1213 ขอความเมตตา ทันทีที่ความทรงจำของเทพธิดามังกรเย่โยวถูกกลืนกิน ภาพนิมิตมากมายก็พลันพวยพุ่งและฉายวาบขึ้นภายในห้วงจิตสำนึกของหยวนประดุจสายฟ้าแลบ ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นคือความทรงจำที่ตกทอดมาจากเทพธิดามังกรอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าในยามนี้หยวนหาได้มีเวลาว่างพอจะดื่มด่ำกับอดีตอันยาวไกลเหล่านั้นได้ "จะ...เจ้าทำอะไรลงไปเมื่อครู่กันแน่!" ประมุขเหลียงแผดคำรามลั่น น้ำเสียงนั้นสั่นสะท้านด้วยความขวัญเสียและสับสนงุนงง สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวราวกับเพิ่งได้เผชิญหน้ากับภูตผีที่หลุดออกมาจากขุมนรก หยวนปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะเอ่ยถาม "เจ้าไปเอาเกล็ดนั่นมาจากที่ใด? หากเจ้าบอกความจริง ข้าจะบอกว่าข้าทำอะไรลงไป" ประมุขเหลียงกัดฟันกรอด แม้ลึกๆ จะไม่อยากเสวนากับหยวน ทว่าความสงสัยกลับมีอานุภาพเหนือกว่า เขาจึงยอมเอ่ยปากอย่างฝืนทน "มันเป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษของข้า... พวกเขาบอกว่าได้มันมาตั้งแต่ก่อนจะย่างกรายเข้าสู่โลกใบนี้... ข้ารู้เพียงเท่านี้จริงๆ" คำตอบนั้นทำให้หยวนอดสงสัยไม่ได้ว่าตระกูลมังกรฟ้ามีความเกี่ยวพันอันใดกับเทพธิดามังกร หรือเป็นเพียงความบังเอิญที่ได้พบเกล็ดนั้นเข้า อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีความคิดที่จะละเว้นโทษตายให้แก่ประมุขเหลียงหรือตระกูลมังกรฟ้าที่บังอาจมาคุกคามตระกูลซี "งั้นหรือ" หยวนพึมพำอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะกระชับดาบเอ็มพีเรียน โอเวอร์ลอร์ดในมือแน่น เมื่อประมุขเหลียงเห็นดังนั้น ร่างกายของเขาก็พลันสั่นสะท้านด้วยความหวาดวิตก "ระ...รอเดี๋ยวก่อน! เจ้าบอกว่าถ้าข้าบอกที่มาของเกล็ด เจ้าจะบอกข้าว่าเจ้าทำอะไรกับเทพมังกร!" "ข้ากลืนกินมันลงไปแล้ว" หยวนตอบกลับอย่างเฉยเมย ก่อนจะทะยานร่างเข้าหาประมุขเหลียงพร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตาจนบรรยากาศโดยรอบยะเยือกขึ้นมาในทันใด ประมุขเหลียงสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงไปถึงกระดูก เกล็ดทั่วร่างของเขาพากันลุกชัน แม้กลิ่นอายพลังของหยวนจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปหลังจากกลืนกินความทรงจำของเทพธิดามังกร แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาด มันดูเยือกเย็นและดุดันรุนแรงยิ่งกว่าเดิมจนประมุขเหลียงที่สูญเสียไม้ตายก้นหีบไปถึงกับสติหลุดกระเจิงด้วยความตื่นตระหนก "ระ...