงต้องเริ่มให้ความสำคัญกับมันด้วยเช่นกัน อเล็กซ์รู้สึกได้ว่าสัมผัสจิตของเขากำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็วเมื่อเริ่มตรวจสอบวัตถุดิบในระดับจุลภาค เม็ดยาในมือดูแปลกประหลาดมากเมื่อขยายภาพผ่านสัมผัสจิต โดยปกติแล้วเม็ดยาจะมีสีชมพูจางๆ ซึ่งเป็นสีที่มันเปลี่ยนไปหลังจากผ่านการหลอมเกือบทุกครั้ง มันเป็นแค่สีที่เกิดจากการไหม้ของวัตถุดิบเท่านั้น แต่เมื่อซูมเข้าไปดู เขากลับพบว่าเม็ดยานั้นไม่ได้มีสีชมพูเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยสีสันมากมาย บางส่วนเป็นสีเหลือง บางส่วนสีเขียว บางส่วนสีฟ้า และบางส่วนก็เป็นสีดำ แต่ผงยาส่วนใหญ่เป็นเพียงสีแดงและสีขาว ซึ่งผสมกันจนออกมาเป็นสีชมพู อเล็กซ์ละทิ้งเรื่องสีไปชั่วขณะแล้วหันมาตรวจสอบรูปทรงของอนุภาคผงยา มันมีรูปทรงหลากหลายจนเขาไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน อีกทั้งพวกมันยังเกาะตัวกันเป็นก้อน ทำให้ยากจะสังเกตเห็นรูปทรงที่แท้จริง ดังนั้น อเล็กซ์จึงบดเม็ดยาแล้ววางมันลงบนแผ่นโลหะ ในที่สุด เมื่อความสูงของ ‘เม็ดยา’ ลดต่ำลงจนบางเฉียบ เขาก็สามารถมองเห็นรูปทรงเหล่านั้นได้ง่ายขึ้นมาก “โอ้ มันต่างกันขนาดนี้เลยเหรอ” เขาคิด ผงยาแต่ละชนิดมีรูปทรงที่แตกต่างกันไป บางชนิดมีรูปทรงเป็นทรงกลม บางชนิดเป็นผลึกรูปลูกบาศก์หรือรูปทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน บางชนิดเป็นทรงกระบอก และบางชนิดก็เป็นรูปทรงเกลียว อเล็กซ์ประหลาดใจกับรูปทรงจำนวนมากที่เขาเห็น เขาจึงรีบถอนสัมผัสจิตออกมาทันที “อึก... ไม่ใช่ความรู้สึกที่สนุกเลยแฮะ” เขาคิด มันให้ความรู้สึกเหมือนอาการปวดหัวในวันที่เขาไม่ได้นอนพักผ่อนเพียงพอ เขาครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเห็นไป รูปทรงพวกนั้นแตกต่างกันมากจนเขาไม่สามารถบอกได้ว่าแบบไหนดีหรือแย่กว่ากัน “เดี๋ยวนะ” เขาคิดพลางรื้อค้นกระเป๋ามิติอย่างรวดเร็ว จนไปพบขวดใส่ยาขวดหนึ่งที่ไม่ได้บรรจุเม็ดยาเอาไว้ แต่เต็มไปด้วยผงยา ทุกครั้งที่เขาทำการทดลองกับวัตถุดิบเหล่านี้ เขาจะทิ้งผงยาส่วนใหญ่ไป แต่ก็เก็บส่วนหนึ่งเอาไว้ในขวด เขาเทเนื้อหาในขวดออกมาเป็นเส้นตรงเบาๆ จากซ้ายไปขวา ทางด้านซ้ายสุดคือผงยาที่เขาเพิ่งทำขึ้นมาใหม่ล่าสุด และทางด้านขวาสุดคือผงยาที่เขาทำขึ้นในช่วงแรกๆ เขาจำเหตุการณ์การปรุงผงยาแต่ละครั้งได้แม่นยำ จำการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่ทำไว้ และเกณฑ์การทดสอบที่ตั้งไว้ได้ทุกประการ ดังนั้นเมื่อตรวจสอบจากซ้ายไปขวา