## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 1561 - ผู้ใดหวังแต่สิ่งอื่น** ผู้แปล: ซิลวิน & เพาเพาเลเซอร์กัน บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร: ลีโอแห่งขุนเขาไซออน & เดล ลิเกอร์คีย์ส เด็กหนุ่มผู้นี้... หมายจะรวมแผ่นดินทั้งปวงให้เป็นหนึ่งเดียว และบังคับให้เผ่าปีศาจกับเผ่าอสูรต้องสยบยอมต่อตนเองงั้นหรือ? เพียงแค่ความคิดนี้ผุดขึ้น จางหยวนก็ขมวดคิ้วเคร่งเครียดขึ้นพลัน มิใช่ว่าเขาเป็นคนขี้ขลาดตาขาวหรือใจแคบเสียเมื่อไร หากจะกล่าวไปแล้ว จางหยวนนั้นมีจิตวิญญาณแห่งวีรบุรุษ เฉกเช่นปรมาจารย์ส่วนใหญ่แห่งเผ่าปีศาจและเผ่าอสูร หากแต่ในฐานะขุนศึกปีศาจ เขาจำเป็นต้องพิจารณาถึงความเป็นไปได้นี้ ธันเดอร์ ดราก้อนเองก็กำลังครุ่นคิดในทำนองเดียวกัน หากเป็นเช่นนั้นจริง แม้ว่าเผ่าปีศาจและเผ่าอสูรจะร่วมมือกัน ก็อาจมิอาจต้านทานได้ สุดท้ายก็คงต้องปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปตามยถากรรม หรือไม่ก็เผชิญหน้ากับหายนะอันใหญ่หลวง เมื่อได้ยินคำถามของเขา หยางไค่มองไปยังขุนศึกปีศาจด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มออกมา "ท่านขุนศึกปีศาจจางไม่ต้องกังวล ข้ามิได้คิดจะอยู่ที่นี่นานนัก อันที่จริง ข้าเกรงว่าจะต้องจากไปในไม่ช้าแล้ว" "ท่านจะจากไปในไม่ช้า?" จางหยวนสะดุ้งเล็กน้อย สบตากับธันเดอร์ ดราก้อน ทั้งสองต่างประหลาดใจระคนกัน หยางไค่ดูราวกับจะมิได้มีความทะเยอทะยานในการพิชิตแผ่นดินเลยแม้แต่น้อย... "ใช่แล้ว สิ่งมหัศจรรย์แห่งแดนดารานั้นช่างน่าจดจำจนมิอาจลืมเลือน ข้าจึงมิได้วางแผนจะอยู่ที่นี่นานนัก" หยางไค่หัวเราะ ดวงตาของธันเดอร์ ดราก้อนพลันเบิกกว้างขึ้น เขาเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว "แดนดารานั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นถึงเพียงนั้นจริงหรือ? หากเป็นเช่นนั้น ท่านอาจารย์หยางไค่ โปรดเล่าให้พวกเราฟังได้หรือไม่?" เหล่าปรมาจารย์จากสามเผ่าพันธุ์ก็พลันเงี่ยหูฟัง จ้องมองไปยังหยางไค่อย่างตั้งใจ "แน่นอน เมื่อท่านปู่ยุทธจักรเอ่ยปาก ศิษย์ย่อมมิอาจปฏิเสธ" หยางไค่หัวเราะเบาๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มเอ่ย "แดนดารานั้นมีสิ่งมหัศจรรย์มากมายจริงๆ สิ่งที่เราไม่เคยแม้แต่จะฝันถึงมาก่อน..." ภายในท้องพระโรง ทุกผู้คนต่างตั้งใจฟังอย่างสุดซึ้ง เวลาค่อยๆ ล่วงผ่านไปทีละน้อย แต่ความกระตือรือร้นของทุกคนกลับมิได้ลดลงเลย ตรงกันข้าม สีหน้าของพวกเขากลับยิ่งทวีความตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น ความกว้างใหญ่ไพศาลของแดนดาราสร้างความตะลึงงันแก่พวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องราวของทัศนียภาพอันน่าอัศจรรย์และทรัพยากรในการบ่มเพาะที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้พวกเขาโหยหาอย่างยิ่ง เหนือกว่าแดนเซียนคือแดนราชันย์เซียน จากนั้นคือแดนคืนสู่ต้นกำเนิด และท้ายที่สุดคือแดนราชันย์ต้นกำเนิด ความรู้เหล่านี้ทำให้พวกเขารู้สึกละอายจนหน้าแดง พวกเขาเข้าใจความหมายของคำว่า "กบในกะลา" ได้อย่างถ่องแท้ ตามที่หยางไค่กล่าวไว้ พลังงานแห่งฟ้าดินของดวงดาวที่ใช้ในการบ่มเพาะส่วนใหญ่ในแดนดารานั้นเข้มข้นอย่างยิ่งยวด เหล่าเซียนนั้นไร้ความหมายไปเสียสิ้นในสถานที่เหล่านั้น มีเพียงเมื่อก้าวข้ามสู่แดนคืนสู่ต้นกำเนิดเท่านั้น จึงจะพอจัดว่าเป็นยอดฝีมือได้บ้าง และมีเพียงราชันย์ต้นกำเนิดเท่านั้นจึงจะนับว่าเป็นสุดยอดขั้วอำนาจที่แท้จริง โลหิตในกายของทุกคนพลันเดือดพล่าน แววตาของพวกเขาฉายประกายแห่งความปรารถนาและความหวัง พวกเขาโหยหาที่จะได้ครอบครองสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะอันรุ่มรวยและทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์เช่นนั้น พวกเขากระหายที่จะก้าวไปให้ไกลกว่าเดิมบนวิถีแห่งยุทธวิถี เพื่อที่จะได้กลายเป็นราชันย์เซียนในตำนาน ปรมาจารย์แห่งแดนคืนสู่ต้นกำเนิด หรือแม้แต่ราชันย์ต้นกำเนิด... หยางไค่มิได้ปรุงแต่งหรือกล่าวเกินจริงในการพรรณนาของเขา แต่กลับอธิบายอย่างสงบนิ่งถึงสิ่งที่เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับแดนดารา และสิ่งที่เขาได้ประสบพบเจอมาตลอดหลายทศวรรษ ทว่า นั่นก็เพียงพอแล้ว หลังจากการบรรยายของเขาจบลง อารมณ์ความรู้สึกของทุกคนกลับปั่นป่วนจนมิอาจสงบลงได้เป็นเวลานาน หยางไค่ได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์และน่าพิศวงนานัปการ แต่พวกเขากลับติดอยู่เพียงแดนทงซวน ดินแดนที่เหล่าผู้บ่มเพาะส่วนใหญ่ในแดนดาราแทบจะมิได้ใส่ใจด้วยซ้ำ โดยใช้ทรัพยากรที่ผู้บ่มเพาะเหล่านั้นมองว่าเป็นเพียงขยะ การค้นพบครั้งนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในห้วงแห่งความหดหู่ อับอาย และแม้กระทั่งละอายใจอย่างสุดซึ้ง! จางหยวนและธันเดอร์ ดราก้อน ผู้ที่เพิ่งจะปะทะคารมกันเมื่อครู่ บัดนี้พลันสบตากันและหัวเราะขื่นขมอย่างอดมิได้ ทันใดนั้น พวกเขาก็รู้สึกว่าการต่อสู้เมื่อครู่ช่างไร้เดียงสาและไร้ความหมายเสียเหลือเกิน... "อืม แดนดารานั้นเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์อย่างแท้จริง! ข้าผู้นี้ปรารถนาเหลือเกินที่จะได้ไปเยือนสักครั้ง หากข้าผู้นี้ได้สัมผัสกับภาพอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ไปตลอดชีวิต ก็คงสามารถตายตาหลับได้โดยไร้ซึ่งความเสียดาย!" ฉู่หลิงเซียวสูดหายใจลึก และประกาศก้อง ธันเดอร์ ดราก้อนและจางหยวนเองก็อ้าปากราวกับจะกล่าวสิ่งใดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็มิอาจเอ่ยออกมาได้ ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จางหยวนจะถอนหายใจ และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหดหู่ "เช่นนั้น กล้าถามท่านอาจารย์หยางไค่ว่า ท่านได้เรียกเหล่าปรมาจารย์แห่งสามเผ่าพันธุ์มาที่นี่ด้วยเหตุผลอันใดในครานี้?" เมื่อได้ยินคำถามของเขา ธันเดอร์ ดราก้อนพลันหันไปมองหยางไค่ด้วยความใคร่รู้เช่นกัน หยางไค่ยิ้มและตอบกลับ "เพื่อนำพาพวกท่านสู่แดนดารา!" ดุจดังหินก้อนเดียวที่ถูกโยนออกไปก่อให้เกิดคลื่นนับพัน ทุกคนล้วนสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดจากคำพูดเหล่านั้น นัยน์ตาของพวกเขาฉายประกายแห่งความตื่นเต้นขณะที่มองไปยังหยางไค่ พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะกล่าวสิ่งเช่นนี้ เป็นที่ปฏิเสธมิได้ว่าคำบรรยายก่อนหน้านี้ของหยางไค่ได้ปลุกเร้าความปรารถนาและความสงสัยใคร่รู้ของพวกเขาต่อแดนดารา และทุกคน ณ ที่นี้ล้วนปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะได้สัมผัสประสบการณ์นั้นด้วยตนเอง แต่... แดนดารานั้นเข้าถึงได้ง่ายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? พวกเขาไม่อาจเข้าถึงแดนดาราได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงฝันถึงมันไปพร้อมๆ กับการอิจฉาโอกาสของหยางไค่ และชื่นชมความกล้าหาญและความแข็งแกร่งของเขา แต่บัดนี้ หยางไค่กลับยื่นคำเชิญที่เปิดกว้างต่อพวกเขา ทุกคนล้วนตะลึงงัน "แน่นอน ข้ามิได้บังคับพวกท่านผู้ใด นี่เป็นเพียงข้อเสนอแนะ ข้าจะออกเดินทางในอีกไม่นาน ผู้ที่ยินดีจะติดตามข้ามาก็สามารถมาได้ ส่วนผู้ที่ไม่ยินดีก็สามารถอยู่ที่นี่ต่อไป ข้ากลับมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์นี้โดยเฉพาะ" หยางไค่กล่าวเสริม "เป็นความจริงหรือ?" จางหยวนลุกขึ้นยืนกะทันหัน สายตาของเขามองไปยังหยางไค่อย่างลุกโชน "ท่านอาจารย์หยางไค่ ท่านมิได้ล้อเล่นกระนั้นหรือ?" ธันเดอร์ ดราก้อนก็เอ่ยถามด้วยความเหลือเชื่อ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ทราบแน่ชัดว่าการนำพาผู้คนเข้าไปยังแดนดารานั้นยากลำบากเพียงใด แต่มันก็ไม่ใช่งานง่ายอย่างแน่นอน หากหยางไค่มีความสามารถเช่นนั้น เขาย่อมให้ความสำคัญกับญาติมิตรและสหายจากเผ่ามนุษย์ก่อนเป็นอันดับแรก แต่บัดนี้เขากลับยื่นข้อเสนอแก่เผ่าปีศาจและเผ่าอสูรด้วยเช่นกัน ทั้งจางหยวนและธันเดอร์ ดราก้อนต่างก็ไม่อาจเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน และรู้สึกสับสนระคนไปกับความตื่นเต้น "ข้ามิได้ล้อเล่น" หยางไค่ตอบอย่างจริงจัง หลังจากได้รับคำยืนยัน จางหยวนและธันเดอร์ ดราก้อนต่างก็ตกตะลึงงัน หลังจากความเงียบอันยาวนาน จางหยวนเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม "กล้าถามท่านอาจารย์หยางไค่ว่า เราต้องจ่ายสิ่งใดเพื่อแลกเปลี่ยน? ยอมสวามิภักดิ์และภักดีต่อท่านงั้นหรือ?" "ฮ่าฮ่า..." หยางไค่หัวเราะ น้ำเสียงแฝงความเหยียดหยามปรากฏบนใบหน้าของเขาขณะที่เอ่ยอย่างสบายๆ "เหตุใดข้าจะต้องให้พวกท่านสวามิภักดิ์หรือสาบานตนต่อข้า? อืม จะว่าไปให้ตรงๆ ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว ข้าก็สามารถบังคับให้แดนทงซวนทั้งปวงก้มหัวให้ข้าได้ หากข้าต้องการให้พวกท่านยอมสยบและสาบานตนต่อข้า ก็ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองอันใด ข้าสามารถใช้กำลังปราบปรามพวกท่านได้โดยตรง" จางหยวนและธันเดอร์ ดราก้อนพลันมีเหงื่อไหลซึมออกมา ทั้งสองมิได้คิดว่าหยางไค่กำลังโอ้อวด จากคำอธิบายก่อนหน้าของหยางไค่ ด้วยการบ่มเพาะอันทรงอำนาจในปัจจุบันของเขา ไม่มีผู้ใดในที่นี้สามารถต่อต้านเขาได้ ชายหนุ่มผู้นี้ได้ก้าวข้ามมหาเทพปีศาจในตำนานแห่งเผ่าปีศาจไปแล้ว! เขาได้เดินทางไปไกลกว่า และยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงส่งยิ่งกว่า แม้ว่ามหาเทพปีศาจจะฟื้นคืนชีพและปรากฏตัวขึ้น ณ ที่นี้ เขาก็คงทำได้เพียงแหงนมองเขาเท่านั้น "เช่นนั้น เหตุใดท่านอาจารย์หยางไค่..." ธันเดอร์ ดราก้อนมองหยางไค่ด้วยความลังเล "ทุกท่านที่อยู่ที่นี่คือสหายเก่าแก่ หากข้าสามารถยื่นมือช่วยเหลือได้ เหตุใดข้าจะไม่ช่วยเล่า? ข้าไม่มีวัตถุประสงค์อื่นแอบแฝง" หยางไค่กล่าวอย่างสบายๆ ทั้งจางหยวนและธันเดอร์ ดราก้อนพลันรู้สึกละอายใจจนอยากจะหาที่หลบซ่อนแล้วไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย อย่างรวดเร็ว จางหยวนประสานมือและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สง่างาม "ท่านอาจารย์หยางไค่คือผู้มีคุณธรรมสูงส่งและมีบูรณภาพ การที่จางหยวนผู้นี้เคยสงสัยและมองโลกในแง่ร้ายเกินไป หากจางผู้นี้ได้ล่วงเกินท่านอาจารย์หยางไค่ประการใด โปรดอภัยให้ข้าด้วย!" ธันเดอร์ ดราก้อนเองก็รีบกล่าวขอโทษอย่างจริงใจเช่นกัน "ไม่เป็นไร พวกท่านทั้งสองคือผู้นำของเผ่าพันธุ์ตน ย่อมต้องพิจารณาเรื่องต่างๆ อย่างรอบคอบ" หยางไค่โบกมือเบาๆ เป็นการบ่งบอกว่าเขาไม่ถือสาความสงสัยของพวกเขา หากเขาอยู่ในสถานะเดียวกัน เขาก็คงทำเช่นเดียวกัน เหล่าปรมาจารย์ทั้งสองพลันคลายความกังวลลงเมื่อได้ยินดังนั้น "แม้ว่าแดนดารานั้นจะมีสิ่งมหัศจรรย์มากมาย แต่ก็ควรจะมีอันตรายมากมายเช่นกันใช่หรือไม่? หากท่านอาจารย์หยางไค่นำพาผู้คนจำนวนมากเช่นนี้เข้าไปยังแดนดารา ท่านจะสามารถคุ้มครองพวกเขาได้หรือไม่?" ธันเดอร์ ดราก้อนเอ่ยถามด้วยความกังวล "มีอันตรายอยู่แน่นอน ดังนั้น การที่พวกท่านจะติดตามข้ามาหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกท่านเอง แน่นอน พวกท่านสามารถเลือกที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป บางทีแดนทงซวนอาจจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งในสักวันหนึ่ง กลายเป็นเช่นดวงดาวอื่นๆ ในแดนดารา ซึ่งพวกท่านจะสามารถรับรู้ถึงสวรรค์วิถีและยุทธวิถีในระดับที่สูงขึ้นได้ ทว่า ข้าเองก็มิอาจทราบได้ว่าสิ่งนั้นจะใช้เวลานานเพียงใด" หยางไค่ยิ้มบางเบาขณะที่เหลือบมองไปยังเซี่ยหนิงฉางอย่างมีความหมาย หลังจากขัดเกลาแหล่งกำเนิดดารา, การกลายเป็นเจ้าแห่งดวงดาว, และก้าวข้ามสู่แดนคืนสู่ต้นกำเนิด ออร่าของเซี่ยหนิงฉางก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และออร่าสีเทาที่เคยติดตามตัวเธอมาก็จางลงไปมาก ตราบใดที่นางสามารถทะลวงผ่านไปได้ด้วยความเร็วนี้ สักวันหนึ่งนางจะสามารถยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของแดนดารา และในเวลานั้น แดนทงซวนทั้งปวงก็จะได้อานิสงส์ไปด้วย "เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง โปรดให้ข้าเวลาสักสองสามวัน ท่านอาจารย์หยางไค่ ข้าจำเป็นต้องหารือกับเหล่าสมาชิกเผ่าของข้าอย่างรอบคอบ" จางหยวนกล่าว "แน่นอน" หยางไค่พยักหน้าอย่างอ่อนโยน ทันใดนั้น หยางไค่ก็ออกคำสั่งให้เหล่าศิษย์พาเหล่าปรมาจารย์เผ่าปีศาจและเผ่าอสูรไปยังที่พัก เพื่อให้พวกเขาสามารถหารือกันเป็นการส่วนตัวได้ สำหรับฝ่ายมนุษย์นั้น ไม่มีความจำเป็นต้องเจรจาต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น ดินแดนเก้าสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์, ญาติมิตรและสหายของหยางไค่จากราชวงศ์ต้าฮั่น, และแม้กระทั่งสำนักเทียนเหิร ได้ตัดสินใจติดตามหยางไค่ไปยังแดนดาราในทันที แน่นอนว่าเหล่าศิษย์บางส่วนมิได้ต้องการละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอน และต้องการอยู่ที่สำนักเดิม ดังนั้นเหล่าปรมาจารย์ของเผ่ามนุษย์จึงอนุญาตให้พวกเขาตามความประสงค์ ไม่ใช่ทุกคนที่มีจิตวิญญาณที่ไร้ความกลัวและความกระหายในการผจญภัย เพื่อเสี่ยงชีวิตตนเองเพื่อสิ่งมหัศจรรย์ที่ยังมิได้เห็น ต้องอาศัยความกล้าหาญอันยิ่งใหญ่และความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อยุทธวิถีที่สูงส่งกว่า ทว่า ผู้ที่ปฏิเสธกลับมีไม่มากนัก เพียงราวสามสิบเปอร์เซ็นต์จากแต่ละสำนัก ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไป เพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการ ไม่นานนัก หลังจากท้องพระโรงว่างเปล่า หยางไค่ก็ยิ้มและเดินเข้าไปหาหญิงสาวคู่หนึ่งที่ดูราวกับเป็นพี่น้องฝาแฝด เมื่อหยางไค่เดินเข้าใกล้ ลมหายใจของหญิงสาวทั้งสองก็ดูเหมือนจะถี่ขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าพวกเธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก "เจียวเอ๋อร์, เหม่ยเอ๋อร์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" หยางไค่ยิ้มและทักทาย ก่อนหน้านี้มีผู้คนมากเกินไป เขาจึงไม่มีเวลาทักทายพี่น้องตระกูลหูเป็นการส่วนตัว แต่บัดนี้เมื่อเขามีเวลาว่าง เขาก็ย่อมต้องการพูดคุยกับพวกเธอสักหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอดูเหมือนจะรอคอยเขาอยู่ที่นี่เพื่อจุดประสงค์นั้น หญิงสาวทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าเขายิ้มและกล่าวพร้อมกัน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คุณสบายดีไหม?" "ข้าสบายดีจริงๆ!" หยางไค่พยักหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างอึดอัด สายตาของเขายังคงเหล่มองระหว่างหญิงสาวทั้งสอง แต่เขาก็ยังคงไม่อาจแยกออกได้ว่าใครคือหูเจียวเอ๋อร์ และใครคือหูเหม่ยเอ๋อร์ การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขาเกาหัวด้วยความสับสน พี่น้องฝาแฝดทั้งสองได้ฝึกฝนวิชาสามัคคีเต๋าคู่ ดังนั้น มิเพียงแต่รูปลักษณ์ของพวกเธอจะเหมือนกันทุกประการเท่านั้น แต่แม้กระทั่งอุปนิสัยและออร่าแห่งชีวิตที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเธอก็ยังเหมือนกันทุกประการ ราวกับว่าพวกเธอคือบุคคลเดียวกันที่ยืนอยู่ตรงนี้! ยิ่งไปกว่านั้น การบ่มเพาะของพวกเธอก็ได้ไปถึงขั้นเซียนขั้นสองแล้ว แทนที่จะเป็นขั้นเซียนขั้นหนึ่งตามที่มหาอาวุโสสวีฮุ่ยเคยรายงานเขาไว้ก่อนหน้านี้ อัตราการบ่มเพาะนี้ช่างน่าทึ่งเสียจนทำให้หยางไค่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