Chapter 1
1 / 200
4 min read
Chapter 1: Seven Months Pregnant
Published Mar 29, 2026, 08:22 AM
บทที่ 1: ตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน
ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับลาวาที่เดือดพล่านอยู่ในภูเขาไฟ คนเดียวที่ช่วยเธอได้ตอนนี้คือผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า
เธอกอดรัดร่างเย็นเฉียบราวหินอ่อนของเขาไว้แน่น ความสิ้นหวังที่จะเอาชีวิตรอดทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมปล่อยตัวให้เขา
เมื่อความเจ็บปวดสิ้นสุดลง ความสุขก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ราวกับดอกไม้ไฟที่ระเบิดอยู่ในหัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่กลางทะเลเพลิง
ล่องลอยไปมาระหว่างรู้สึกตัวและไม่รู้สึกตัว ไม่มีทางหนีพ้น
"เฮ้ ตื่นสิ... แอร์ที่นี่เย็นจะตาย อย่านอน เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"
แรงกดบนไหล่ปลุกหนิงซีให้ตื่น เธอลืมตาขึ้นอย่างมึนงงก็เห็นพยาบาลยืนอยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แก้มเล็กๆ แดงซ่าน จนหลบสายตาของพยาบาลไม่พ้น
บ้าเอ๊ย เรื่องนั้นมันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ภาพวาบของคืนนั้นที่เธอเมาแล้วเผลอมีอะไรกับซูเหยียนมักผุดขึ้นมาในฝันอยู่บ่อยๆ
เพราะเธอดื่มไปมากเกินไป จึงจำเรื่องราวคืนนั้นได้ไม่มากนัก และไม่รู้เลยว่าจะเอาหน้าไปเผชิญหน้ากับพี่เหยียนได้ยังไง
พยาบาลเห็นว่าเธอตื่นแล้ว ก็ยื่นกระดาษในมือให้เธอ "คุณลืมหยิบผลตรวจครรภ์ไปด้วย! ถ้าคุณทิ้งมันไว้ที่นี่ หมอจางคงให้คุณกลับมาใหม่สัปดาห์หน้าแน่"
หนิงซีรับผลตรวจนั้นมาพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนเก็บมันใส่กระเป๋าถืออย่างเรียบร้อย
ซูเหยียนไปเรียนต่อต่างประเทศ และวันนี้จะกลับมา พอคิดว่าจะได้เจอเขาในคืนนี้ หนิงซีก็อดทั้งตื่นเต้นและประหม่าไม่ได้
เพราะซูเหยียนไปอยู่ในที่ห่างไกลมาก เธอจึงติดต่อเขาไม่ได้เลย จนกระทั่งลูกในท้องอายุได้เจ็ดเดือน
พอนึกถึงสีหน้าตกใจของซูเหยียนตอนรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ หนิงซีก็ยิ่งเกร็ง
หรือว่าการตั้งครรภ์จะทำให้เธออ่อนไหวและกระวนกระวายเกินไปกันนะ? หนิงซีรู้สึกว่าซูเหยียนไม่ได้ดีใจกับข่าวนี้เท่าเธอเลย
หมอเคยปลอบเธอว่า ถ้าเป็นลูกคนแรก ผู้ชายมักจะทำท่าไม่ใส่ใจและไม่ยอมรับความจริงกันอยู่เสมอในตอนแรก
แต่... เรื่องแต่งงาน เธอคงไม่อาจเป็นฝ่ายเอ่ยปากกับเขาก่อนได้ใช่ไหม?
พอออกจากโรงพยาบาล ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่ง แดดก็แผดจ้า
หนิงซีใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวไว้ กำลังจะเรียกแท็กซี่ จู่ๆ รถสปอร์ตสีแดงฉูดฉาดคันหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าหาเธอ
หัวใจหนิงซีสะดุ้งวูบ เธอรีบถอยหลังทันที
เสียงเบรกเสียดแก้วหูดังขึ้นเมื่อรถสปอร์ตสีแดงหยุดกะทันหัน เฉียดชายชุดของเธอไปเพียงนิด
หนิงซีตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น ยืนตัวตรงแทบไม่อยู่ พอประตูรถเปิดออก หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงรัดรูปเว้าอกลึกก็ก้าวลงจากรถ
"หนิงเสวี่ยลั่ว เธอบ้าไปแล้วเหรอ"
หนิงเสวี่ยลั่วยิ้มเยาะอย่างมีนัยยะ กอดอกแล้วเดินทอดน่องเข้ามาหยุดตรงหน้าหนิงซี บนรองเท้าส้นสูง เธอก้มมองหนิงซีที่ท้องโตอย่างเย่อหยิ่ง "อะไร กลัวว่าฉันจะขับชนเธอแล้วฆ่าไอ้ลูกในท้องเธอหรือไง"
หนิงซีรีบยกมือป้องท้อง ถอยหลังไปอีกหลายก้าว พลางมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง "หนิงเสวี่ยลั่ว อย่าล้ำเส้นนะ!"
เธอรู้มาตลอดว่าหนิงเสวี่ยลั่วไม่เคยเป็นมิตรกับเธอ แต่หนิงซีก็ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดจามีพิษร้ายได้ขนาดนี้
"ฉันล้ำเส้น? ฉันต่างหากที่ต้องบอกว่าเธอล้ำเส้น! เมาแล้วไปตั้งท้องกับผู้ชายหน้าไม่รู้จัก แล้วยังอยากให้ซูเหยียนมารับหน้าที่เป็นพ่ออีก ชิ... หนิงซี เธอยังมีหน้ามีตาเหลืออยู่บ้างไหม"
หนิงซีชะงัก ก่อนถามว่า "เธอว่าอะไรนะ"
"เธอน่ะ คิดจริงๆ เหรอว่าคนที่เธอหลับนอนด้วยคืนนั้นคือซูเหยียน?" หนิงเสวี่ยลั่วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เธอเอาแต่บอกว่าตัวเองโตมากับซูเหยียน เป็นคนรักวัยเด็กกัน แต่กลับไม่รู้แม้แต่รูปร่างของเขาเลย?"
ใบหน้าของหนิงซีซีดเผือดลงทุกคำที่อีกฝ่ายพูด ท่ามกลางอากาศร้อนระอุเช่นนี้ ทั้งร่างของเธอกลับเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง
ใช่แล้ว ผู้ชายคืนนั้น...
เธอเคยคิดว่า... บางทีเพราะเขาโตเป็นหนุ่มแล้ว ร่างกายถึงได้กำยำกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้
แต่พอหนิงเสวี่ยลั่วเตือนขึ้นมา เธอก็นึกขึ้นได้ทันทีว่า นอกจากรูปร่างแล้ว ส่วนอื่นของผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรเหมือนซูเหยียนเลย...
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.