เขาก็รู้ทันทีว่าต้องทำอย่างไรถึงจะได้ผลลัพธ์เช่นนั้น เขาฝืนใช้สัมผัสจิตตรวจสอบผงยาเหล่านั้นอีกครั้งและเริ่มกวาดสายตามองรูปแบบต่างๆ ที่ผงยาเหล่านั้นก่อตัวขึ้น “พวกนั้นเป็นแค่ทรงกลมจิ๋ว นั่นคือตอนที่ฉันใช้ความร้อน 500 องศา หมุนวนตามเข็มนาฬิกาทั้งหมด 3 รอบ รอบละ 2 วินาที” “พวกนั้นเป็นทรงกลมที่เล็กกว่า แต่พวกนี้เกาะกลุ่มกัน ถ้าจำไม่ผิด นั่นคือตอนที่ฉันตั้งอุณหภูมิไว้ที่ 350 องศา หมุนวนตามเข็มนาฬิกา 4 วินาทีต่อรอบ จำนวน 2 รอบครึ่ง” “นั่นมัน...” เขาไล่ดูพวกมันทั้งหมดและตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าอุณหภูมิก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับรูปทรงของเม็ดยา แม้จะเป็นทางอ้อมก็ตาม สิ่งที่ส่งผลต่อรูปทรงอย่างแท้จริงคือความเร็วในการเคลื่อนที่ของวัตถุดิบขณะแปรสภาพเป็นผงยา และทิศทางที่มันเคลื่อนไป ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ วัตถุดิบบางอย่างจะเคลื่อนไหวเป็นเวลานานกว่าชนิดอื่น ซึ่งสิ่งเหล่านี้ส่งผลต่อรูปทรงด้วยเช่นกัน อเล็กซ์หยิบขวดยาอีกใบออกมาแล้วเทเนื้อหาข้างในออกมาด้วย ผงยานี้เป็นของวัตถุดิบอีกชนิดหนึ่ง อเล็กซ์จึงตรวจสอบดูเช่นกัน แม้รูปทรงของผงยาจะไม่เหมือนกับผงยาชนิดก่อนภายใต้เกณฑ์การทดสอบที่ใกล้เคียงกัน แต่มันก็เป็นไปในทิศทางเดียวกันในแง่ของรูปทรง เพื่อความแน่ใจ เขาหยิบผงยาอีกชนิดออกมาวางบนแผ่นโลหะ เขาตรวจสอบมันและพบว่ารูปทรงต่างๆ เป็นไปตามรูปแบบที่ชัดเจนจริงๆ ขึ้นอยู่กับเวลาที่วัตถุดิบใช้ในการเปลี่ยนสภาพเป็นผงโดยสมบูรณ์ รูปทรงของผงยาดังกล่าวก็จะแตกต่างกันออกไป หากวัตถุดิบกลายเป็นผงอย่างรวดเร็ว มันจะเป็นสะเก็ดเล็กๆ หากมันเคลื่อนที่นานขึ้น มันจะเริ่มจับตัวกันเป็นก้อนรูปลูกบาศก์ จากนั้นมันจะเสียรูปจนกลายเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ซึ่งหากถูกปั่นต่อไปอีกนานขึ้น รูปทรงพวกนั้นก็จะค่อยๆ เลือนหายไปจนกลายเป็นก้อนหยดที่ไร้รูปทรง อย่างไรก็ตาม มันยังไม่จบเพียงแค่นั้น หากวัตถุดิบยังคงอยู่ในหม้อปรุงยานานขึ้น มันจะเปลี่ยนเป็นทรงกระบอกหนา ซึ่งจะยืดตัวออกเรื่อยๆ จนกลายเป็นรูปทรงเกลียว แล้วจากนั้นมันก็จะจับตัวกันเองจนกลายเป็นทรงกลมเล็กๆ ที่ยึดติดกันเป็นพวง สุดท้าย หากผ่านไปนานกว่านั้น ทรงกลมเหล่านั้นจะแยกตัวออกมาและกลายเป็นทรงกลมเดี่ยวๆ ที่เคลื่อนที่แยกจากกัน ในเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบชนิดใด พลังงานที่เหลืออยู่ก็จะหมดสิ้นไปโดยสมบูรณ์