บทที่ 891 - การนวดเฟ้น “ฮัลโหล?” “ท่านอาวุโสหลี่? ฉันเองค่ะ หวังปิงปิง” “โอ้ ไม่ได้เจอกัน...” “มีเหตุฉุกเฉินค่ะท่านอาวุโสหลี่! หลี่จินซี... ตอนนี้เธอกำลังได้รับผลกระทบตีกลับจากการใช้วิชาประหลาดนั่น วิชากล้ามเนื้อที่ท่านเคยเตือนพวกเราเอาไว้!” “อะไรนะ?! ทำไมยัยหนูผู้งมงายคนนั้นถึงได้กล้าใช้วิชานั่นกัน?!” “เรื่องมันยาวค่ะ แต่ตอนนี้ฉันต้องรู้ว่าเราจะทำอย่างไรเพื่อช่วยให้เธอสงบลงได้บ้าง!” “เข้าใจแล้ว ตอนนี้กล้ามเนื้อของนางคงกำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีฝูงหนอนชอนไชอยู่ใต้ผิวหนังใช่หรือไม่? เจ้าเห็นมันไหม?” อาวุโสหลี่ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ค่ะ ฉันเห็นแล้ว” หวังปิงปิงตอบ “นี่คือผลจากการที่หลี่จินซีพยายามเค้นเรี่ยวแรงของกล้ามเนื้อให้พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดที่ร่างกายจะรับไหว วิธีที่จะทำให้นางสงบลงได้คือเจ้าต้องทำให้กล้ามเนื้อของนางผ่อนคลาย นวดเฟ้นร่างกายของนางเสีย แล้วให้นางลงไปแช่ในน้ำร้อนจนกว่าจะฟื้นตัวเต็มที่ หากเจ้ามีสมุนไพรทางการแพทย์อยู่แถวนี้ ก็ให้ใส่ลงไปในน้ำร้อนด้วยเพื่อประสิทธิภาพที่ดีขึ้น” “ตกลงค่ะ ขอบคุณมากนะคะท่านอาวุโสหลี่ เดี๋ยวฉันจะโทรกลับไปอีกครั้งเมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง” หวังปิงปิงกล่าวจบก็ตัดการเชื่อมต่อทันที “นายได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม?” เธอหันไปสบตากับหยวน “ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมน้ำร้อนในอ่างให้ ระหว่างนี้เธอช่วยนวดร่างกายให้เธอก่อนได้ไหม?” เขาเอ่ยถาม “ฉะ...ฉันนวดไม่เป็น แต่จะลองดู... มันก็แค่ต้องออกแรงบีบกล้ามเนื้อใช่ไหม?” หวังปิงปิงกลืนน้ำลายอย่างประหม่า ก่อนจะเริ่มลงมือนวดแขนของหลี่จินซีที่ให้ความรู้สึกประหลาดจนน่าใจหาย “หยวน ฉันว่ามันไม่ได้ผล! กล้ามเนื้อของเธอแข็งขืนไปหมด เหมือนฉันกำลังนวดก้อนหินมากกว่ากล้ามเนื้อคนเสียอีก” หวังปิงปิงร้องขอความช่วยเหลือ หยวนจึงเอ่ยว่า “เอาละ สลับที่กับฉัน เดี๋ยวฉันจะดูเองว่าพอจะทำอะไรได้บ้าง” หลังจากสลับที่กับหวังปิงปิง หยวนก็นิ่งคิดครู่หนึ่งขณะพิจารณาอาการของหลี่จินซี ‘กล้ามเนื้อแข็งราวกับหินงั้นเหรอ? ลองแบบนี้ดูแล้วกัน...’ หยวนเริ่มลงมือนวดเฟ้นร่างกายของหลี่จินซี โดยเริ่มจากแขนของเธอเป็นอันดับแรก “รู้สึกอย่างไรบ้าง?” หยวนถามหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง “ดี... ดีขึ้น...” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “ดีแล้ว แสดงว่ามันได้ผล” ครู่ต่อมา หวังปิงปิงที่อยู่ในห้องน้ำตะโกนถามออกมา “หยวน เป็นอย่างไรบ้าง?” “ได้ผลอยู่ เธอเริ่มดีขึ้นแล้ว” “จริงเหรอ? เดี๋ยวฉันจะตามออกไป!” เมื่อเตรียมน้ำจนเต็มอ่างแล้ว หวังปิงปิงก็รีบกลับมาที่ห้องนอนเพื่อดูอาการของทั้งคู่ “นายทำได้อย่างไรกัน? หวังว่าคงไม่ได้ใช้กำลังหักโหมหรอกนะ...” เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นท่าทางผ่อนคลายของหยวนที่ดูเหมือนการนวดหลี่จินซีเป็นเรื่องง่ายดายเสียเหลือเกิน “แน่นอนว่าไม่ ฉันไม่ได้ใช้นิ้วมือนวดกล้ามเนื้อของเธอโดยตรง แต่ฉันใช้พลังวิญญาณแทรกซึมเข้าไปเพื่อชักนำและปลอบประโลมให้กล้ามเนื้อเหล่านั้นคลายตัวลงต่างหาก” “นายไปเรียนรู้วิธีแบบนี้มาจากไหนกัน?” หวังปิงปิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คัลทิเวชัน ออนไลน์ (Cultivation Online) ไงล่ะ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หลังจากหยวนนวดแขนของหลี่จินซีจนเสร็จ เขาก็เคลื่อนย้ายไปนวดส่วนอื่นๆ จนกระทั่งแขนขาของเธอผ่อนคลายลงทั้งหมด “เอาละ ฉันว่าเธอพร้อมสำหรับการแช่น้ำแล้ว” หยวนเอ่ย “เดี๋ยว...” จู่ๆ หลี่จินซีก็คว้ามือของเขาเอาไว้ เธอกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นวด... ตรงนี้... ด้วย...” หลี่จินซีใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่กระชากเสื้อของเธอออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นทรวงอกอันเปลือยเปล่าต่อสายตาของพวกเขาในทันที “เอ่อ...” หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกตะลึงพลางหันไปมองหน้าหวังปิงปิง “มะ...ไม่ต้องห่วงหรอก นี่ก็เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของเธอ ฉันจะอยู่ตรงนี้ด้วย จะได้ไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดขึ้น” “ตกลง” หยวนไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เขาเริ่มลงมือนวดเฟ้นร่างกายส่วนที่เหลือของหลี่จินซีอย่างตั้งใจ ราวสิบนาทีต่อมา หวังปิงปิงก็พยุงหลี่จินซีเข้าไปในห้องน้ำเพื่อแช่ในน้ำร้อนที่เตรียมไว้ “ฉันจะรออยู่ข้างนอกนะ” หยวนเอ่ยขณะที่พวกเธอเดินเข้าห้องน้ำไป “ขอบคุณนะ...” หลี่จินซีพึมพำเสียงค่อย “หวังว่าเธอคงจะเข็ดและคิดให้ดีก่อนจะใช้วิชาประหลาดนั่นอีกนะ” หวังปิงปิงยิ้มเย้า “ฉันไม่เข้าใจเลย... ตอนอยู่ในคัลทิเวชัน ออนไลน์ ฉันใช้มันได้โดยไม่มีปัญหาอะไร ฉันก็นึกว่าถ้าเอามาใช้ข้างนอกตอนนี้มันก็น่าจะโอเคเหมือนกัน แต่ว่า...” “อย่าคิดมากเลย ฉันมั่นใจว่าสักวันเธอจะสามารถใช้วิชานั้นได้โดยไม่เกิดผลกระทบตีกลับอย่างแน่นอน” หวังปิงปิงปลอบโยน หลังจากใช้เวลากว่าสองชั่วโมงในการแช่ตัวในอ่างน้ำร้อน หลี่จินซีก็ฟื้นตัวจากผลกระทบอันร้ายกาจได้สำเร็จ “รู้สึกอย่างไรบ้าง?” หยวนถาม “รู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบคุณที่ช่วยนวดให้ฉันนะ และขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องลำบาก ฉันจะไม่ใช้วิชานั้นอีกแล้ว” “ความจริงแล้ว... ฉันอยากให้เธอใช้วิชานั้นต่อไปนะ ฉันอยากให้เธอฝึกฝนการควบคุมวิชานั้นให้เชี่ยวชาญ” คำพูดของหยวนทำเอาพวกเธอถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน “นาย... นายอยากให้เธอใช้วิชานั้นต่อเหรอ? แต่นั่นมันจะทำให้...” หวังปิงปิงเบิกตากว้างจ้องมองเขา “ไม่หรอก เธอจะได้รับผลกระทบตีกลับก็ต่อเมื่อเธอหักโหมจนเกินขีดจำกัดเท่านั้น ตราบใดที่เธอรักษาการควบคุมเอาไว้ได้ เธอก็จะไม่เป็นไร” “ทำไม? ทำไมคุณถึงอยากให้ฉัน...?” หลี่จินซีถามด้วยสีหน้าฉงน “เธอไม่อยากทำเหรอ? โอ๊ะ ฉันไม่ได้บังคับหรอกนะ แต่ถ้าเธอไม่ต้องการจะบรรลุวิชานี้ ซึ่งมันจะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะก็—” “ฉันจะทำ!” หลี่จินซีรีบโพล่งออกมาทันที “ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น ฉันอยากจะใช้วิชานี้ได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดในภายหลัง นายช่วยฉันได้ไหม?” หยวนพยักหน้า “ฉันจะช่วยเธออย่างสุดความสามารถ แต่มันไม่ง่ายหรอกนะ เธออาจจะต้องเผชิญกับผลกระทบตีกลับอีกหลายครั้งในระหว่างการฝึก เธอเตรียมใจไว้พร้อมหรือยัง?” “พร้อมแล้ว ฉันเตรียมใจไว้แล้ว ถ้าฉันได้รับผลกระทบตีกลับ นายก็จะอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยนวดให้ฉันใช่ไหม?” “แน่นอน” เขาพยักหน้ายืนยัน “...” หวังปิงปิงยืนอ้าปากค้างมองดูการสนทนาอันแสนธรรมดาของทั้งคู่ ‘พวกเขากล้าพูดเรื่องที่น่ากระดากอายเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรโดยไม่ขัดเขินเลย?’ เธอแอบรำพึงอยู่ในใจ “พักผ่อนเถอะ” หลังจากนั้นไม่นาน หยวนและหวังปิงปิงก็ปล่อยให้หลี่จินซีได้พักผ่อนเพียงลำพัง “เดี๋ยวฉันจะโทรหาท่านอาวุโสหลี่เพื่อบอกท่านว่าตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว” หวังปิงปิงกล่าว “ตกลง เธอก็ควรจะพักผ่อนด้วยเหมือนกัน พรุ่งนี้เช้ากลุ่มของพวกเธอต้องสู้กับปิศาจเป็นอย่างแรกเลยนี่นา” หยวนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ฉันลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิทเลย...” “ไว้เจอกันตอนมื้อค่ำนะ” “ได้เลย” หวังปิงปิงพยักหน้ารับคำ