## บทที่ 890 - ผลสะท้อนกลับ (Backlash) “พวกแกคิดจะทำอะไรกันแน่ เจ้าพวกมนุษย์!” เจ้าปีศาจร้ายแผดคำรามกึกก้องด้วยโทสะอันแรงกล้า เมื่อพันธนาการที่สะกดมันไว้ถูกปลดออกเป็นครั้งที่สอง “ก็ไม่มีอะไรมาก” หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่าทางสบายอารมณ์ “ฉันก็แค่คิดว่าแกน่าจะเป็นคู่ซ้อมที่ดีให้กับเพื่อนๆ ของฉันได้ ถ้าแกเอาชนะพวกเขาได้ ฉันจะยอมปล่อยแกไปเป็นอิสระ” “แกคิดว่าข้าจะยอมช่วยพวกปศุสัตว์อย่าง...” “ชีพจรสะกดปีศาจ!” ยังไม่ทันที่มันจะพ่นคำดูถูกจบ ฉูหลิวเซียงก็ซัดคลื่นพลังแห่งการสะกดปีศาจเข้าใส่ร่างของมันอย่างเฉียบขาด แรงปะทะนั้นรุนแรงจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ที่กลางอกของปีศาจร้าย “ไอ้พวกปศุสัตว์ชั้นต่ำ! บังอาจนักนะที่มาเล่นตลกกับข้า!?” เจ้าปีศาจแผดเสียงคำรามกึกก้องที่สุดเท่าที่เคยมีมา ร่างกายของมันเริ่มขยายพองโตขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบสั่นสะท้าน... บัดนี้มันได้เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งด้วยเพลิงโทสะแล้ว “ปีศาจมันโกรธจัดแล้ว” หยวนเอ่ยเตือนทุกคนด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้มันจะแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก และการจะสะกดมันก็ต้องใช้พละกำลังมหาศาลขึ้นไปอีก” “ดาบสะกดปีศาจ!” หลี่จินซีพุ่งทะยานเข้าหาปีศาจพร้อมกับดาบยักษ์คู่ใจ เธอเผชิญหน้ากับมันอย่างองอาจ แม้ในส่วนลึกของนัยน์ตาจะยังมีความหวาดกลัวแฝงอยู่จางๆ แต่เธอก็สามารถสะกดข่มมันไว้ได้อย่างเด็ดเดี่ยว ในขณะที่หลี่จินซีเข้าปะทะเพื่อดึงความสนใจ หงซิ่วฉวนและสือมู่รงก็คอยสนับสนุนด้วยการจู่โจมจากจุดบอดของปีศาจ ส่วนฉูหลิวเซียงนั้นคอยหาจังหวะซัดพลังโจมตีจากระยะไกลอย่างต่อเนื่อง 'ทีมเวิร์กของพวกเขาดีทีเดียวสำหรับวันแรกที่ต้องร่วมสู้ด้วยกัน' หยวนลอบคิดในใจขณะเฝ้ามองการต่อสู้ 'แต่ลำพังแค่นี้ยังไม่พอจะล้มปีศาจในยามนี้ได้หรอก' **ตูม!** ร่างของหลี่จินซีถูกกระแทกจนลอยละลิ่วจากพลังอันมหาศาลของปีศาจที่สวนกลับมา “จินซี! เธอเป็นอะไรไหม?!” สือมู่รงตะโกนก้องขณะพุ่งเข้าไปรับหน้าที่แทนตำแหน่งของเธอ “ฉันไม่เป็นไร แค่ไม่นึกว่ามันจะมีพลังมากขนาดนี้... ดูท่าทางฉันเองก็ต้องเอาจริงบ้างแล้วเหมือนกัน” ทันใดนั้น กลิ่นอายสีแดงฉานประดุจโลหิตก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลี่จินซีอย่างน่าหวาดหวั่น “ทะ...