บทที่ 905 อ่อนแอหรือแข็งแกร่ง ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา อเล็กซ์ขลุกตัวอยู่ในเหมืองโดยไม่ไปไหน เขาขุดเจาะผนังถ้ำออกมาทีละก้อนแล้วก้อนเล่า ด้วยดาบที่ไม่เคยบิ่นแม้จะฟันหรือขุดลงบนพื้นผิวที่แข็งแกร่งเพียงใด ทำให้อเล็กซ์สามารถทำในสิ่งที่คนอื่นต่างมองว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ในตอนนี้อเล็กซ์ขุดเจาะจนเกิดเป็นโพรงขนาดใหญ่ ซึ่งกว้างพอที่จะกลายเป็นทางเดินสายหนึ่งได้เลยทีเดียว เขาส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไปในแหวนเก็บของและเห็นแร่เกือบ 700 ตันที่เขาขุดออกมาจากผนังตลอดหลายวันที่ผ่านมา “เฮ้อ เราเสียเวลาไปมากจริงๆ” เขาคิด เขาไม่ได้พัฒนาฝีมือขึ้นเลยตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการขุดแร่ให้ได้มากที่สุด แม้เขาจะได้แร่เพิ่มมาอีกประมาณ 200 ตันมากกว่าที่ควรจะได้หากเขามัวแต่ฝึกฝน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการในเวลานี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาต้องการจะพัฒนาฝีมือแล้ว เขาจำเป็นต้องออกจากเหมืองแห่งนี้และแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องรีบไปยังสมรภูมิโบราณโดยเร็วที่สุดเพื่อฝึกฝน อเล็กซ์ปิดอาคมที่กั้นทางออกไว้ด้านหลังและกำลังจะก้าวเดินออกไป ทว่าในจังหวะนั้นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เดินผ่านจุดดังกล่าวพอดี หญิงสาวคนหนึ่งสังเกตเห็นเขาแล้วเบิกตากว้าง “แก! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เธอตะโกน อเล็กซ์หันไปมองว่าใคร และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที พวกเขาคือคนกลุ่มเดียวกับที่เขาเคยเจอเมื่อเดือนก่อน อเล็กซ์เมินเฉยและเดินต่อไป แต่หญิงสาวคนนั้นรีบวิ่งเข้ามาคว้าไหล่เขาไว้ “ไอ้คนชั้นต่ำไร้มารยาท! แกคิดว่าแกจะหนีไปได้งั้นเหรอ—” เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อสัมผัสรับรู้ถึงโพรงขนาดมหึมาทางด้านขวา และเห็นผนังที่หายไป “นั่นมันอะไรกัน!” หญิงสาวตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพนั้น เพื่อนร่วมกลุ่มของเธอก็เช่นกัน พวกเขารู้สึกช็อกที่เห็นผนังแหว่งหายไปเป็นแถบกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจที่สุดคือรอยฟันที่คมกริบซึ่งปรากฏอยู่ตามจุดต่างๆ รอบโพรง เหมือนกับว่ามีใครบางคนตัดผ่านผนังถ้ำแทนที่จะใช้พละกำลังดิบเถื่อนทุบทำลายแร่ “เป็นไปได้ยังไง?” ชายคนอื่นๆ ต่างประหลาดใจ ชายในชุดคลุมสีม่วงสลับขาวก้าวออกมาข้างหน้า “ศิษย์น้อง คราวที่แล้วที่มีโพรงแบบนี้เกิดขึ้นบนผนังนี้เจ้าก็อยู่ที่นั่น และตอนนี้เจ้าก็มาอยู่ที่นี่อีก เจ้ายังจะบอกพวกเราอีกหรือว่าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร?” เขาถาม เซียนอีก 6 คนที่เหลือขยับตามมาพร้อมกับท่าทีคุกคาม อเล็กซ์มองดูทั้ง 8 คน ก่อนที่สัมผัสของเขาจะหยุดลงที่ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม “พวกเจ้าอยากรู้อะไร?” เขาถาม “โพรง… ไม่สิ อุโมงค์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?” ชายคนนั้นถาม “ข้าทำเอง” อเล็กซ์ตอบ “นั่นคือสิ่งที่พวกเจ้าอยากได้ยินใช่ไหม? ผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้สร้างอุโมงค์ในที่ที่ขอบเขตเซียนยังทำได้เพียงรอยขีดข่วนน่ะเหรอ?” ชายคนนั้นขมวดคิ้ว นั่นเป็นเรื่องจริง ไม่ว่ามองมุมไหนก็ยากที่จะเชื่อว่าอเล็กซ์เป็นคนทำโพรงนี้ขึ้นมา แต่เขามั่นใจว่าก่อนหน้านี้ไม่มีโพรงอยู่ตรงนี้ และตอนนี้มันกลับมี และตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาเข้าออกเหมืองแห่งนี้เป็นประจำ เขาจำได้แม่นว่าเห็นม่านอาคมปิดกั้นอยู่ตรงนี้ ซึ่งมันเพิ่งจะถูกยกเลิกไป ดังนั้น แม้จะไม่อยากเชื่อ แต่เบาะแสทั้งหมดก็ชี้ชัดว่าอเล็กซ์คือคนที่สร้างโพรงนี้ขึ้นมา “อย่ามาโกหกพวกเรานะเจ้าหนู” หญิงสาวพูดขึ้นกะทันหัน “ข้ามั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นฝีมือแก