## บทที่ 604 - จุดจบที่ก่อขึ้นด้วยตนเอง เมื่อเห็นอสรพิษแม่ (Spider Mother) ปลดปล่อย 'วิญญาณ' ของตนเองออกมาอย่างหาญกล้า ยางไค (Yang Kai) ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาด พึมพำในลำคอดังแผ่วเบา “แม่ผีแมงมุมเอ๋ย เจ้าควรเลิกรังควานใดๆ ใน 'คลังสมอง' ของข้าเสียเถอะ แม้ว่าระดับพลังของข้าจะเทียบท่านมิได้ แต่ 'พลังจิต' ของข้าแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกตนระดับ 'ขอบเขตอมตะ' ทั่วไปมากนัก” เมื่อสดับฟังคำเตือนนั้น ความกังวลสุดท้ายของแม่ผีแมงมุมก็มลายหายไปสิ้น นางส่งกระแสจิตตอบกลับมา “ไม่ต้องห่วง หากเจ้าปรารถนา ข้าก็ยินดีเป็นยิ่งที่จะหลอมรวม 'วิญญาณ' ของเราเข้าด้วยกัน แต่หากเจ้าไม่ประสงค์ ข้าจะไม่บังคับเจ้าเด็ดขาด” ยางไคพยักหน้ารับเบาๆ และปลดปล่อยการป้องกันสุดท้ายแห่ง 'คลังสมอง' ของตนลง ชั่วพริบตาต่อมา 'วิญญาณ' ของแม่ผีแมงมุมก็ทะลวงเข้าสู่ 'คลังสมอง' ของยางไค เหนือท้องทะเลอันไร้ขอบเขต ภาพเงาจิตวิญญาณของแม่ผีแมงมุมค่อยปรากฏขึ้น ทว่าต่างจากร่างกายนาง รูปโฉมในยามนี้กลับงดงามราวมนุษย์โดยสมบูรณ์ ช่วงลำตัวด้านบนน่าหลงใหลจนสะกดใจ ส่วนช่วงล่างก็งดงามไม่แพ้กัน ขาสองข้างเรียวยาวราวถูกสลักเสลาจากหยกบริสุทธิ์นุ่มนวลที่สุด ขณะที่ระหว่างเรียวขานั้นกลับมีกลีบดอกไม้ที่เรียบเนียนสนิท ปราศจากสิ่งใดปกปิด ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผิวเปลือยเปล่าของนางเปลือยเปล่าต่ออากาศธาตุ ล่องลอยอยู่เหนือ 'คลังสมอง' ของยางไค นางกวาดตามองไปรอบกายอย่างสง่างาม ไร้ซึ่งความประหวั่นพรั่นพรึงแม้แต่น้อย นางคืออสูรกายอันดับเจ็ด เทียบเคียงได้กับจอมยุทธ์ระดับ 'ขอบเขตเซียน' ของมนุษย์ ขณะที่ยางไคเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับ 'ขอบเขตอมตะ' ขั้นหก ด้วยช่องว่างมหาศาลแห่งพละกำลังเช่นนี้ นางจึงหาได้หวาดกลัวไม่ ภาพเงาจิตวิญญาณของยางไคปรากฏขึ้นตรงหน้านางอย่างรวดเร็ว หลังจากกวาดสายตามองนาง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมส่งเสียงสบประมาท “นี่คือรูปลักษณ์ที่เจ้าต้องการจะวิวัฒนาการเป็นงั้นรึ?” “ถูกต้องแล้ว” แม่ผีแมงมุมพยักหน้ารับเบาๆ พลิ้วกายหมุนตัวช้าๆ อวดเรือนร่างอันบอบบาง เน้นย้ำบั้นท้ายกลมมนงามสะพรั่ง และทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่อง “เจ้าคิดว่าไง? สนใจไหม?” “อีตัว!” ยางไคถ่มน้ำลาย “ฮิฮิ…” แม่ผีแมงมุมหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจ “แล้วรูปลักษณ์ของราชินีปีศาจล่อลวงที่มีเรือนร่างพิษม่ายนั่นเล่า ไม่ลามกหรอกรึ? เอาล่ะๆ ไม่ต้องเสียเวลาไร้สาระ รีบแสดงความลับของ 'บ่อน้ำแปลงกาย' ให้ข้าดูเสียที” ยางไคพยักหน้ารับเบาๆ “จริงอย่างเจ้าว่า ข้าเองก็ไม่อยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับเจ้าอีกแล้ว” ขณะที่กล่าว เขาก็พลันแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย สีหน้าของแม่ผีแมงมุมแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทีละน้อย นางจ้องมองยางไคเขม็ง การกระทำอันแปลกประหลาดของเขานี้ทำให้แม่ผีแมงมุมตระหนักได้ในทันทีว่าเขากำลังวางแผนอะไร นางพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบสติอารมณ์พลางพึมพำ “ที่แท้... นี่คือกับดักมาตลอดสินะ” “ดี” เมื่อมาถึงจุดนี้ ยางไคก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป “หึ!” แม่ผีแมงมุมแค่นเสียงเยาะ “ฝีมือการแสดงของเจ้าก็ไม่เลวนะ สร้างฉากอลังการเช่นนี้เพียงเพื่อล่อ 'วิญญาณ' ของข้าเข้ามาใน 'คลังสมอง' ของเจ้า” “แม้เจ้าจะรู้ตัวในตอนนี้แล้ว มันก็สายเกินไปแล้ว” “ด้วยระดับการฝึกตนของเจ้าในตอนนี้ เจ้าคิดว่าเจ้าจะกักขังข้าไว้ที่นี่ได้จริงๆ รึ? หากข้าต้องการจะจากไป เจ้าไม่มีทางหยุดข้าได้!” “เจ้าคิดผิดแล้ว ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่รึ ว่าหากไม่มีความมั่นใจมากพอ ข้าคงไม่มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก เมื่อเจ้าเข้ามาแล้ว ก็ไม่มีทางที่ข้าจะปล่อยให้เจ้าจากไปได้ง่ายๆ” “หึ! เด็กน้อยที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินหนา!” แม่ผีแมงมุมสบถ ภาพเงาจิตวิญญาณของนางแปรเปลี่ยนเป็นสายแสง พุ่งทะยานออกไป พยายามหลบหนีออกจาก 'คลังสมอง' ของยางไค แต่ทันทีที่นางเคลื่อนไหว ท้องทะเลอันไร้ขอบเขตเบื้องล่างก็พลันปั่นป่วน ระลอกคลื่นมหึมาพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า กลืนกินทั้งผืนฟ้าและพื้นดิน ตัดขาดทุกเส้นทางหนีที่เป็นไปได้ ภาพเงาจิตวิญญาณของแม่ผีแมงมุมร่อนเร่ไปมาและปะทะเข้ากับกำแพงคลื่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าไม่อาจทะลวงผ่านออกไปได้เลย สุดท้ายก็ต้องหยุดนิ่งและหันไปจ้องมองยางไคด้วยความตกตะลึง “พลังจิตของเจ้ามันทรงพลังถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?” พลังจิตของเด็กน้อยผู้นี้อันที่จริงมิได้ด้อยไปกว่านางเลยด้วยซ้ำ นางถึงกับสงสัยว่ามันอาจจะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ หากไม่เป็นเช่นนั้น นางคงไม่ไร้หนทางหลบหนีไปได้ “บอกข้ามาว่าต้องทำเช่นไรจึงจะแก้พิษในตัว 'ซานชิงลั่ว' (Shan Qing Luo) ได้ แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป มิเช่นนั้นที่นี่ก็จะเป็นสุสานของเจ้า!” ยางไคประกาศกร้าว “ฝันไปเถอะ! ลองพูดเช่นนั้นอีกครั้งสิหลังจากข้ากลืนกิน 'วิญญาณ' ของเจ้าเข้าไปแล้ว!” ดวงตาของแม่ผีแมงมุมเย็นชาดุจน้ำแข็ง นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าใส่ยางไค พยายามที่จะหลอมรวม 'วิญญาณ' ของพวกเขาเข้าด้วยกันโดยพลการ หวังจะก่อกวนสมาธิของเขา เพื่อเปิดโอกาสให้ตนเองหลบหนี ทว่านางยังไม่ทันได้ไปไกลเกินสองสามเมตร ก็พลันมีแรงกดดันอันเกรียงไกรน่าเกรงขามพวยพุ่งออกมาจากภายใน 'คลังสมอง' ของยางไค และถาโถมเข้าใส่นาง เมื่อสัมผัสถึงออร่านี้ แม่ผีแมงมุมก็พลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที นางพลันเหลือบตามองไปยังต้นตอของแรงกดดันนั้นอย่างไม่อาจควบคุมสิ่งที่นางเห็นทำให้ร่างของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ลอยสูงขึ้นไปบนฟ้าในระยะห่างพอสมควร ปรากฏดวงตาขนาดยักษ์ดวงหนึ่งที่ส่องประกายสีทองเจิดจ้า ดวงตาสีทองนี้ปรากฏดุจเทพยดาต่อหน้าแม่ผีแมงมุม และกระตุ้นให้นางอยากคุกเข่าลงเพื่อสักการะบูชา *ซวบ...* ลำแสงสีทองพลันพุ่งออกจากดวงตาสีทองนั้น เฉียดผ่านจิตวิญญาณของแม่ผีแมงมุมไป *ฉ่า...* เมื่อลำแสงสีทองสัมผัสกับภาพเงาจิตวิญญาณของแม่ผีแมงมุม มันก็ราวกับลำแสงตะวันแห่งฤดูร้อนสาดส่องเข้าใส่ปุยหิมะ ส่วนหนึ่งของ 'วิญญาณ' ของนางจึงสลายและถูกชำระล้างไปในทันที เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาจากปากของแม่ผีแมงมุม ดวงตางามทั้งสองข้างของนางเบิกกว้างมองไปยังดวงตาสีทองนั้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “นั่น... นั่นมันอะไรกัน?” แม่ผีแมงมุมถามตะกุกตะกัก “มันคือสิ่งที่จะกักขังเจ้า” ยางไคตอบอย่างใจเย็น “หากลำแสงสีทองนั่นโจมตีเจ้าโดยตรง เจ้าจะตายในทันที สติสัมปชัญญะของเจ้าจะถูกลบล้างไป สิ่งที่เจ้าประสบเมื่อครู่นี้เป็นเพียงคำเตือน ข้าไม่มีเวลามาเสียเวลากับเจ้าอีก จงบอกสิ่งที่ข้าต้องการรู้ มิเช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย” แม่ผีแมงมุมเหลือบตามองสลับไปมาระหว่างยางไคกับดวงตาสีทองที่กำลังค่อยๆ เปิดออก แววตาแห่งความเกลียดชังฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของนาง หอบหายใจอย่างหนัก หน้าอกผายผึ่งขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด แม่ผีแมงมุมเดือดดาลอย่างถึงที่สุด “ข้าจะให้เวลาเจ้าถึงการนับสาม หากภายในสามลมหายใจเจ้าไม่บอกในสิ่งที่ข้าต้องการรู้ เจ้าจะต้องตาย” ยางไคกล่าวราบเรียบ ยื่นคำขาดพลางยกนิ้วขึ้น เริ่มนับช้าๆ “หนึ่ง... สอง...” “เดี๋ยวก่อน!” แม่ผีแมงมุมอุทาน “ข้าจะบอกเจ้า แต่เจ้าต้องให้สัญญากับข้า ว่าหลังจากได้สิ่งที่เจ้าต้องการแล้ว เจ้าจะปล่อยข้าไป!” “ข้าสัญญา!” ยางไคพยักหน้าโดยไม่ลังเล แม่ผีแมงมุมจ้องมองเขาอย่างลึกซึ้ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือส่งลูกแสงเล็กๆ ลูกหนึ่งจากภาพเงาจิตวิญญาณของนางไปยังยางไค ลูกแสงสีขาวนี้ก่อตัวขึ้นจาก 'วิญญาณ' และ 'พลังจิต' ของแม่ผีแมงมุมเอง การแยกมันออกไปจากตัวนางหมายความว่านางจะต้องสูญเสียความทรงจำส่วนนั้นไป การกระทำเช่นนี้ย่อมสร้างความเสียหายต่อ 'วิญญาณ' ของนางอย่างแน่นอน ยางไครู้สึกยินดีพลางยื่นมือออกไปรับลูกแสงนี้ แต่ก่อนที่เขาจะได้คว้ามัน แม่ผีแมงมุมก็พลันกระโจนเข้าใส่เขา โอบรัดกายเขาไว้ นางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ข้าจะกลืนกิน 'วิญญาณ' ของเจ้า! 