บทที่ 38: เก็บดอกเบี้ย หลู่หมิงและเฟิงอู๋ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ขนาดมหึมาที่อยู่ห่างออกไปกว่า 25 กิโลเมตร ชายหนุ่มสองคนกำลังกินเนื้อย่างอยู่ใกล้กับต้นไม้ต้นนั้น “รีบกินให้เสร็จแล้วไปต่อกันเถอะ จะได้ไม่ขัดขวางแผนการที่ตระกูลต้วนหมู่เตรียมไว้” “เข้าใจแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่เชียวล่ะที่ต้องช่วยตระกูลต้วนหมู่จับลูกเสือดาวสายฟ้า” “แน่นอนอยู่แล้ว ลูกเสือดาวนั่นจะถูกนำไปมอบให้นายน้อยต้วนหมู่หลิน” เด็กใหม่สองคนของตำหนักพยัคฆ์ขาวพูดคุยกันไปขณะที่กำลังกิน ‘ลูกเสือดาวสายฟ้า!’ หลู่หมิงและเฟิงอู๋ต่างตกตะลึง เสือดาวสายฟ้าเป็นหนึ่งในสัตว์อสูรที่งดงามและหายาก ซึ่งมีสายฟ้าไหลเวียนอยู่ในโลหิตและมีความเร็วประดุจสายลม เสือดาวสายฟ้าที่โตเต็มวัยจะมีระดับอย่างน้อยขั้นที่สี่ ซึ่งเทียบเท่ากับนักสู้ในขอบเขตผู้นำ หลู่หมิงรู้สึกสนใจเป็นพิเศษ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น โลหิตของเสือดาวสายฟ้าเป็นหนึ่งในสามส่วนผสมสำคัญในการฝึกฝนขั้นที่สองของเคล็ดวิชามังกรสงครามแท้จริง ส่วนผสมอย่างแรกคือผลกลั่นวิญญาณ และอีกสองอย่างที่เหลือคือโลหิตของเสือดาวสายฟ้าและหินหมอกโลหิต หลู่หมิงจำเป็นต้องครอบครองโลหิตของเสือดาวสายฟ้าให้ได้ ไม่นานนัก ศิษย์ตำหนักพยัคฆ์ขาวทั้งสองคนก็ลุกขึ้นและออกเดินทางต่อหลังจากกินเสร็จ “ตามพวกเขาไป!” หลู่หมิงบอกเฟิงอู๋ ซึ่งเธอก็พยักหน้าและลอบตามหลังศิษย์ตำหนักพยัคฆ์ขาวทั้งสองไปพร้อมกับเขา หลังจากเดินทางไปได้ไม่กี่กิโลเมตร ศิษย์ตำหนักพยัคฆ์ขาวทั้งสองก็จุดหญ้าแห้งกำมือหนึ่ง ทำให้กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งกระจายไปทั่วป่า ในขณะเดียวกัน ควันสีขาวแบบเดียวกันก็ปรากฏขึ้นจากทิศทางอื่นๆ อีกหลายทิศ มีเพียงทางด้านทิศเหนือเท่านั้นที่ไม่มีควันสีขาว ฟุ่บ! ไม่นานหลังจากนั้น เงาสีเงินขาวก็พุ่งออกมาจากป่าและมุ่งหน้าไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว ‘มันคือเสือดาวสายฟ้าจริงๆ ด้วย!’ หลู่หมิงคิดในใจ เห็นได้ชัดว่าเสือดาวสายฟ้ากลัวควันสีขาว มันจึงวิ่งไปยังบริเวณที่ไม่มีควัน “เสือดาวสายฟ้าออกมาแล้ว! ต้อนมันไปที่หุบเขาตรงนั้น!” เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างหลายร่างที่มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสือดาว ศิษย์ตำหนักพยัคฆ์ขาวทั้งสองติดตามไป โดยมีหลู่หมิงและเฟิงอู๋ไล่ตามหลังมาติดๆ ครู่ต่อมา หุบเขาก็ปรากฏแก่สายตา มีคนสี่คนยืนเฝ้าทางเข้าหุบเขาอยู่ ในขณะที่เสือดาวสายฟ้าและคนอื่นๆ หายลับไปแล้ว พวกเขาอาจจะเข้าไปในหุบเขาก่อนหน้านี้ “ไปดูกันเถอะ!” หลู่หมิงยิ้มกว้างและมุ่งหน้าไปที่หุบเขา “หยุด! ตระกูลต้วนหมู่มีธุระที่นี่ ไสหัวไปซะ!” หนึ่งในสี่ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่ออกคำสั่งเมื่อเห็นหลู่หมิงและเฟิงอู๋เดินเข้ามาใกล้ “เท่าที่ข้าจำได้ เทือกเขาเที่ยงคืนไม่ใช่ของตระกูลต้วนหมู่ เจ้าเป็นใครถึงมาบอกว่าข้าควรจะไปที่ไหน?” รอยยิ้มเย็นเยือกปรากฏบนใบหน้าของหลู่หมิงขณะที่เขาก้าวเท้าเดินต่อไปยังหุบเขา “สามหาวนัก ไอ้หนู! เจ้าอยากหาเรื่องตายหรือไง?” ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่คนเดิมคำราม เขาเพ่งมองหลู่หมิงอย่างละเอียดก่อนที่แววตาจะสั่นไหวด้วยความจำได้แล้วตะโกนออกมาว่า “ข้าจำได้แล้ว! เจ้าคือหลู่หมิง! ฮ่าๆ มีที่ตั้งเยอะแยะไม่ไป ดันแส่มาที่นี่ ถ้าอย่างนั้นก็ทิ้งหัวของเจ้าไว้ซะ!” เขาชักดาบออกมาและพุ่งเข้าโจมตีหลู่หมิงทันที ทว่าในชั่วพริบตา ดาบของหลู่หมิงกลับรวดเร็วกว่า มันแทงทะลุหน้าอกของศิษย์ตระกูลต้วนหมู่จนเกิดเสียงดังฉัวะ ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่คนนั้นอยู่เพียงขอบเขตนักรบขั้นที่เก้า ซึ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยแม้แต่น้อย “เจ้า...เจ้าฆ่าศิษย์ตระกูลต้วนหมู่! จบสิ้นแล้ว! เจ้าตายแน่!” อีกสามคนที่เหลือซึ่งเฝ้าทางเข้าหุบเขาอยู่ถึงกับหน้าถอดสีและตะโกนออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พวกเขาไม่ใช่ศิษย์ของตระกูลต้วนหมู่ แต่เป็นศิษย์ใหม่ของตำหนักพยัคฆ์ขาวที่มีระดับการบ่มเพาะต่ำกว่ามาก โดยอยู่เพียงขอบเขตนักรบขั้นที่เจ็ดและแปดเท่านั้น ฉัวะ ฉัวะ! แสงดาบอีกสายหนึ่งสาดประกายและเชือดเฉือนลำคอของพวกเขา เป็นเฟิงอู๋นั่นเอง ศิษย์ตำหนักพยัคฆ์ขาวทั้งสามร่วงลงสู่พื้น ดวงตาเบิกโพลงและไร้ซึ่งลมหายใจในทันที หลู่หมิงมองเฟิงอู๋ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะลงมือฆ่าคนโดยไม่ลังเลเช่นกัน “มาดูกันว่าพวกเขามีแผ่นเหล็กคะแนนอยู่กับตัวหรือเปล่า” หลู่หมิงแอบดูดซับแก่นแท้ของพวกเขาอย่างระมัดระวังขณะค้นตัวศพทั้งสี่ อย่างไรก็ตาม แก่นแท้จากนักสู้ขอบเขตนักรบนั้นมีประโยชน์ต่อเขาน้อยมาก ท้ายที่สุด หลู่หมิงและเฟิงอู๋ก็พบแผ่นเหล็กคะแนนรวมทั้งหมด 26 คะแนน พวกเขาจึงแบ่งกันคนละ 13 คะแนน จากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขาต่อไป หุบเขาแห่งนี้มีความสูงอย่างน้อยหนึ่งพันเมตร สองข้างทางเป็นหน้าผาหินที่เรียบเนียนราวกับหินอ่อน ไม่แปลกใจเลยที่ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่จะต้อนเสือดาวสายฟ้ามาที่นี่ ในหุบเขาแห่งนี้ ต่อให้เสือดาวสายฟ้าจะรวดเร็วเพียงใด มันก็ไม่อาจหลบหนีไปได้ ที่ปลายสุดของหุบเขา ล้อมรอบไปด้วยหน้าผาหินที่เรียบเนียนเช่นกัน มีคนห้าคนกำลังล้อมรอบก้อนขนสีขาวตัวหนึ่งที่อยู่ตรงกลาง ก้อนขนสีขาวนั้นคือลูกเสือดาวสายฟ้าที่มีขนาดเล็กพอๆ กับสุนัข ขนของมันขาวราวกับหิมะและมีกระแสสายฟ้าแลบแปลบปลาบไปตามร่างกาย เลือดสีแดงฉานย้อมจนขนของลูกเสือดาวเปียกโชก