บทที่ 873 - อย่ามอง! "เกิ... เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดพวกเขาถึงเอาแต่ยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น?" เจ้าสำนักเซี่ยโหวพึมพำออกมาด้วยสุ้มเสียงโง่งม ดวงตาของนางเบิกกว้างราวจานรองถ้วยชาขณะจ้องมองเหล่าเจ้าสำนักคนอื่น ๆ ทว่าเนื่องจากหยวนยืนหันหลังให้นาง นางจึงมิอาจมองเห็นดวงตาที่ทอประกายเรืองรองของเขา และมิอาจล่วงรู้ถึงสถานการณ์ที่แท้จริงได้เลย เจ้าสำนักเซี่ยโหวตัดสินใจที่จะใช้จิตสัมผัสตรวจสอบดูให้ชัดแจ้ง แต่ในพลันนั้นเอง ผู้อาวุโสเนี่ยก็โพล่งขัดขึ้นมาด้วยความตระหนก "อย่ามองเด็ดขาด!" "คะ?" เจ้าสำนักเซี่ยโหวรีบถอนจิตสัมผัสกลับมาโดยสัญชาตญาณด้วยความตกใจ นางหันไปมองเขาและพบว่าใบหน้าของชายชราผู้นั้นเต็มไปด้วยความหวาดผวาอย่างถึงที่สุด "ท่านผู้อาวุโสเนี่ย? เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย "ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรก็ตาม อย่าได้มองเข้าไปในดวงตาของเขาในตอนนี้เชียว... มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังเหมือนกับข้า" เขาเอ่ยขณะที่หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมทั่วแผ่นหลัง แม้ว่า ‘เนตรมังกร’ ของหยวนจะมิได้พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมานั้นกลับทรงพลังมหาศาลเสียจนสั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งของดวงวิญญาณ เพียงแค่เขาเผลอใช้จิตสัมผัสชำเลืองมองไปเพียงนิดเท่านั้น ‘ช่างเป็นวิชาที่น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก! มันต้องเป็นวิชาระดับเทพเจ้าเป็นอย่างน้อยแน่ๆ!’ ในขณะเดียวกัน หยวนยังคงยืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขามองดูเหล่าเจ้าสำนักที่ยืนทื่อราวกับคนไร้วิญญาณ ตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์ที่มิอาจหลุดพ้น หากเขาปรารถนาจะปลิดชีพเหล่าเจ้าสำนักในยามนี้ ย่อมเป็นโอกาสที่เหมาะสมที่สุด ทว่าเขากลับมิได้ลงมือจู่โจม แต่เลือกที่จะรอคอยให้พวกเขาดิ้นรนหลุดพ้นจากวิชาของเขาด้วยตนเอง ซึ่งนับว่าเป็นการลงทัณฑ์ที่โหดร้ายยิ่งกว่าสิ่งใด เมื่อผู้อาวุโสเนี่ยตระหนักได้ว่าหยวนกำลังจะทำสิ่งใด เขาก็รีบละล่ำละลักบอกทันที "หยวน! ได้โปรดเมตตาด้วย! หากเป็นเช่นนี้ต่อไปดวงวิญญาณของพวกเขาจะแตกสลาย! นั่นเป็นชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก!" หยวนยกยิ้มบางพลางกล่าว "ไม่ต้องกังวลไป พวกเขาจะไม่ได้รับความเสียหายถาวรหรอก อย่างไรเสียข้าก็ออมมือให้แล้ว" ‘นี่ขนาดออมมือแล้วหรือ?! ทั้งที่พลังมันมหาศาลถึงเพียงนี้เนี่ยนะ?!’ ผู้อาวุโสเนี่ยร่ำร้องอยู่ในใจด้วยความตกตะลึง หลังจากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหยวนก็ตัดสินใจขยับกาย ทว่าถึงแม้หยวนจะคลายวิชาเนตรมังกรลงแล้ว แต่เหล่าเจ้าสำนักก็ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่เช่นเดิม "ถึงเวลาตื่นได้แล้ว!" หยวนเอี้ยวตัวเล็กน้อยก่อนจะวาดหมัดเข้าใส่ใบหน้าของเจ้าสำนักหลี่อย่างจัง *เปรี้ยง!* เสียงกระดูกกรามลั่นเกรียบดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของเจ้าสำนักหลี่ปลิวลิ่วขึ้นไปบนอากาศ ร่างกายม้วนตลบหมุนคว้างอย่างน่าอัศจรรย์ หลังจากซัดเจ้าสำนักหลี่จนกระเด็นไปแล้ว หยวนก็พุ่งเป้าไปยังเหยื่อรายต่อไปทันที เขาตะบันหมัดเข้าใส่ใบหน้าของไป๋เอินเจวี๋ยจนร่างนั้นลอยละลิ่วไปอีกคน จากนั้นเขาก็แจกจ่ายลูกเตะเข้าที่กลางลำตัวของเจ้าสำนักวิทยาลัยค่ายกลทองคำ, เจ้าสำนักวิทยาลัยสิงโตเหล็ก และเจ้าสำนักวิทยาลัยวารีเดียวดาย แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนซี่โครงของพวกเขาหักสะบั้นและร่างกระเด็นไปคนละทิศละทาง ยามนี้เหลือเพียงซุนฮ่าว เจ้าสำนักวิทยาลัยคีตสากลเพียงผู้เดียว ซึ่งหยวนได้เตรียม "ของขวัญชิ้นพิเศษ" ไว้ให้เขา หลังจากตบหน้าซุนฮ่าวจนตื่นจากภวังค์ หยวนก็กระหน่ำโจมตีด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วและรุนแรงกว่าสิบครั้ง เขาระดมหมัดเข้าใส่ทั้งใบหน้าและร่างกายอย่างไม่ปรานี จนกระทั่งใบหน้าของซุนฮ่าวบวมปูดเสียรูปทรงไปหมด เมื่อเหล่าเจ้าสำนักล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นพลางโอดครวญด้วยความเจ็บปวด หยวนก็สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะประกาศกร้าว "ข้าจะหยุดการลงทัณฑ์ไว้เพียงเท่านี้และไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่หากพวกเจ้ากล้าคิดจะทำร้ายข้าหรือสหายของข้าอีก ข้าจะไม่ลังเลเลยที่จะกลับมาปลิดชีพพวกเจ้าทิ้งเสีย" เขาหันไปมองผู้อาวุโสเนี่ยแล้วถามต่อ "ท่านมีอะไรจะกล่าวอีกหรือไม่?" ผู้อาวุโสเนี่ยเผยยิ้มขื่นพลางเอ่ยตอบ "เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น... ขอบใจเจ้ามากที่ไว้ชีวิตพวกเขา" หยวนพยักหน้ารับ "ข้าเองก็ต้องขออภัยที่ทำให้สถานการณ์บานปลาย ทั้งที่ความจริงข้ามาที่นี่เพื่อหยุดยั้งมันแท้ ๆ โดยเฉพาะในตอนที่มีผู้คนนับล้านกำลังจับตามองดูอยู่เช่นนี้..." "โอ้ เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก" ผู้อาวุโสเนี่ยกล่าวขัด "เราได้ทำการตัดสัญญาณภาพจากที่นี่ไปตั้งแต่นัดที่เจ้าประลองกับเจ้าสำนักซุนเสร็จสิ้นแล้ว ดังนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นจึงมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่ล่วงรู้" "ว่าอย่างไรนะ?!" เจ้าสำนักเซี่ยโหวหันขวับไปมองผู้อาวุโสเนี่ยด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด "ทำไมท่านไม่บอกให้เร็วกว่านี้! ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าสำนักซุนจะว่าอย่างไร แต่คนอื่น ๆ คงไม่ยอมสู้จนถึงขั้นนี้แน่หากพวกเขารู้เรื่องนั้น! ที่พวกเขาสู้ยิบตาเพราะคิดว่าเกียรติยศของตนกำลังถูกเผยแพร่ไปทั่วต่างหาก!" "เอ่อ... คือว่า... เรื่องนั้นไว้เราค่อยคุยกันหลังจากที่เจ้าช่วยรักษาพวกเขาเสร็จแล้วเถอะ..." ผู้อาวุโสเนี่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน "จริงด้วย!" เจ้าสำนักเซี่ยโหวรีบนำเม็ดยาฟื้นฟูและตัวยาอันล้ำค่าออกมาให้เหล่าเจ้าสำนักที่เหลือดื่มกิน บาดแผลทางกายของพวกเขาได้รับการรักษาจนหายดีในชั่วพริบตา จะเหลือก็เพียงบาดแผลทางใจและศักดิ์ศรีที่ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีเท่านั้น "ทะ... ท่านผู้อาวุโสเนี่ย... ท่านพูดจริงหรือ? เรื่องที่ไม่มีการถ่ายทอดภาพออกไป..." เจ้าสำนักหลี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ใช่ เป็นเรื่องจริง มีเพียงคนที่มีอำนาจเข้าถึงโดยตรงอย่างข้าเท่านั้นที่เห็น แต่สำหรับการประลองระหว่างเจ้าสำนักซุนกับหยวนนั้น... มันได้กลายเป็นเรื่องที่รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองไปแล้ว" ทุกคนต่างหันไปมองซุนฮ่าวซึ่งบัดนี้มีสีหน้าขมขื่นถึงที่สุด ทว่าพวกเขาก็ไม่อาจแก้ไขอะไรได้อีก "นี่ พวกเราไปได้หรือยัง?" หยวนเดินเข้ามาถามพวกเขาอย่างปุบปับ เหล่าเจ้าสำนักสะดุ้งสุดตัวพลางถอยกรูดไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อหยวนเข้าใกล้ "เจ้าจะจากไปหลังจากที่เพิ่งซัดพวกเราจนน่วมเนี่ยนะ? พูดจริงหรือ?" ไป๋เอินเจวี๋ยขมวดคิ้วมุ่น "อะไรกัน? พวกเจ้าอยากให้ข้ารับผิดชอบหรืออย่างไร? นอกจากเขาน่ะ (ชี้ไปที่ซุนฮ่าว) พวกเจ้าที่เหลือก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนี่" หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เพื่อความเข้าใจที่ตรงกันนะ ตอนนี้มีศิษย์นับแสนจากเจ็ดวิทยาลัยวิญญาณกำลังรอเจ้าอยู่ข้างนอกนั่น หากพวกเราไม่ไปหยุดพวกเขาไว้ พวกเขาทุกคนจะพุ่งเข้าจู่โจมเจ้าพร้อมกันแน่" เจ้าสำนักหลี่กล่าวเตือน "งั้นหรือ..." หยวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้สันหลังวาบ "หรือจะให้ข้าฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดเลยดีล่ะ?" "เจ้าสารเลว..." เหล่าเจ้าสำนักจ้องมองหยวนด้วยจิตสังหารที่พลุ่งพล่าน หยวนหัวเราะเบา ๆ "ข้าล้อเล่นน่ะ แต่ถ้าพวกเจ้าบีบคั้นข้าจนไม่มีทางเลือก... คำล้อเล่นนั้นอาจกลายเป็นความจริงขึ้นมาก็ได้" "อีกอย่าง หากพวกเจ้ากังวลว่าข้าจะสร้างปัญหาให้พวกเจ้าในอนาคตล่ะก็ เลิกกังวลได้เลย เพราะอีกไม่นานข้าก็จะจุติ (Ascend) ขึ้นสู่ดินแดนระดับต่อไปแล้ว" "ว่าอย่างไรนะ? เจ้าจะจุติอีกแล้วหรือ? ทั้งที่เพิ่งผ่านมาไม่นานเนี่ยนะ?!" ผู้อาวุโสเนี่ยอุทานออกมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด