**บทที่ 1188: การแลกเปลี่ยนกระบวนท่าสุดท้าย** ในขณะที่สือหมิงเจ๋อทุ่มเทแรงกายแรงใจควบแน่นพลังวิญญาณทั้งหมดลงสู่ ‘หอกจิตวิญญาณมังกร’ หยวนเองก็หาได้น้อยหน้า เขาปลดปล่อยพลังวิญญาณมหาศาลเข้าสู่ ‘ดาบจักรพรรดิสวรรค์’ จนตัวดาบสั่นสะท้านและแผ่กลิ่นอายอันทรงพลังออกมา "เมื่อเจ้าพร้อม... ก็เริ่มได้เลย" สือหมิงเจ๋อเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง "ข้าพร้อมแล้ว" หยวนตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกลิ่นอายสังหารอันน่าเกรงขามที่แผ่ซ่านออกมารอบกาย "เช่นนั้นก็รับมือ! หอกมังกรเทวะสูงสุด!" สือหมิงเจ๋อก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ก่อนจะวาดหอกพุ่งทะยานออกไปในท่าแทงที่ทรงพลังที่สุด จิตวิญญาณมังกรปลดปล่อยลำแสงสีทองอร่ามขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่เป้าหมายในวินาทีต่อมา ซึ่งดูคล้ายกับ ‘ดาบผ่าสวรรค์’ ที่หยวนปลดปล่อยออกมาในเวลาเดียวกันพอดิบพอดี เมื่อมวลพลังมหาศาลทั้งสองเข้าปะทะกัน แรงระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงมหาศาลจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพิภพ ไม่ใช่เพียงแค่เมืองมังกรโบราณเท่านั้นที่สั่นสะท้าน ทว่าแม้แต่เมืองที่อยู่ห่างไกลออกไปก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างนี้ สำหรับม่านพลังที่กางไว้เพื่อปกป้องหยวนและสือหมิงเจ๋อนั้น มันพังทลายลงแทบจะในทันทีที่เกิดการปะทะ สือเซิ่งโม่ซึ่งเตรียมพร้อมจะเข้าแทรกแซงหากม่านพลังแตกสลาย กลับพบว่าตนเองไม่อาจแม้แต่จะเข้าใกล้รัศมีการปะทะได้เลย และต่อให้เขาทำได้ เขาก็คงไม่กล้าเสี่ยง เพราะหากการแทรกแซงทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสูญเสียการควบคุมพลัง ผลลัพธ์ที่ตามมาคงกลายเป็นหายนะที่ยากจะเยียวยา "ท่านแม่กำลังจะแพ้อย่างนั้นหรือ...?" สือเม่ยลี่พึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นกระบวนท่าดาบผ่าสวรรค์ของหยวนค่อยๆ บดขยี้และดันหอกมังกรเทวะสูงสุดของสือหมิงเจ๋อให้ถอยร่นไปอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนต่างกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก ในที่สุดพลังของหยวนก็ทะลวงผ่านการป้องกันของสือหมิงเจ๋อไปได้อย่างเด็ดขาด "อา... ไม่นึกเลยว่าข้าจะต้องพ่ายแพ้จริงๆ..." สือหมิงเจ๋อถอนหายใจออกมาด้วยความอิ่มเอมใจ นางยอมรับความจริงตรงหน้าก่อนที่แสงสว่างวาบจากดาบผ่าสวรรค์จะกลืนกินร่างของนางไป "ยอดรัก!" สือเซิ่งโม่สะดุ้งตื่นจากภวังค์และรีบถลาเข้าไปหาทันทีที่เห็นภาพนั้น เมื่อแสงจากดาบผ่าสวรรค์จางหายไป ร่างของสือหมิงเจ๋อก็นอนราบอยู่บนพื้น อาภรณ์ส่วนใหญ่ถูกพลังทำลายล้างแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน สือเซิ่งโม่รีบตรวจดูลมหายใจของนาง และเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อพบว่าหัวใจของนางยังคงเต้นเป็นปกติ เขาไม่รอช้ารีบป้อนโอสถรักษาให้นางทันที "ไม่ต้องกังวลไป ข้าออมมือไว้ในตอนสุดท้ายแล้ว" หยวนเดินเข้ามาใกล้และเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ "..." หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง สือเซิ่งโม่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยถาม "เจ้าเป็นใคร... ไม่ใช่สิ เจ้าคือตัวอะไรกันแน่? อย่าบอกข้านะว่าเจ้าคือมนุษย์ เพราะมนุษย์ธรรมดาไม่มีทางทำเรื่องเหนือชั้นเช่นนี้ได้แน่" หยวนได้แต่ยักไหล่พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ "ข้าเองก็ไม่รู้จะบอกท่านอย่างไรดีเหมือนกัน" สือเซิ่งโม่หันกลับไปสนใจสือหมิงเจ๋อต่อ เขาหยิบชุดมาคลุมกายที่เปลือยเปล่าของนางไว้ "เจ้าไม่ได้แค่เอาชนะระดับราชันวิญญาณขั้นสูงสุดได้เท่านั้นนะ แต่ภรรยาของข้าคือนามแห่งสัตว์เทพที่เหนือกว่ามนุษย์ในเกือบทุกด้าน หากนางต้องสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นมนุษย์ทั่วไป ต่อให้เป็นระดับบรรพชนเทพ นางก็ไม่มีวันพ่ายแพ้โดยง่าย... พูดอีกอย่างคือ แม้เจ้าจะอยู่เพียงระดับราชาวิญญาณ แต่เจ้ากลับมีพลังทัดเทียมกับผู้ที่อยู่เหนือกว่าเจ้าถึงสามขอบเขตใหญ่ ข้าไม่คิดว่าแม้แต่บรรพชนมังกรจะทำเช่นนี้ได้หากท่านเป็นมนุษย์" "ท่านยกยอข้าเกินไปแล้ว" หยวนยิ้มรับอย่างถ่อมตัว "ไม่เลย ข้าไม่ได้ล้อเล่น และเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดลูกสาวของข้าถึงได้หลงเสน่ห์เจ้านัก ในฐานะเผ่าพันธุ์มังกร พวกเรามักจะดึงดูดเข้าหาผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ มันจึงสมเหตุสมผลที่นางจะตกหลุมรักเจ้า... เป็นข้าเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกันหากอยู่ในสถานะเดียวกับนาง" "..." หยวนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายนั้น "ท่านพ่อ! ท่านแม่อาการเป็นอย่างไรบ้าง?!" สือเม่ยลี่และคนอื่นๆ รีบตามมาถึงในเวลาไม่นาน "นางไม่เป็นไร แค่อ่อนเพลียมากเกินไปเท่านั้น" "เห้อ... ค่อยโล่งอกหน่อย" สือเม่ยลี่หันไปมองหยวนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใด สือหมิงเจ๋อก็ลืมตาตื่นขึ้นและชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน "ยินดีด้วยนะหยวน... เจ้าเป็นฝ่ายชนะ" "ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างครับ ท่านหญิง?" สือหมิงเจ๋อยันกายลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม "ข้าไม่เคยรู้สึกสดชื่นเช่นนี้มานานมากแล้ว" "ฟังเช่นนั้นข้าก็ดีใจ" หยวนยิ้มตอบ " เจ้ารู้ไหม... เจ้าเป็นคนแรกเลยนะที่ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ให้อย่างเต็มใจ" "หา? แต่ข้าก็เคยชนะเจ้าตั้งหลายครั้งนะ" สือเซิ่งโม่ชี้ที่ตัวเองพร้อมกับทำหน้าเหลอหลา "นั่นมันหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว และข้าก็ลดการฝึกซ้อมลงไปมาก เจ้าไม่เคยชนะข้าได้เลยก่อนหน้านั้น เพราะฉะนั้นข้าไม่นับ" "เอ๋? ถ้าอย่างนั้นทำไมท่านแม่ถึงยอมแต่งงานกับท่านพ่อล่ะคะ? หนูเคยได้ยินมาว่าท่านแม่จะยอมแต่งงานกับคนที่สามารถเอาชนะท่านในการต่อสู้ได้เท่านั้นไม่ใช่เหรอ?" สือเม่ยลี่ถามด้วยความสงสัย สือหมิงเจ๋อหัวเราะเบาๆ "หากข้ายังดื้อดึงเช่นนั้น ข้าคงต้องครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต... หรือไม่ก็จนกว่าจะถึงวันนี้นี่แหละ" นางหันไปมองหยวนด้วยรอยยิ้มยั่วยวนก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "นี่... เจ้าเลิกสนใจลูกสาวข้า แล้วมาแต่งงานกับข้าแทนดีไหม? ไม่เพียงแต่ข้าจะแข็งแกร่งกว่า แตข้ายังมีประสบการณ์ในหลายๆ ด้านมากกว่านางเยอะ... เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะชอบเด็กๆ ทว่าหากเทียบตามอายุขัยของเผ่าพันธุ์เรา ข้าก็ยังถือว่าอยู่ในช่วงวัยที่งดงามที่สุดอยู่นะ" "เฮ้... นี่เขาอัดเจ้าจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง ถึงได้ลืมไปว่าตัวเองแต่งงานมีสามีอยู่ตรงนี้ทั้งคนน่ะ?!" สือเซิ่งโม่มองภรรยาด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อหู เขาไม่คิดเลยว่านางจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเขา "ท่านแม่! ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะคะ?! หยวนเป็นของหนูนะ!" สือเม่ยลี่เริ่มลนลานทำตัวไม่ถูก แม้นางจะรู้ว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลกก็ตาม "หือ?! นายน้อยกลายเป็นของเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!" เฟิ่งอวี้เสียงสวนกลับทันควันด้วยสีหน้าจริงจัง สือหมิงเจ๋อระเบิดหัวเราะออกมา "เอาล่ะ เลิกเล่นตลกกันได้แล้ว ข้าดีใจจริงๆ ที่เราได้ประลองกันนะหยวน เจ้าช่วยให้ข้าได้สัมผัสถึงความตื่นเต้นที่ลืมเลือนไปนานอีกครั้ง เลือดในกายข้ายังเดือดพล่านอยู่เลยจนถึงตอนนี้" หยวนพยักหน้า "ข้าเองก็เช่นกันครับ ข้าได้เรียนรู้หลายอย่างจากการต่อสู้ครั้งนี้" "พรุ่งนี้อยากลองอีกสักรอบไหมล่ะ?" สือหมิงเจ๋อถามขึ้นกึ่งเล่นกึ่งจริง "เจ้ากะจะทำลายเมืองนี้ทิ้งเลยหรือไง?" สือเซิ่งโม่ถอนหายใจยาว หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็พากันกลับเข้าสู่เมือง "คืนนี้เราค่อยคุยกันต่อตอนมื้อค่ำนะหยวน ตอนนี้เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ หากต้องการอะไรก็บอกพวกเราได้ทันที" สือหมิงเจ๋อกล่าวทิ้งท้าย "ตกลงครับ" หยวนกลับไปชำระล้างร่างกายเมื่อถึงพระราชวัง จากนั้นเขาก็เข้าสู่การบำเพ็ญเพียรภายในห้องพักเพื่อรอเวลาอาหารค่ำ ในขณะเดียวกัน สือเซิ่งโม่และสือหมิงเจ๋อก็กำลังปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียดในห้องส่วนตัว เพื่อกำหนดทิศทางอนาคตของตระกูล... หรือหากจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้น คือการตัดสินใจเรื่องอนาคตของสือเม่ยลี่นั่นเอง