'พลังจิต' ของเจ้านั้นทรงพลังนัก มันจะเพียงพอให้ข้าได้ดื่มด่ำไปอีกนาน! ฮ่าฮ่าฮ่า เมื่อเราใกล้ชิดกันปานนี้ เจ้ายังกล้าใช้ลำแสงสีทองนั่นกับข้าอยู่รึ?” แม่ผีแมงมุมรู้สึกว่า ตราบใดที่นางยังเกี่ยวพันอยู่กับภาพเงาจิตวิญญาณของยางไค เขาจะไม่มีทางฆ่านางได้โดยไม่ทำร้ายตนเองไปด้วย ขณะเดียวกัน นางก็สามารถใช้ 'สัมผัสเทพ' ของตนรบกวนภาพเงาจิตวิญญาณของยางไค เปิดโอกาสให้นางค่อยๆ บั่นทอนการป้องกันของเขา และค่อยๆ กลืนกินเขาได้ ทว่า ยางไคมองนางด้วยสายตาเยียบเย็น ใบหน้าเฉยเมยสนิทพร้อมส่งเสียงเย้ยหยัน “สิ่งนั้นเป็นของข้า เป็นธรรมดาที่มันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำร้ายข้า เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง” รอยยิ้มของแม่ผีแมงมุมพลันแข็งทื่อบนใบหน้า นางมองเข้าไปในดวงตาของยางไคเป็นครั้งสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง *ซวบ...* ลำแสงสีทองพุ่งเข้าใส่ภาพเงาจิตวิญญาณทั้งสอง กลืนกินร่างอันเย้ายวนของแม่ผีแมงมุมไปในทันที โดยที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง สติสัมปชัญญะของแม่ผีแมงมุมก็สลายไป เหลือทิ้งไว้เพียงมวลพลังงานบริสุทธิ์ “หึ การนำพาซึ่งจุดจบของตนเอง” ยางไคส่ายหน้าช้าๆ หากแม่ผีแมงมุมให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย ยางไคก็ไม่รังเกียจที่จะปล่อยนางไป อันที่จริง เขาก็ไม่ได้มีความอาฆาตแค้นต่อมันลึกซึ้งนัก ทว่าหลังจากตรวจสอบความทรงจำที่แม่ผีแมงมุมมอบให้เขาเมื่อครู่ สีหน้าของยางไคพลันดูกระอักกระอ่วน แม่ผีแมงมุมมิได้หลอกลวงเขา ลูกแสงเล็กๆ นั้นมีวิธีการแก้ไขข้อบกพร่องในเรือนร่างของ 'ซานชิงลั่ว' อยู่จริง แต่วิธีการนี้... กลับยังคงต้องการให้แม่ผีแมงมุมต้องตายไป! ยางไคจำเป็นต้องให้ 'ซานชิงลั่ว' กลืนกิน 'สารสกัดโลหิต' และ 'แก่นอสูร' ของแม่ผีแมงมุม กล่าวคือใช้พิษเข้าล้างพิษ เพื่อบรรเทาอาการพิษย้อนกลับในร่างกายของนาง ช่างเป็นการกระทำที่สมกับคำว่า 'กรรมตามสนอง' อย่างแท้จริง ยางไคส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่พักใจจากมวลพลังงานที่แม่ผีแมงมุมทิ้งไว้หลังความตาย ยางไคพลันลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เหล่าแมงมุมยักษ์ที่รายล้อมยางไคราวกับรู้สึกถึงความตายของแม่ผีแมงมุม ก็พลันเริ่มโจมตีเขาอย่างดุเดือด มุ่งหมายแก้แค้น พ่นลมหายใจเย็นชา ยางไคผลักดัน 'ชี่' ของตนอย่างรุนแรง ส่งคลื่นพลังงานออกไป สังหารหรือบาดเจ็บสาหัสเหล่าแมงมุมที่อยู่ใกล้เคียงทั้งหมด