มันหมอบอยู่บนพื้นด้วยอาการบาดเจ็บขณะที่มองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่เศร้าสร้อยและสิ้นหวัง “ระวังหน่อย เราต้องการมันแบบมีชีวิต แค่ทำให้มันบาดเจ็บก็พอ เสือดาวสายฟ้าตัวนี้จะถูกนำไปมอบให้นายน้อยหลินเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง เขาจะได้สกัดเลือดเสือดาวมาใช้ในการบ่มเพาะได้ทุกเดือน” ชายหนุ่มคนหนึ่งสั่งการ เมื่อดูจากเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ เขาคือศิษย์ตระกูลต้วนหมู่อย่างไม่ต้องสงสัย และเป็นศิษย์ตระกูลต้วนหมู่เพียงคนเดียวในบรรดาทั้งห้าคน “ไม่ต้องห่วง พี่ต้วนหมู่! เรื่องที่เป็นธุระของนายน้อยหลินย่อมสำคัญที่สุดสำหรับข้าอยู่แล้ว!” “ใช่แล้ว!” อีกสี่คนที่เหลือขานรับอย่างเห็นพ้อง เอ๊ะ? ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา และเมื่อหันกลับไปพบว่าเป็นหลู่หมิงและเฟิงอู๋ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที “หลู่หมิง? เจ้ามาทำอะไรที่นี่?!” ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่ตะโกนออกมาด้วยความฉงน “ทำไมข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?” หลู่หมิงตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจางๆ “คนที่อยู่หน้าทางเข้าหุบเขา...เจ้าทำอะไรกับพวกเขาสองคน?” ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่ถามด้วยน้ำเสียงเข้ม “ฆ่าทิ้งไปแล้วน่ะสิ!” หลู่หมิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ “อะไรนะ?! เจ้าฆ่าพวกเขาเหรอ? ไอ้สารเลว! ทุกคน มันกล้าทำร้ายคนของตระกูลต้วนหมู่ ฆ่ามันซะ!” ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่แผดเสียงคำราม “ข้าจะจัดการมันเอง!” ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทาทะยานออกไปพร้อมกับซัดหมัดเข้าใส่ศีรษะของหลู่หมิง หมายจะทำให้ศีรษะของหลู่หมิงระเบิดออกด้วยหมัดเดียว เสียงลมหวีดหวิวขณะที่หมัดของชายหนุ่มชุดเทาแหวกอากาศ พร้อมกับการระเบิดออกของปราณแท้จริงขอบเขตปรมาจารย์ขั้นที่หนึ่ง บึ้ม! หลู่หมิงเหยียบเท้าลงบนพื้นอย่างแรงและพุ่งออกไปประดุจลูกธนู ดาบของเขาสาดประกายรวดเร็วราวกับดาวตก ฉัวะ! ชายหนุ่มชุดเทามีแผลเหวอะหวะขนาดใหญ่พาดผ่านหน้าอก ดาบของหลู่หมิงแทงทะลุหัวใจของเขาจนขาดเป็นสองทีก “เจ้า...” นั่นคือคำพูดเดียวที่ชายหนุ่มคนนั้นเปล่งออกมาได้ก่อนที่จะล้มลงและสิ้นใจตาย หลู่หมิงสังหารยอดฝีมือขอบเขตปรมาจารย์ขั้นที่หนึ่งได้ในกระบวนท่าเดียว อีกสี่คนที่เหลือแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง “พวกเรา เข้าไปฆ่ามันพร้อมกัน!” ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่ตะโกนลั่น บึ้ม! บึ้ม! ... ทั้งสี่คนระเบิดพลังเส้นโลหิตออกมาพร้อมกัน ศิษย์ตระกูลต้วนหมู่มีเส้นโลหิตระดับสี่ ในขณะที่อีกสามคนมีเส้นโลหิตระดับสาม พวกเขาทุกคนล้วนอยู่ในขอบเขตปรมาจารย์ขั้นที่หนึ่ง