บทที่ 874 - ตามข้ามา “ข้าเองก็อยากจะรั้งอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก ทว่ามันรังแต่จะฉุดรั้งการเติบโตของข้าเพียงเท่านั้น” หยวนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มขื่นขมที่แฝงไปด้วยความอาลัย “อย่างไรก็ตาม ในเมื่อข้ากำลังจะจากดินแดนแห่งนี้ไปในไม่ช้า พวกท่านก็จงลืมเลือนเรื่องของข้าไปเสียเถิด ข้ามั่นใจว่าไม่ช้าก็เร็วพวกท่านย่อมสลัดภาพข้าออกจากหัวได้เอง ต่อให้ข้าจะไม่เอ่ยปากเตือนก็ตาม” ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม ไป๋เอินเจว๋พลันโพล่งขึ้นมาว่า “ต่อให้ท่านจากไปแล้ว แล้วนางเล่า? หากในภายภาคหน้าข้าศึกศัตรูผู้นี้คิดกลับมาสางแค้น พวกเรามิอาจแบกรับความเสี่ยงที่สั่นคลอนรากฐานเช่นนั้นได้” หยวนหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น “ไม่มีทาง นางจะไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นอย่างแน่นอน” “แล้วท่านจะให้พวกเราเชื่อเพียงคำพูดลอยๆ ของท่านอย่างนั้นหรือ?” “เช่นนั้น... เอาอย่างนี้ดีหรือไม่?” หยวนเบนสายตาไปมองหลี่จินซี ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “นี่... อยากจะไปกับข้าไหม? พวกเราจะทะยานขึ้นสู่เบื้องบนด้วยกัน การที่เจ้าดั้นด้นมาถึงที่แห่งนี้เพียงเพื่อหาความตื่นเต้น ย่อมหมายความว่าเจ้าเริ่มเบื่อหน่ายดินแดนแห่งนี้เต็มทนแล้ว ซึ่งข้าก็ไม่แปลกใจนักหรอก เพราะอย่างไรเสียเจ้าก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่โลกใบนี้จะรั้งไว้ได้จริงๆ” ดวงตาของหลี่จินซีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อเสนอที่ไม่คาดฝัน “ท่าน... อยากให้ข้าตามท่านไปงั้นหรือ?” “ใช่ ข้ารับรองได้ว่าบนดินแดนระดับที่สูงขึ้นไปนั้น มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งและดุร้ายกว่านี้อีกมากมายให้เจ้าได้ท้าทาย เจ้าจะได้กวัดแกว่งอาวุธและต่อสู้อย่างสุดกำลังเท่าที่ใจเจ้าปรารถนา” หลี่จินซีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหยวนอยู่นานครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ “ตกลง ข้าจะไปกับท่าน” “เช่นนั้นก็เป็นอันตกลง” หยวนหันกลับมามองเหล่าเจ้าสำนักอีกครั้ง “อย่างที่พวกท่านเพิ่งได้ยิน นางจะทะยานสู่เบื้องบนไปพร้อมกับข้า ทีนี้คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหม?” “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า—” ซุนฮ่าวขยับปากเตรียมจะค้าน ทว่าหยวนกลับเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน “ท่านควรคิดให้รอบคอบก่อนจะกล่าวประโยคที่เหลือออกมานะ ท่านเจ้าสำนัก... ข้าอดทนมานานพอแล้ว หากท่านยังคิดจะหยั่งเชิงทดสอบขีดจำกัดของข้าต่อไป ข้าก็คงไม่อาจรักษาความใจดีนี้ไว้ได้อีก” เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่จริงจังและเย็นเยียบปดุจน้ำแข็งของหยวน ซุนฮ่าวถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความโอหังที่เคยมีพลันมลายหายไปสิ้น ‘เขาเอาจริง! หากพวกเรายังดึงดันจะบีบคั้นเขาต่อ มีหวังเขาคงได้เข่นฆ่าล้างบางเพื่อเปิดทางออกไปจากที่นี่แน่!’ เจ้าสำนักหลี่กรีดร้องอยู่ในใจด้วยความหวาดหวั่น หากหยวนสามารถรับมือพวกเขาทั้งหมดพร้อมกันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาก็ไม่สงสัยเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้จะสามารถจัดการกับเหล่าลูกศิษย์ที่รออยู่ด้านนอกได้อย่างไร ‘ตำแหน่งเจ้าสำนักน่ะหาคนมาแทนที่ได้ไม่ยากนัก เพราะมีเพียงหนึ่งเดียว ทว่าหากเหล่าศิษย์จำนวนมหาศาลต้องมาจบชีวิตลงพร้อมกัน มันจะสร้างรอยร้าวที่มิอาจประสานให้กับสำนัก และอาจต้องใช้เวลาเป็นร้อยเป็นพันปีเพื่อฟื้นฟูรากฐานกลับมา!’ “ตกลง พวกเราจะทำเป็นลืมเลือนเหตุการณ์ในวันนี้ไปเสีย” เจ้าสำนักหลี่ประกาศก้อง “อะ... อะไรนะ?! ท่านต้องล้อข้าเล่นแน่ๆ!” ซุนฮ่าวหันไปมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าตระหนกสุดขีด “หากท่านปรารถนาจะส่งลูกศิษย์ของท่านไปตายอย่างไร้ค่าก็ตามใจเถิด ทว่าข้าจะไม่มีวันยอมให้ศิษย์ของสำนักข้าต้องมาสังเวยชีวิตที่นี่ แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าต้องทำก็ตาม!” “ข้าเพิ่งสั่งให้ลูกศิษย์ของข้าถอนกำลังกลับสำนักไปแล้ว” เจ้าสำนักเซี่ยโหวก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับชูหยกสื่อสารให้หยวนดู “ศิษย์ของสถานศึกษาเวหาไม่เคยย่างกรายออกจากสำนักอยู่แล้ว ดังนั้นที่นี่ไม่มีศิษย์ของเราแม้แต่คนเดียว” ผู้อาวุโสเนี่ยกล่าวสมทบกับเจ้าสำนักหลี่ ซึ่งฝ่ายหลังก็ได้แต่พยักหน้าเห็นพ้อง “ข้าก็จะสั่งให้คนของข้าถอนตัวเช่นกัน...” ในที่สุด เจ้าสำนักคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยยอมแพ้ จนกระทั่งเหลือเพียงซุนฮ่าวที่ยังคงยืนลังเลอย่างโดดเดี่ยว “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?! ข้านึกว่าพวกเราต้องช่วยเหลือกันเสียอีก! นั่นคือเจตนารมณ์ของพันธมิตรที่ยืนยงมานับพันปีไม่ใช่หรือไง!” ซุนฮ่าวแผดเสียงใส่เหล่าเจ้าสำนักคนอื่นด้วยความอัดอั้น “ท่านกล้าดียังไงถึงได้หยิบยกเรื่องไร้สาระนั่นมาอ้าง หลังจากที่พวกเรายอมเสี่ยงชีวิตเข้าต่อสู้เคียงข้างท่านไปแล้ว? ท่านเจ้าสำนักซุน ท่านควรจะรู้ตัวได้แล้ว!” เจ้าสำนักหลี่คำรามกลับทันที “เจ้าสำนักซุน แม้พวกเราจะมีพันธสัญญาต้องช่วยเหลือกันในยามยาก ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเราต้องสังเวยชีวิตตัวเองเพื่อการนั้น” เจ้าสำนักเซี่ยโหวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ “ท่านเจ้าสำนักซุน ท่านควรไปพักผ่อนเสียหน่อย เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สติสัมปชัญญะของท่านเริ่มไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้ว” ไป๋เอินเจว๋ทอดถอนใจ เมื่อถูกเหล่าเจ้าสำนักรุมประณามในความดื้อรั้น ซุนฮ่าวก็เดือดดาลจนถึงขีดสุด ทว่าเขาก็รู้ดีว่าลำพังตัวเขาคนเดียวไม่อาจทำอะไรหยวนได้เลย ท้ายที่สุด ซุนฮ่าวก็จำต้องยกธงขาว ยอมออกคำสั่งให้ลูกศิษย์ถอนกำลังกลับสำนักไป “ข้าจะไปแล้ว!” ซุนฮ่าวสะบัดหน้าจากไปทันที เขาไม่อยากจะรั้งอยู่ที่นี่ต่อแม้เพียงวินาทีเดียว “ไว้พวกเราจะติดต่อท่านไปอีกครั้งเพื่อหารือเรื่องนี้อย่างเป็นทางการนะ เจ้าสำนักซุน” เจ้าสำนักหลี่กล่าวทิ้งท้ายก่อนที่อีกฝ่ายจะก้าวเข้าสู่ประตูมิติและอันตรธานหายไป “ข้างนอกนั่นน่าจะเคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้ว” ผู้อาวุโสเนี่ยร่ายเวทย์สร้างประตูมิติพลางหันไปบอกหยวน “พวกเราไปกันเถิด?” หยวนหันไปถามหลี่จินซี ซึ่งนางก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับด้วยท่าทางที่ยังคงงุนงงสับสน หยวนก้าวเดินออกไปจากที่แห่งนั้น โดยมีหลี่จินซีและเสี่ยวหัวติดตามไปติดๆ “ผู้อาวุโสเนี่ย บอกทุกอย่างที่ท่านรู้เกี่ยวกับชายคนนั้นมาให้หมด” เจ้าสำนักหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดหลังจากที่พวกหยวนลับสายตาไปแล้ว “ข้าก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ ทว่าอันที่จริงข้าเองก็รู้เรื่องของพวกเขาไม่มากนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ากล้ายืนยันได้อย่างเต็มอก” “สิ่งใดกัน?” “เบื้องหลังของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขามีสายสัมพันธ์กับบุคคลที่ทรงอำนาจเหนือจินตนาการ พวกท่านยังจำเกล็ดมังกรวารีที่ข้าเพิ่งประมูลมาได้ไม่นานนี้ได้ไหม? เจ้าของเกล็ดมังกรชิ้นนั้น... เรียกขานเขาว่า ‘นายน้อย’ ” “อะไรนะ?!” เหล่าเจ้าสำนักที่อยู่ ณ ตรงนั้นต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อเมื่อได้รับรู้ข้อมูลนี้ “ท่านบอกว่าเขามาจากสวรรค์ชั้นล่างไม่ใช่หรือ? เขาจะมีเส้นสายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้นได้อย่างไร? เว้นเสียแต่ว่าแท้จริงแล้วเขาจะเป็นคนจากสวรรค์ชั้นบนที่ตั้งใจลงมาท่องเที่ยวแดนล่าง ทว่าเหตุใดเขาถึงต้องทำเรื่องยุ่งยากเช่นนั้นด้วยเล่า?” ไป๋เอินเจว๋กล่าวอย่างไม่เชื่อหู ผู้อาวุโสเนี่ยส่ายหน้าเบาๆ “ยิ่งพวกเขามีพรสวรรค์ล้ำเลิศเพียงใด พวกเราก็ยิ่งเข้าถึงความคิดของพวกเขาได้ยากเพียงนั้น ทางที่ดีที่สุดคืออย่าพยายามตั้งคำถาม และจงยอมรับสิ่งที่มันเป็นไปเสียเถิด” “คำถามที่ใหญ่กว่าในตอนนี้คือ... พวกเราควรจะทำอย่างไรต่อไปหลังจากเรื่องนี้? ข้าเองก็กังวลเรื่องเจ้าสำนักซุนด้วย เพราะดูเหมือนวันนี้เขาจะเป็นคนที่เจ็บช้ำน้ำใจที่สุด” เจ้าสำนักเซี่ยโหวถอนหายใจออกมา “เรื่องนั้นไว้ค่อยหารือกันทีหลัง ตอนนี้พวกเราต้องแยกย้ายกลับสำนักของตนเพื่ออธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้เหล่าศิษย์ได้รับรู้ก่อน” เจ้าสำนักหลี่สรุป เหล่าเจ้าสำนักต่างพยักหน้าเห็นพ้อง และสลายตัวจากที่แห่งนั้นไปในเวลาต่อมา