ข้าจะทำให้แกยอมรับออกมาให้ได้ว่าทำได้อย่างไร” เซียนอีก 6 คนต่างพยักหน้าเห็นด้วย เพราะพวกเขาก็อยากรู้เช่นกัน อเล็กซ์แค่นหัวเราะ “เอาเลยท่านรุ่นพี่! ตัดสินใจให้ดีนะ! ข้าเป็นแค่คนอ่อนแอที่พวกท่านจะบังคับให้ทำอะไรก็ได้ หรือข้าเป็นคนที่มีความสามารถพอจะเจาะอุโมงค์ยักษ์ในหินที่พวกท่านไม่มีวันทำได้แม้จะผ่านไปพันปี?” “ไม่ว่าจะกรณีไหน คิดจริงๆ หรือว่าผลลัพธ์จะเป็นผลดีต่อพวกท่าน? ไม่ว่าจะเป็นการรังแกผู้น้อยโดยไม่มีเหตุผล หรือเป็นการยั่วยุสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งมากเข้าจริงๆ พวกท่านแน่ใจหรือว่าอยากจะรู้ว่าข้าเป็นใครกันแน่?” เขาถาม ทั้งกลุ่มตกอยู่ในความเงียบขณะครุ่นคิดถึงทางเลือก ซึ่งพวกเขาก็เห็นว่าไม่ว่าจะทางไหนก็เลวร้ายสำหรับพวกเขา แต่เห็นได้ชัดว่าทางเลือกหลังนั้นเลวร้ายยิ่งกว่า ชายจากสำนักวสันต์ครามตระหนักได้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่มีอะไรดีเกิดขึ้น เขาจึงตัดสินใจลดความตึงเครียดลง “ข้าคิ—” “นึกว่าข้าจะกลัวคำขู่ของแกหรือไง!” หญิงสาวโพล่งขึ้นแล้วพุ่งตัวเข้าหาอเล็กซ์ เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มือเอื้อมไปคว้าหน้ากากของเขา อเล็กซ์เองก็ไวไม่แพ้กัน มือซ้ายของเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปานสายฟ้า คว้าข้อมือที่กำลังเคลื่อนไหวกลางอากาศได้ทันก่อนจะถึงใบหน้า จากนั้นเขาก็ดึงตัวเธอเข้ามาหาตัวและใช้มืออีกข้างอัดเข้าที่ท้องของหญิงสาว แสงสีทองเบ่งบานแล้วระเบิดออก ณ จุดที่ปะทะ แรงกระแทกส่งร่างของหญิงสาวกระเด็นหายไปลึกเข้าไปในอุโมงค์ เซียนสองสามคนรีบวิ่งตามไปดูอาการเธอทันที ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงยืนอยู่ที่เดิมพร้อมต่อสู้ “พวกท่านยังอยากสู้ต่ออีกไหม?” อเล็กซ์ถาม เซียนกลุ่มนี้ยังไปไม่ถึงขอบเขตเซียนควบแน่นขั้น 6 ด้วยซ้ำ ด้วยระดับพลังที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเช่นนี้ พวกเขาไม่มีโอกาสเอาชนะเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ชายจากสำนักวิญญาณครามตระหนักได้แล้วว่าเขากำลังเผชิญกับใคร อเล็กซ์ไม่ใช่ผู้น้อยในสายตาเขาอีกต่อไป แต่เป็นรุ่นพี่ที่เขามิอาจหยั่งถึงพลังอำนาจได้ ในความเข้าใจของเขา นี่คงเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนที่นึกสนุกอยากลองใช้ชีวิตโดยการปลอมตัวเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้ “ข้าต้องขออภัยด้วยครับรุ่นพี่” ชายคนนั้นรีบก้มหัวคำนับลงทันที อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเซียนคนนี้จะไม่คิดสู้ แถมยังเรียกเขาว่ารุ่นพี่เสียด้วย “พวกเจ้าจะไม่โจมตีข้าแล้วหรือ?” อเล็กซ์ถาม “ไม่แล้วครับรุ่นพี่ โปรดให้อภัยพวกเราที่รบกวนท่านด้วย” ชายคนนั้นกล่าว อเล็กซ์ลดการระแวดระวังลงเล็กน้อยและมองไปยังเซียนคนอื่นๆ พวกเขาก็แสดงท่าทีนอบน้อมดั่งผู้น้อยและไม่มีเจตนาจะโจมตีอีกต่อไป “ดี ถ้าอย่างนั้นข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป” อเล็กซ์กล่าวแล้วหันหลังเดินจากไป แม้ในขณะที่เขาเดินห่างออกไป ชายคนนั้นก็ยังคงยืนก้มตัวคำนับค้างไว้อย่างนั้น ต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่ชายคนนั้นจะกลับมายืดตัวตรง ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อจากความหวาดกลัวต่อสิ่งที่อาจเกิดขึ้น “เราปล่อยเขาไปจริงๆ เหรอ?” เซียนคนหนึ่งถาม “อยากตามไปจับเขาก็ไปสิ ข้าว่าเขาคงยังไปไม่ไกลหรอก” เซียนอีกคนประชด “พอได้แล้ว” ชายในชุดคลุมสีม่วงพูดแล้วเดินออกไป เขาเดินไปดูอาการของหญิงสาวและเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก… เท่าที่จะเป็นได้สำหรับคนที่ซี่โครงหักสองสามซี่ “ท่านพี่ต้องแก้แค้นให้ข้านะ” หญิงสาวกล่าว “แน่นอน ข้าไม่ยอมเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ หรอก” ชายคนนั้นกล่าวพร้อมหัวเราะในลำคอเบาๆ “ไปกันเถอะ ได้เวลากลับกันแล้ว”