รอเดี๋ยวก่อน! เรามาตกลงกันได้!!!" ประมุขเหลียงร้องอ้อนวอนด้วยความเวทนาเมื่อหยวนพุ่งมาถึงตัว ทว่าหยวนกลับเมินเฉยต่อคำขอชีวิตนั้น เขาคว้าและเหวี่ยงร่างของประมุขมังกรฟ้าราวกับเป็นเพียงกระสอบทรายใบหนึ่ง หลังจากบดขยี้เกียรติยศของอีกฝ่ายจนป่นปี้ หยวนก็เลิกเล่นสนุกและสะบัดคมดาบตัดแขนข้างหนึ่งของประมุขเหลียงจนขาดกระเด็น "อ๊ากกกกกก!" ประมุขเหลียงแผดคำรามด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เสียงร้องนั้นดังสนั่นหวั่นไหวไปไกลหลายลี้ "ท่านประมุข!!!" แม่ทัพเจิ้งชะงักงันจากการต่อสู้กับซีเหม่ยหลี่ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องนั้น "เจ้าไม่มีสิทธิ์หันไปทางอื่น!" ซีเหม่ยหลี่ฉวยโอกาสจู่โจมอย่างดุดัน เมื่อเห็นหยวนเป็นฝ่ายคุมเกมอย่างเบ็ดเสร็จ พลังใจของนางก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที แม้ว่าเมื่อครู่นางจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่บ้างก็ตาม "ไสหัวไป! ข้าไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับเจ้าแล้ว!!!" แม่ทัพเจิ้งคำรามลั่นพลางปลดปล่อยพลังวิญญาณทั้งหมดเข้าใส่ซีเหม่ยหลี่ โดยไม่สนอีกต่อไปว่านางจะอยู่หรือตาย ซีเหม่ยหลี่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะต้านทานพลังนั้น ทว่านางกลับป้องกันได้เพียงร้อยละเก้าสิบ พลังส่วนที่เหลือกระแทกร่างของนางจนปลิวละลิ่วไป ในขณะที่แม่ทัพเจิ้งรีบทะยานร่างไปยังทิศทางของหยวนและประมุขเหลียง "เจ้าคิดว่าจะหนีไปไหน?!" ซีเหม่ยหลี่รีบตั้งหลักและพุ่งทะยานตามแม่ทัพเจิ้งไปติดๆ แม้อีกฝ่ายจะมีความเร็วเหนือกว่านางอยู่เล็กน้อยก็ตาม ในเวลาเดียวกัน หยวนเหวี่ยงร่างของประมุขเหลียงไปมาอีกสองสามครา ก่อนจะตวัดดาบตัดแขนข้างที่เหลือของเขาจนขาดสะบั้น ประมุขเหลียงตระหนักได้ในทันทีว่าตนไม่มีหนทางที่จะเอาชนะชายหนุ่มตรงหน้าได้อีกต่อไป เขาจึงเลิกดิ้นรนและทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยสีหน้าที่สงบนิ่งอย่างประหลาด "เจ้ากำลังทำอะไร? ต่อให้เจ้าจะโขกศีรษะขอขมา ข้าก็ไม่มีวันให้อภัยเจ้า" หยวนเอ่ยถามขณะยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประมุขผู้สิ้นหวัง "ข้าไม่ได้ขอให้ท่านให้อภัย... แต่ข้ากำลังขอความเมตตา" ประมุขเหลียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "ข้าจะเลิกขัดขืนและมอบชีวิตนี้ให้ท่าน ทว่าก่อนที่ท่านจะปลิดชีพข้า ข้าอยากให้ท่านรู้ว่าบุตรธิดาส่วนใหญ่ของข้านั้นไม่มีส่วนรู้เห็นในความทะเยอทะยานของข้า พวกเขาบริสุทธิ์... หากท่านยังยืนกรานจะล้างบางตระกูลข้าหลังจากนี้ ก็จงรู้ไว้ว่าท่านกำลังสังหารผู้ที่มีความผิดเพียงอย่างเดียวคือการเกิดมาในตระกูลของข้า" หยวนหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับอย่างเยือกเย็น "ข้าไม่มีความคิดที่จะตามล้างควานตระกูลของเจ้า ข้าจะให้ตระกูลซีเป็นผู้ตัดสินโชคชะตาของพวกเขาเอง และข้ามั่นใจว่าตระกูลซีจะสืบสวนทุกอย่างอย่างถี่ถ้วนเช่นกัน" ประมุขเหลียงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้รับคำตอบ เขาค่อยๆ หลับตาลงเพื่อรอรับความตายที่กำลังจะมาถึงอย่างสงบ "อย่าบังอาจเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องท่านประมุขนะ!" เสียงของแม่ทัพเจิ้งดังระงมมาแต่ไกลเมื่อเขามาถึงที่หมาย ทว่าหยวนกลับทำราวกับไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกา เขาตวัดดาบอย่างไร้ความลังเล ปลิดศีรษะของประมุขเหลียงให้หลุดออกจากบ่าด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ "ท่านประมุข!!!" แม่ทัพเจิ้งคำรามลั่น ดวงตาของเขาแดงฉานด้วยเส้นเลือดที่แตกซ่าน เขาพุ่งเข้าหาหยวนพร้อมระเบิดพลังวิญญาณทั้งหมดในร่างเข้าจู่โจม หยวนหาได้เอ่ยคำใด เขาเพียงปรายตามองแม่ทัพเจิ้งก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างเรียบง่าย ทว่าหมัดที่ดูแข็งแกร่งดั่งศิลานั้นกลับพุ่งทะลวงผ่านม่านพลังวิญญาณของแม่ทัพเจิ้งราวกับกระดาษ ก่อนจะปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง เผล่ะ! ศีรษะของแม่ทัพเจิ้งระเบิดออกประดุจลูกโป่งที่ถูกอัดลมจนเกินพิกัด ร่างไร้หัวล้มตึงลงข้างๆ ศพของประมุขเหลียงในทันที ซีเหม่ยหลี่ชะงักเท้าลงพลางจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง นางรู้ดีว่าหยวนนั้นแข็งแกร่งจนยากจะหยั่งถึง แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะทรงพลังถึงขั้นสังหารจ้าววิญญาณถึงสองคนได้ภายในชั่วพริบตาเดียวเช่นนี้ หลังจากดึงสติกลับมาได้ นางก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขาอย่างประหม่า "หยวน... ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าที่เย็นชาของหยวนพลันอ่อนโยนลงทันที เขาหันมาส่งยิ้มที่อบอุ่นให้นาง "ข้าสบายดี แล้วเจ้าล่ะ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" "เพียงแค่รอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไรหรอก" ซีเหม่ยหลี่ตอบพร้อมรอยยิ้มที่แห้งแล้ง แม้ภายนอกนางจะดูปกติ แต่นางย่อมรู้ดีว่ามีอาการบาดเจ็บภายในและกระดูกบางส่วนที่แตกหัก ทว่าสำหรับสัตว์อสูรบรรพกาลเช่นนาง อาการเหล่านี้ย่อมฟื้นตัวได้ไม่ยาก หยวนมองออกถึงอาการของนาง ซีเหม่ยหลี่จึงรีบเอ่ยสำทับ "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไรจริงๆ อีกอย่าง เรื่องนี้ยังไม่จบ เพราะกองทัพของตระกูลมังกรฟ้ายังคงมุ่งหน้ามาที่เมืองของเรา ยังไม่รวมถึงตระกูลมังกรมรกตนั่นอีก" หยวนพยักหน้าเห็นด้วย "ตกลง งั้นเราไปจัดการพวกที่เหลือของตระกูลมังกรฟ้ากันก่อนเถอะ" ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะขยับตัว หยวนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่คุ้นเคยสองสายที่กำลังมุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่อย่างรวดเร็ว "มีอะไรหรือ?" ซีเหม่ยหลี่เอ่ยถาม แต่นางไม่จำเป็นต้องรอคำตอบ เพราะในอึดใจต่อมานางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนั้นเช่นกัน ไม่ผิดแน่... ซีเซิ่งโม่และซีหมิงเจ๋อปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาในเวลาต่อมา