บทที่ 1: ตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับลาวาที่เดือดพล่านอยู่ในภูเขาไฟ คนเดียวที่ช่วยเธอได้ตอนนี้คือผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เธอกอดรัดร่างเย็นเฉียบราวหินอ่อนของเขาไว้แน่น ความสิ้นหวังที่จะเอาชีวิตรอดทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมปล่อยตัวให้เขา เมื่อความเจ็บปวดสิ้นสุดลง ความสุขก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ราวกับดอกไม้ไฟที่ระเบิดอยู่ในหัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่กลางทะเลเพลิง ล่องลอยไปมาระหว่างรู้สึกตัวและไม่รู้สึกตัว ไม่มีทางหนีพ้น "เฮ้ ตื่นสิ... แอร์ที่นี่เย็นจะตาย อย่านอน เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา" แรงกดบนไหล่ปลุกหนิงซีให้ตื่น เธอลืมตาขึ้นอย่างมึนงงก็เห็นพยาบาลยืนอยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แก้มเล็กๆ แดงซ่าน จนหลบสายตาของพยาบาลไม่พ้น บ้าเอ๊ย เรื่องนั้นมันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ภาพวาบของคืนนั้นที่เธอเมาแล้วเผลอมีอะไรกับซูเหยียนมักผุดขึ้นมาในฝันอยู่บ่อยๆ เพราะเธอดื่มไปมากเกินไป จึงจำเรื่องราวคืนนั้นได้ไม่มากนัก และไม่รู้เลยว่าจะเอาหน้าไปเผชิญหน้ากับพี่เหยียนได้ยังไง พยาบาลเห็นว่าเธอตื่นแล้ว ก็ยื่นกระดาษในมือให้เธอ "คุณลืมหยิบผลตรวจครรภ์ไปด้วย! ถ้าคุณทิ้งมันไว้ที่นี่ หมอจางคงให้คุณกลับมาใหม่สัปดาห์หน้าแน่" หนิงซีรับผลตรวจนั้นมาพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนเก็บมันใส่กระเป๋าถืออย่างเรียบร้อย ซูเหยียนไปเรียนต่อต่างประเทศ และวันนี้จะกลับมา พอคิดว่าจะได้เจอเขาในคืนนี้ หนิงซีก็อดทั้งตื่นเต้นและประหม่าไม่ได้ เพราะซูเหยียนไปอยู่ในที่ห่างไกลมาก เธอจึงติดต่อเขาไม่ได้เลย จนกระทั่งลูกในท้องอายุได้เจ็ดเดือน พอนึกถึงสีหน้าตกใจของซูเหยียนตอนรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ หนิงซีก็ยิ่งเกร็ง หรือว่าการตั้งครรภ์จะทำให้เธออ่อนไหวและกระวนกระวายเกินไปกันนะ? หนิงซีรู้สึกว่าซูเหยียนไม่ได้ดีใจกับข่าวนี้เท่าเธอเลย หมอเคยปลอบเธอว่า ถ้าเป็นลูกคนแรก ผู้ชายมักจะทำท่าไม่ใส่ใจและไม่ยอมรับความจริงกันอยู่เสมอในตอนแรก แต่... เรื่องแต่งงาน เธอคงไม่อาจเป็นฝ่ายเอ่ยปากกับเขาก่อนได้ใช่ไหม? พอออกจากโรงพยาบาล ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่ง แดดก็แผดจ้า หนิงซีใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวไว้ กำลังจะเรียกแท็กซี่ จู่ๆ รถสปอร์ตสีแดงฉูดฉาดคันหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าหาเธอ หัวใจหนิงซีสะดุ้งวูบ เธอรีบถอยหลังทันที เสียงเบรกเสียดแก้วหูดังขึ้นเมื่อรถสปอร์ตสีแดงหยุดกะทันหัน เฉียดชายชุดของเธอไปเพียงนิด หนิงซีตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น ยืนตัวตรงแทบไม่อยู่ พอประตูรถเปิดออก หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงรัดรูปเว้าอกลึกก็ก้าวลงจากรถ "หนิงเสวี่ยลั่ว เธอบ้าไปแล้วเหรอ" หนิงเสวี่ยลั่วยิ้มเยาะอย่างมีนัยยะ กอดอกแล้วเดินทอดน่องเข้ามาหยุดตรงหน้าหนิงซี บนรองเท้าส้นสูง เธอก้มมองหนิงซีที่ท้องโตอย่างเย่อหยิ่ง "อะไร กลัวว่าฉันจะขับชนเธอแล้วฆ่าไอ้ลูกในท้องเธอหรือไง" หนิงซีรีบยกมือป้องท้อง ถอยหลังไปอีกหลายก้าว พลางมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง "หนิงเสวี่ยลั่ว อย่าล้ำเส้นนะ!" เธอรู้มาตลอดว่าหนิงเสวี่ยลั่วไม่เคยเป็นมิตรกับเธอ แต่หนิงซีก็ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดจามีพิษร้ายได้ขนาดนี้ "ฉันล้ำเส้น? ฉันต่างหากที่ต้องบอกว่าเธอล้ำเส้น! เมาแล้วไปตั้งท้องกับผู้ชายหน้าไม่รู้จัก แล้วยังอยากให้ซูเหยียนมารับหน้าที่เป็นพ่ออีก ชิ... หนิงซี เธอยังมีหน้ามีตาเหลืออยู่บ้างไหม" หนิงซีชะงัก ก่อนถามว่า "เธอว่าอะไรนะ" "เธอน่ะ คิดจริงๆ เหรอว่าคนที่เธอหลับนอนด้วยคืนนั้นคือซูเหยียน?" หนิงเสวี่ยลั่วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เธอเอาแต่บอกว่าตัวเองโตมากับซูเหยียน เป็นคนรักวัยเด็กกัน แต่กลับไม่รู้แม้แต่รูปร่างของเขาเลย?" ใบหน้าของหนิงซีซีดเผือดลงทุกคำที่อีกฝ่ายพูด ท่ามกลางอากาศร้อนระอุเช่นนี้ ทั้งร่างของเธอกลับเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง ใช่แล้ว ผู้ชายคืนนั้น... เธอเคยคิดว่า... บางทีเพราะเขาโตเป็นหนุ่มแล้ว ร่างกายถึงได้กำยำกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ แต่พอหนิงเสวี่ยลั่วเตือนขึ้นมา เธอก็นึกขึ้นได้ทันทีว่า นอกจากรูปร่างแล้ว ส่วนอื่นของผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรเหมือนซูเหยียนเลย...