## บทที่ 1046 - การกอบโกยผลประโยชน์ **ผู้แปล:** Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain ภายในปล่องภูเขาไฟ ยางไคและซูเอ๋อเผชิญหน้ากันในระยะประชิด แต่ละคนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากผิวกายของอีกฝ่าย และสูดกลิ่นหอมกรุ่นจากลมหายใจ ยางไคสวมกอดนางแน่น ราวกับจะบดขยี้ร่างอันบอบบางนั้นให้แหลกสลายด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เขามี ใบหน้างดงามของซูเอ๋อซีดเผือด มังกรที่ลุกลามราวกับไฟเผาไหม้กำลังเลื้อยไต่ขึ้นมาตามเรียวขาของนาง ทำให้หัวใจนางปั่นป่วนจนแทบระเบิด นางตระหนักได้ในทันทีถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และไม่อาจห้ามความสั่นสะท้านได้ ดวงตาคู่งามฉายแววหวาดกลัวและตื่นตระหนก ขณะที่นางพยายามอย่างสุดกำลังที่จะขมิบเรียวขาเข้าหากันเพื่อสกัดกั้น 'อสูร' ตนนี้มิให้ล่วงละเมิดความบริสุทธิ์ของนาง แต่ความพยายามของนางกลับยิ่งเร่งเร้า ยางไคให้เดือดพล่านยิ่งขึ้น เรียวขางดงามของซูเอ๋อเนียนละเอียดยิ่งกว่าแพรไหม นุ่มนวลราวปุยเมฆ การที่นางบีบรัด 'น้องชาย' ของยางไคด้วยแรงทั้งหมด ส่งมอบความสุขสบายอันเกินจะจินตนาการให้แก่เขา ทำให้เจตนาสังหารอันแข็งกร้าวพลันชะงักงันไปชั่วขณะ “ข้าจะ... ข้าจะฆ่าเจ้า!” ซูเอ๋อไม่เคยประสบกับการถูกดูหมิ่นเยี่ยงนี้มาก่อน นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ในเสี้ยววินาทีนั้น นางปราศจากซึ่งมาดที่สงบเสงี่ยมและอ่อนโยนของ 'บุตรชายคนที่สามแห่งสมาพันธ์เหิงหลัว' ไปสิ้น กลับกลายร่างเป็นสตรีที่เสียสติ รวบรวมพละกำลังที่ตามหลักการแล้ว นางไม่ควรจะมีเหลืออยู่อีกแล้ว ฟาดฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าใส่ใบหน้าของยางไคราวสายฟ้า พลังเจ็ดสีระเบิดอื้ออึงครอบคลุมฝ่ามือของนางขณะพุ่งเข้าใส่ *เผ้ง เผ้ง...* ยางไครู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เลือดสีทองพวยพุ่งออกมาจากปากราวกับหมอกหนาทึบ ปกคลุมใบหน้าและร่างของซูเอ๋อจนมิด สภาพปัจจุบันของเขาดีกว่านางเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะจับซูเอ๋อจนขยับไม่ได้ เขาได้รับการโจมตีจากนางโดยตรง และบัดนี้ยังต้องมาโดนตบหน้าหนักๆ อีกสองครั้ง ยางไคเปรียบเสมือนลูกธนูที่ปลายทางแล้ว พลังชีวิตของเขาก็พลันอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว ด้วยสองฝ่ามือนี้ อาการบาดเจ็บที่ยางไคเพิ่งจะประคองให้อยู่ตัวได้ ก็ทรุดลงอีกครั้ง ซูเอ๋อคลุ้มคลั่งประหนึ่งสัตว์ป่า เตะ กัด ข่วน กรีดขย้ำร่างกายของยางไคเท่าที่นางจะทำได้ แม้กระทั่งอ้าปากขบกัดเข้าที่ไหล่และแผงอกของเขา ดิ้นรนสุดกำลัง แสดงเจตจำนงอันแน่วแน่ที่จะเอาชีวิตเขาไปด้วยกัน ซูเอ๋อเป็นถึงนักบุญระดับราชันย์ชั้นสอง (Second-Order Saint King) ถึงแม้ว่านางจะใช้กำลังได้ไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยอาการบาดเจ็บ แต่การต่อต้านสุดชีวิตของนางก็ยากเกินกว่าที่ยางไคจะรับมือไหว ในพริบตา ร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผลสดๆ และรอยเขี้ยว... “เจ้ากำลังหาที่ตาย!” ยางไคร้องตะโกน ก่อนจะซัดหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าสวยของซูเอ๋ออย่างไม่ยั้งมือ หมัดนี้กระแทกใบหน้าของซูเอ๋อจนศีรษะสะบัดไปด้านข้าง ทำให้แก้มของนางบวมเป่ง แรงปะทะที่ยังคงหลงเหลือส่งให้ทั้งนางและยางไคเสียหลักกลิ้งไปบนพื้น แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะถึงพื้น ยางไคพลิกตัวนางให้หันหลังให้เขา โดยที่แขนทั้งสองข้างยังคงตรึงร่างนางไว้อย่างแน่นหนา เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่สามารถข่วนหรือกัดเขาได้อีก ซูเอ๋อขัดขืนและต่อสู้อย่างดุเดือด ไม่ยอมจำนน เปลี่ยนทุกส่วนของร่างกายที่นางขยับได้ให้กลายเป็นอาวุธเพื่อฟาดฟันยางไค ขณะที่นางพยายามดิ้นรนสุดกำลังเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการของเขา *ฮง ฮง ฮง...* ทั้งคู่กลิ้งเกลือกไปทั่วปล่องภูเขาไฟบนดวงดาวอันไร้ชื่อแห่งนี้ หมัดเท้าเข้าปะทะกันราวกับเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่เกลียดชังกันที่สุด ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว และทุกครั้งที่การปะทะเกิดขึ้น ก็มีแสงระเบิดสว่างวาบปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว ทว่า ทั้งสองฝ่ายค่อยๆ อ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนกระทั่งในที่สุด ต่างก็ไม่สามารถขยับตัวได้อีก เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังขึ้น ขณะที่ทั้งสองร่างนอนนิ่งอยู่ในปล่องภูเขาไฟที่ใดสักแห่ง ซูเอ๋ยวางร่างของนางทับลงบนยางไค โดยที่หลังของนางหันเข้าหาเขา ทั้งคู่เงยหน้ามองดูท้องฟ้าอันมืดมิดและหนาวเย็นของหมู่ดาว เมื่อถึงจุดหนึ่ง มือทั้งสองข้างของยางไคก็คว้าจับ 'ยอดเขา' ทั้งสองของซูเอ๋อไว้ ความรู้สึกยืดหยุ่นอันน่าอัศจรรย์ส่งผ่านไปยังฝ่ามือของเขา ทำให้ 'มังกร' อันเหนื่อยอ่อนของเขาลุกชูชันขึ้นสู่สวรรค์อีกครั้ง ยามที่ซูเอ๋อปลอมตัวเป็นชาย ยางไคย่อมไม่อาจทราบได้เลยว่า 'สินทรัพย์' ของนางนั้นอุดมสมบูรณ์เพียงใด แต่เมื่อกำ 'ยอดหยก' ของนางไว้ในมืออย่างมั่นคง ยางไคก็รู้ได้ทันทีว่าสตรีผู้นี้มีทุนรอนอันมหาศาล ฝ่ามือของยางไคนั้นไม่ถือว่าเล็กเลย ทว่าถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่อาจกำ 'ยอด' ของนางได้จนมิด เชอร์รี่ลูกเล็กและอ่อนหวานเสียดสีกับฝ่ามือของยางไค เพิ่มสัมผัสให้กับ 'ยอด' อันน่าทึ่ง นุ่มนวล และยืดหยุ่นของนาง ยางไคไม่อาจห้ามใจที่จะเพิ่มแรงบีบให้หนักขึ้น ราวกับจะบดขยี้มัน เสียงครางอันน่าหลงใหลดังแผ่วเบาจากลำคอของซูเอ๋อ ขณะที่ศีรษะของนางแอ่นไปด้านหลังเล็กน้อย ราวกับว่าการถูกบีบเช่นนี้ไม่เพียงแต่น่าอึดอัด แต่ยังน่าอัปยศอดสูยิ่งกว่า ยางไคหาได้สนใจการขัดขืนของนางไม่ เขากลับดื่มด่ำกับความรู้สึกจากผิวอันเนียนนุ่มและบั้นท้ายอันอวบอิ่มที่นางมอบให้ ถึงแม้ว่าร่างของซูเอ๋อจะมีรอยแผลเป็นและเลือดสดเปรอะเปื้อนอยู่มาก แต่ผิวของนางยังคงขาวผ่องและอ่อนนุ่มดุจทารกแรกเกิด ขณะที่ทั้งคู่กลิ้งเกลือก ยางไคก็ได้สัมผัสประสบการณ์เต็มเปี่ยมถึงเสน่ห์ของ 'หุบเขา' อันอวบอิ่มของนาง ที่เสียดสีและบีบรัด 'หอก' ของเขาอย่างต่อเนื่อง จุดไฟปรารถนาในกายยางไคให้ลุกโชนจนยากจะดับลง 'มังกร' ของเขายังคงถูกหนีบไว้อย่างแน่นหนาอยู่ระหว่างหุบเขาอันกลมกลึงของนาง และดูเหมือนว่ายางไคเพียงแค่ขยับเล็กน้อย เขาก็จะสามารถทะลวงผ่านปราการด่านสุดท้ายของนาง และปักธงชัยเหนือร่างของนางได้ ทั้งคู่เหนื่อยอ่อนจนไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป จึงได้แต่ดำรงอยู่ในท่าทีอันคลุมเครือและอึดอัดเช่นนั้น หยดน้ำอุ่นๆ เพียงหยดหนึ่งพลันไหลรินลงบนแขนของยางไค และเสียงสะอื้นแผ่วเบาของซูเอ๋อก็ดังขึ้นในหูของเขา “อย่าบอกนะว่าเจ้า...” ยางไคพูดไม่ออก ท่ามกลางการต่อสู้เพื่อความเป็นความตาย สตรีผู้นี้กลับร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น... แต่ที่แย่กว่านั้น ยางไคก็ไม่อาจทราบได้ว่ามันเป็นน้ำตาแห่งความจริงใจ หรือเป็นเพียงอุบายลวง “ตั้งแต่ข้ายังเด็กจนถึงบัดนี้ ไม่มีผู้ใดเคยปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้มาก่อน... แม้แต่คนเพียงไม่กี่คนที่รู้เพศสภาพที่แท้จริงของข้า ก็ไม่เคยกล้าล่วงเกินข้าเช่นนี้ ข้าจะจำเจ้าไว้ และจะทำให้เจ้าต้องชดใช้!” ซูเอ๋อกลัดฟันกรอดกล่าว ยางไคแค่นหัวเราะ “หากเจ้ายังมีชีวิตรอดอยู่ได้ ค่อยมาพูดกับข้า!” “แล้วแต่เจ้าเลย!” ซูเอ๋อยังคงท้าทาย ตอบกลับยางไค “สภาพปัจจุบันของเจ้ามันย่ำแย่ และก่อนที่เจ้าจะมาถึง ข้าเพิ่งจะกลืนโอสถระดับสูงของนักบุญราชันย์ (Saint King Grade High-Rank) เข้าไป ไม่นานข้าก็จะมีแรงพอที่จะหนีรอดจากการคุกคามอันชั่วร้ายของเจ้า เมื่อถึงตอนนั้น เรามาดูกันว่าใครจะเป็นผู้ตาย!” เมื่อไม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกต่อไป ซูเอ๋อกลับแสยะยิ้ม “เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสการทรมานที่โหดร้ายที่สุดในโลกนี้ แล้วค่อยๆ ฆ่าเจ้า!” ยางไคจึงเป่าลมเบาๆ ที่ติ่งหูอันบอบบางของนาง ทำให้ใบหน้าของซูเอ๋อแดงก่ำราวกับลูกตำลึง และร่างอันอ่อนนุ่มของนางก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวที่ยางไคจะยังคงทำให้นางอัปยศอดสูต่อไป “เช่นนั้น เรามาดูกันว่าใครจะฟื้นตัวได้ก่อน!” ยางไคประกาศอย่างมั่นใจ ราวกับว่าเขาได้ชัยชนะมาแล้ว เมื่อพูดถึงความสามารถในการฟื้นฟู ยางไคไม่เกรงกลัวผู้ใด แม้ว่าซูเอ๋อจะทานโอสถระดับสูงของนักบุญราชันย์เข้าไป แต่เขาก็ยังมี 'โลหิตทองคำแห่งเทพมาร' (Demon God Golden Blood) ของเขา บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ และรอยกัดที่ซูเอ๋อก่อขึ้นนั้น เริ่มสมานแล้ว และอวัยวะภายในทั้งห้าและหกส่วนของร่างกายเขาก็กำลังเริ่มฟื้นฟู ทั้งสองฝ่ายไม่พูดอะไรอีกต่อไป เพียงแค่นอนอยู่ด้วยกัน ผิวสัมผัสแนบชิดกัน ราวกับทั้งคู่เป็นคู่รักที่ใกล้ชิดที่สุดกำลังดื่มด่ำช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นและสงบท่ามกลางทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิ ทว่าภายใต้ภาพอันงดงามนี้ กลับมีเจตนาสังหารอันเยือกเย็นและทรงพลังซ่อนอยู่ ทันใดนั้น แสงสีเจ็ดสีก็เบ่งบาน และยางไคก็ส่งเสียงคราง เขามองด้วยสีหน้าบึ้งตึง ขณะกัดฟันแน่น “ยัยตัวแสบ เจ้าช่างเจ้าเล่ห์เหลือเกิน!” “ฮ่า...” ซูเอ๋อยิ้มอย่างผู้ชนะ “การจัดการกับคนอย่างเจ้า มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ทำอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมเล่า รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะทำลายตันเถียนของเจ้า ทำให้การฝึกฝนของเจ้าสูญเปล่า กลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต” มือหยกข้างหนึ่งของนางได้เจาะทะลุซี่โครงของยางไคไปเงียบๆ และตอนนี้ก็สอดเข้าไปในกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แน่นของเขา ปลายนิ้วของนางมีพลังงานเจ็ดสีอันแหลมคมที่พร้อมจะบุกเข้าสู่ตันเถียนของยางไค และทำลายแหล่งพลังของเขา ยางไคไม่รู้ว่านางรวบรวมพลังนี้มาตั้งแต่เมื่อใด บางทีนางอาจจะซ่อนมันไว้ตั้งแต่ต้น... เขาก็เข้าใจในที่สุดว่าสตรีผู้นี้แตกต่างจากสตรีทั่วไปเพียงใด แม้ว่าเขาจะสามารถกดนางให้อยู่ในสภาพนี้ได้ แต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ และจะหาโอกาสพลิกสถานการณ์ “เจ้าจะปล่อยข้าหรือไม่? ข้าจะให้เวลาเจ้าสามลมหายใจในการพิจารณา หลังจากสามลมหายใจ เจ้าก็... เฮ้ เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ!?” น้ำเสียงที่สงบและมั่นใจของซูเอ๋อก็พลันสับสน ใบหน้าของนางซีดเผือด และนางก็กรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก “หยุดนะ! อย่าได้ขยับอีก!” ยางไคไม่สนใจคำขู่ของนาง เขากลับไม่ถอย แต่เดินหน้าต่อไป ยอมให้มือเล็กๆ ของซูเอ๋อแทงลึกเข้าไปในท้องของเขา ขณะที่ค่อยๆ ลดระยะห่างระหว่าง 'มังกร' ของเขากับ 'ถ้ำ' ของซูเอ๋อ ยางไคสัมผัสปลายหอกของตนกับเป้าหมาย ก่อนจะหยุดนิ่ง ความคิดของซูเอ๋อพลันปั่นป่วนอีกครั้ง และชั่วขณะหนึ่งนางก็สับสนจนไม่สามารถตอบสนองได้ ยางไคไม่สนใจวิกฤตที่กำลังจะมาถึงตันเถียนของเขา และเพิ่มแรงบีบที่เอวของเขา เขาแลบลิ้นเลียติ่งหูอันบอบบางของซูเอ๋อ “เจ้าคนสารเลว!” ซูเอ๋อกรีดร้อง ร่างกายอันอ่อนนุ่มของนางสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ “จะกรีดร้องหรือจะส่งเสียงดังไปเลยก็ตามใจ มีคำกล่าวว่า ‘การตายใต้ดอกไม้งามคือความตายอันสมควร’ ต่อให้เจ้าทำลายตันเถียนของข้า ก็ไม่เป็นไร ลองทำดูสิ ข้าจะฉกฉวยความบริสุทธิ์ของเจ้าทันที!” ยางไคยิ้มเสียงต่ำ “ข้าเป็นนักพเนจรไร้สังกัด ไม่มีใครสนใจหากข้าจะหายตัวไป สถานะของข้าเทียบไม่ได้กับ 'คุณชายซูเอ๋อ' เลย เฮ้อ รอดูเถอะ หลังจากเจ้าแต่งงานไปแล้ว เมื่อสามีใหม่ของเจ้าค้นพบว่าร่างกายของเจ้าไม่บริสุทธิ์ ข้าพนันได้เลยว่ามันจะเป็นภาพอันรุ่งโรจน์ที่ได้เห็น! คนกระจอกอย่างข้าที่ได้ครอบครองสตรีเช่นเจ้า แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต ก็ยังคุ้มค่า!” “คนบ้า! คนวิกลจริต! เจ้าเสียสติไปแล้ว!” ใบหน้างดงามของซูเอ๋อเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นางกลัวจริงๆ ว่ายางไคจะทำตามคำขู่ และเมื่อสัมผัสได้ถึงร่างแข็งๆ ที่อยู่ระหว่างขา นางก็รู้ว่าแผนการและอุบายที่นางวางไว้อย่างรอบคอบทั้งหมดได้พังทลายลงสิ้นแล้ว ผู้ชายคนนี้ชั่วร้ายยิ่งกว่าโจรจากสันเขาดารา (Galaxy Ridge) และเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าหญิงงามจากแดนร้าง (Abandoned Lair) “ข้าวิกลจริตอย่างไร? สถานการณ์ของเรามาถึงจุดที่ต้องเลือกระหว่างเจ้าตาย หรือข้าตายแล้ว หากไม่มีทางไปอื่นแล้ว ข้าก็ขอสนุกกับรสชาติของเจ้าก่อนตาย แล้วค่อยไปลิ้มรสอีกครั้งในโลกหน้า” กล่าวเช่นนั้น ยางไคก็เพิ่มแรงที่เอว และค่อยๆ เหวี่ยงสะโพกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เขาแสดงพฤติกรรมที่ปรารถนาจะตายภายใต้ดอกไม้งามอย่างแท้จริง ไม่แยแสต่อชีวิตของตนเองแม้แต่น้อย “เดี๋ยวก่อน!” ซูเอ๋อกระตุกร่างน้อยๆ พยายามขยับตัวไปข้างหน้าพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามสงบที่สุด “เราคุยกันได้ไหม?” “คุย?” ยางไคหยุดการรุกคืบอย่างดุดัน และกล่าวด้วยความสนใจ “มีอะไรให้คุยกัน?” “เจ้ากับข้า ไม่ได้มีความแค้นเคืองอันใดต่อกันอย่างแท้จริง มันจำเป็นด้วยหรือที่เราจะต้องมาเป็นศัตรูกันถึงเพียงนี้?” ซูเอ๋อคลี่ยิ้มบางๆ พร้อมกับเปล่งวาจาเหล่านี้ แม้ว่าภายในดวงตาของนางจะลุกโชนไปด้วยความเกลียดชังอันบริสุทธิ์ แต่เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของนาง นางก็จำต้องประนีประนอม “เจ้าหมายความว่า... เราสามารถแลกเปลี่ยนอาวุธสงครามเป็นของกำนัลแห่งหยกและแพรไหมได้หรือ?” “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” ซูเอ๋อหันศีรษะไปด้านข้าง แก้มขาวราวหิมะของนางแนบชิดกับริมฝีปากของยางไคในทันที นางอดไม่ได้ที่จะสะบัดศีรษะกลับไปอย่างรวดเร็ว ตำหนิตัวเองในใจที่ไอ้สารเลวนี่มัวแต่พยายามจะหากำไรในยามนี้ นางอยากจะเผาเนื้อหนังของมันให้เป็นขี้เถ้า และบดกระดูกให้แหลกลาญเสียจริง