เทคนิคนั่น! เธอจะใช้อีกแล้วเหรอ?! ถ้าเธอคลั่งขึ้นมาเหมือนคราวก่อนจะทำยังไง!” หวังหมิงอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก “ขืนเป็นแบบนี้ เธอได้ถล่มทั้งปีศาจและพวกเราราบเป็นหน้ากลองแน่!” สือลางตะโกนเสริมอย่างเสียสวัญ “หยวน! นายต้องหยุดเธอนะก่อนที่เธอจะเสียสติไป!” หวังปิงปิงรีบบอกเขา “หือ? เธอเป็นอะไรไปงั้นเหรอ?” หยวนถามด้วยความสงสัย “นี่นายจำไม่ได้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นในการประลองน่ะ?! เธอจะคุ้มคลั่งถ้าใช้เทคนิคนั้นนานเกินไป! เมื่อถึงตอนนั้นทุกอย่างจะพินาศย่อยยับ! อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ครอบครัวเธอเตือนพวกเราไว้ก่อนจะมาที่นี่!” “จริงเหรอ? ตอนทดสอบศิษย์สายตรงเธอก็ดูควบคุมมันได้สมบูรณ์ดีนี่นา” หยวนตอบอย่างใจเย็น “นั่นมันในเกม แต่นี่มันโลกแห่งความจริง! ฉันมั่นใจว่าในคัลทิเวชันออนไลน์นายทำอะไรได้หลายอย่างที่ที่นี่ทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” “เอาเถอะ ถ้าสถานการณ์มันเกินควบคุมฉันจะหยุดเธอเอง ตอนนี้ลองดูไปก่อนว่าจะเป็นยังไงต่อ อย่าลืมสิว่าตอนแข่งขันฉันก็หยุดเธอมาแล้ว” หยวนยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจ ในขณะเดียวกัน หลี่จินซียังคงโถมเข้าใส่ปีศาจร้ายอย่างบ้าคลั่ง เธอใช้พละกำลังดิบเถื่อนปัดป้องและสวนกลับทุกการโจมตีอย่างไม่ลดละ จนเจ้าปีศาจเป็นฝ่ายที่ต้องถอยร่น “เอ่อ... แล้วพวกเราต้องทำยังไงต่อล่ะ?” หงซิ่วฉวนหันไปถามสือมู่รง “ถามฉันแล้วจะให้ถามใคร? ในสภาพนั้นพวกเราทำอะไรไม่ได้หรอก เข้าไปก็มีแต่จะเกะกะ ดีไม่ดีเธออาจจะหันมาฟันพวกเราเองถ้าเข้าไปใกล้เกินไปด้วยซ้ำ” สือมู่รงยักไหล่อย่างจนปัญญา “เหลือเชื่อจริงๆ... เธอสู้กับปีศาจตัวต่อตัวได้ถึงขนาดนี้... พรสวรรค์ของเธอช่างน่ากลัวนัก” ฉูหลิวเซียงพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอย ผ่านไปราวสิบนาที ร่างของปีศาจก็ค่อยๆ แข็งทื่อและกลายเป็นหินไปในที่สุด หลี่จินซีสามารถสะกดปีศาจได้ด้วยตัวคนเดียวสำเร็จแล้ว! “ว้าว... เธอทำได้จริงๆ ด้วย...” หวังหมิงพึมพำด้วยความทึ่ง ทว่า หลี่จินซียังไม่หยุดเพียงแค่นั้น “ระวัง!” ฉูหลิวเซียงกรีดร้องเตือนสุดเสียง “หือ?” สือมู่รงหันไปมองตามเสียงเตือน ก่อนจะพบว่าหลี่จินซีกำลังพุ่งตรงมาที่เขาพร้อมกับเงื้อดาบขึ้นฟ้า นัยน์ตาของเธอแดงก่ำไปด้วยกระหายเลือด “ฉันคิดไว้แล้วไม่มีผิด! หยวน!” หวังปิงปิงหันไปหาเขา แต่พบว่าหยวนได้เคลื่อนที่ออกไปก่อนแล้ว **เคร้ง!** หยวนปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าสือมู่รงในชั่วพริบตา เขาใช้ดาบ 'จอมราชันย์สวรรค์' (Empyrean Overlord) รับการจู่โจมของหลี่จินซีไว้ได้อย่างมั่นคง “ได้สติสักที!” หยวนกวาดดาบออกไปอย่างรุนแรง ส่งร่างของหลี่จินซีให้ลอยละลิ่วออกไปนอกเขตสะกดปีศาจ “อ๊ากกกกก!” หลี่จินซีแผดคำราม กลิ่นอายสีแดงรอบตัวเธอเริ่มปั่นป่วนจนคุมไม่อยู่ ทว่าก่อนที่เธอจะทันทำร้ายตัวเองไปมากกว่านี้ หยวนก็ใช้ท่าร่างพุ่งเข้าประชิดตัวและชกเข้าที่หน้าท้องของเธออย่างจัง เพียงหมัดเดียวก็ทำให้เธอสลบเหมือดลงในทันที หลังจากรับร่างของหลี่จินซีไว้ได้ หยวนก็หันไปบอกคนอื่นๆ ว่า “วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้เราค่อยมาฝึกกันต่อ” “ขอบคุณสวรรค์...” หวังหมิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ฉันจะพาจินซีกลับห้องก่อน” หยวนกล่าวพลางอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าหญิง “นี่คุณจะทิ้งปีศาจไว้ข้างนอกแบบนี้เลยเหรอ? บ้าไปแล้ว!” ผู้จัดการสาวรีบปรี่เข้ามาทักท้วงเมื่อเห็นเขาทำท่าจะเดินจากไป “ไม่ต้องห่วงหรอก มันหนีไปไหนไม่ได้หรอก ด้วยความเข้มข้นของพลังสะกดปีศาจของจินซี มันจะถูกสะกดอยู่อย่างนั้นไปอีกเป็นอาทิตย์” หยวนตอบ “ไม่ได้เด็ดขาด! ฉันจะไม่ไปจากที่นี่จนกว่าคุณจะฆ่าเจ้าปีศาจนั่น!” เธอประกาศกร้าว “ตามสบายเลยครับ ในบ้านเรายังมีห้องว่างอีกเพียบ” หยวนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “น-นี่คุณ...! เหลือเชื่อจริงๆ!” ผู้จัดการสาวกระทืบเท้าด้วยความโกรธแค้น เวลาต่อมา หยวนวางร่างของหลี่จินซีลงบนเตียงเพื่อให้เธอได้พักผ่อน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากเบื้องหลัง เป็นเสียงคร่ำครวญที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “จินซี? เธอเป็นอะไรไหม? เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?” หยวนรีบถลากลับไปที่ข้างเตียง และพบว่าร่างของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย “มัน... เจ็บ...” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ “นี่คือผลสะท้อนกลับจากการใช้เทคนิคนั่นงั้นเหรอ? คราวก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย” หลังจากครุ่นคิดเพียงครู่ หยวนก็รีบวิ่งออกจากห้องเพื่อตามหาคนจากหกตระกูลจิตวิญญาณ และเขาก็ได้พบกับหวังปิงปิงพอดี “เกิดเรื่องแล้ว! จินซีอาการไม่ดีเลย! เหงื่อออกท่วมตัวแถมดูเจ็บปวดมากด้วย!” “ว่าไงนะ?! ต้องเป็นผลกระทบจากเทคนิคที่เธอใช้เมื่อกี้แน่ๆ! รุ่นพี่หลี่เคยเตือนพวกเราเอาไว้แล้วว่าเธออาจจะต้องเผชิญกับผลสะท้อนกลับที่รุนแรงถ้าใช้มัน!” “แล้วเราต้องทำยังไงให้เธอสงบลงล่ะ?” หยวนถามอย่างร้อนใจ “ฉันเองก็ไม่รู้ รุ่นพี่หลี่ไม่ได้บอกวิธีแก้ไว้ แต่ฉันจะรีบติดต่อครอบครัวของเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”