แมงมุมอันดับหกเหล่านี้เทียบได้เพียงผู้ฝึกตนระดับต่ำใน 'ขอบเขตอมตะ' เท่านั้น และเห็นได้ชัดว่าไม่อาจต่อกรกับยางไคในยามนี้ได้ เพียงชั่วอึดใจ เหล่าแมงมุมยักษ์จำนวนมากก็ล้มตาย ส่วนผู้ที่ยังเคลื่อนไหวได้ก็เริ่มแตกหนีไปคนละทิศคนละทาง ยางไคไม่ใส่ใจไล่ตามเหล่านักโทษหลบหนีเหล่านั้น แต่กลับบินตรงไปยังรูปปั้นแมงมุมยักษ์ และลงจอดเคียงข้างซากศพของแม่ผีแมงมุม ยัดมือเข้าไปในอกนางบริเวณที่ควรจะเป็นหัวใจ ยางไคพลันล้วงเอา 'แก่นอสูร' เจ็ดสีออกมาอย่างรวดเร็ว 'แก่นอสูร' นี้บรรจุพลังงานมหาศาล และเมื่อยางไคมองมัน มือของเขาก็พลันชาไปเรื่อยๆ และเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว [พิษร้ายกาจถึงเพียงนี้!] สีหน้าของยางไคแปรเปลี่ยนในทันที เขารีบโยน 'แก่นอสูร' นี้เข้าไปในพื้นที่ 'สมุดดำ' (Black Book) พลางหมุนเวียนวิชาลับของตนอย่างเร่งรีบเพื่อขับไล่พิษร้ายที่รุกรานเข้าสู่ร่างกาย หลังจากขับไล่พิษร้ายออกจากแขนของตนจนหมดสิ้น ยางไคพลันดึงเอา 'สารสกัดโลหิต' ของแม่ผีแมงมุมออกมา แล้วจึงหันหลังออกเดินทาง สองวันต่อมา ภายในเมืองฟราแกรนซ์ (Fragrance City) ทันทีที่ยางไคกลับมา เขาพลันได้ยินเสียงร่ำไห้ดังมาจากภายในห้องของ 'ซานชิงลั่ว' สีหน้าของเขาทรุดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เขาพลันผลักประตูเข้าไป ภายในห้อง 'ปี้ลั่ว' (Bi Luo) กำลังคุกเข่าข้างเตียงของ 'ซานชิงลั่ว' หลั่งน้ำตาโฮใหญ่ 'อวิ๋นหลี่' (Yun Li), 'รัวอวี่' (Ruo Yu) และ 'รัวชิง' (Ruo Qing) ก็ปรากฏตัวอยู่ด้วยเช่นกัน ต่างก็ร่ำไห้คร่ำครวญอย่างเศร้าโศก ภายในห้องอบอ้าวราวกับเตาอบ ต้นตอของความร้อนระอุนี้แท้จริงแล้วคือร่างกายของ 'ซานชิงลั่ว' เอง ลมหายใจของนางถี่กระชั้นยิ่งนัก ร่างกายของนางมีสีแดงราวกับเหล็กร้อนแดงมากกว่าเนื้อหนังมนุษย์ สติสัมปชัญญะของนางก็เลอะเลือนราวกับกำลังล่องลอยเข้าออกระหว่างความเป็นความตาย เมื่อนางสังเกตเห็นว่ายางไคกลับมา 'อวิ๋นหลี่' ก็พลันดีใจอย่างยิ่งและตะโกนรีบร้อน “คุณชายยาง ท่านกลับมาแล้ว” ได้ยินเช่นนั้น 'ปี้ลั่ว' ก็พลันสะอึ้ง รีบหันศีรษะมามองเขา ดวงตาแดงก่ำบวมช้ำ จ้องมองยางไคอย่างประหม่า ริมฝีปากของนางสั่นระริกราวกับอยากจะกล่าวสิ่งใดบางอย่าง ทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้ “สภาพนางเป็นเช่นไรบ้าง?” ยางไคถามอย่างร้อนรน 'ปี้ลั่ว' ส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาคลอหน่วยอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก “หลบไป” ยางไคเอื้อมมือออกไปดึง 'ปี้ลั่ว' ออกจากเตียงอย่างนุ่มนวล เข้าไปแทนนางข้างกาย 'ซานชิงลั่ว' ก่อนจะรีบหยิบ 'แก่นอสูร' และ 'สารสกัดโลหิต' ของแม่ผีแมงมุมออกมา ป้อนให้กับราชินีปีศาจล่อลวง (Beguiling Demon Queen) “ท่านให้สิ่งใดแก่นายหญิงหรือ?” 'ปี้ลั่ว' รีบถาม