บทที่ 248: วิถีรบเทพสายฟ้า รูปแบบที่แปด งานเลี้ยงสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันเมื่อทุกคนมุ่งหน้าไปยังลานประลองแห่งเกียรติยศ (Arena of Chivalry) มันเป็นหลุมยักษ์ขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ในยอดเขาที่สามแห่งเกียรติยศ ซึ่งใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดการดวล ลานประลองมีความยาวครึ่งกิโลเมตรและให้ความรู้สึกเก่าแก่มาก มีรูปปั้นสลักเป็นรูปครึ่งมนุษย์ครึ่งแพะมีปีกตั้งตระหง่านอยู่สุดปลายลานประลอง วิลเลียมสันนิษฐานว่านี่คือรูปลักษณ์ของจ้าวแห่งเทือกเขาคีรินทอร์ (Sovereign of the Kyrintor Mountains) ที่เหล่าชนเผ่าเคารพบูชา ลูกครึ่งเอลฟ์เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดคลุมสีขาวแดงพร้อมฮู้ด ในตอนนี้วิลเลียมไม่ได้ดึงฮู้ดขึ้นมาคลุม มันจึงพาดอยู่บนคอของเขาอย่างสงบ เขาถือไม้เท้าไม้ไว้ในมือและยืนอยู่ใจกลางลานประลอง อาซีลสวมชุดเกราะเบาสีดำสลับทองครบชุด ราชวงศ์เอนาชา (Aenasha) คือราชวงศ์แห่งนักรบ พวกเขามีจอมเวทน้อยมาก แต่ในหมู่พวกเขากลับมีเซียนดาบถึงสองคน นอกจากนี้พวกเขายังมีนางพญามดสัตว์อสูรหมื่นปีที่คอยดูแลไม่ให้ดินแดนถูกใครรุกราน ผู้ชมยืนอยู่ตามขอบหลุมยักษ์และมองดูนักรบทั้งสองด้วยความสนใจ ทุกคนล้วนไม่ชอบวิลเลียมและหวังว่าเจ้าชายอาซีลจะขยี้หน้าลูกครึ่งเอลฟ์จอมโอหังคนนี้ให้จมดิน เซอร์เจอร์กินส์และตัวแทนคนอื่นๆ จากอาณาจักรเฮลลันมีสีหน้าเคร่งเครียดขณะเฝ้าดูการต่อสู้จากด้านบน บริอานาซึ่งเป็น "รางวัล" นั่งอยู่ข้างปู่ของเธอพร้อมกุมมือเข้าด้วยกัน ราวกับว่าเธอกำลังอธิษฐานต่อจ้าวแห่งเทือกเขาคีรินทอร์เพื่อขอให้วิลเลียมได้รับชัยชนะ มกุฎราชกุมาร, เจ้าชายอลาริก และเจ้าหญิงไอลา นั่งอยู่ข้างกันเพื่อรอการเริ่มต้นของการต่อสู้ ในส่วนลึกของดวงตาสีม่วงอันงดงามของเจ้าหญิงไอลา ความรู้สึกชื่นชมและอิจฉาที่หาได้ยากผุดขึ้นมา เธอไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้ชำเลืองมองบริอานาครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปสนใจลานประลอง เจ้าหญิงปรารถนาเหลือเกินว่าเธอจะได้อยู่ในตำแหน่งของบริอานา และปรารถนาให้มีอัศวินปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเธอจากการแต่งงานตามโชคชะตาเช่นกัน "ทั้งสองคนพร้อมหรือยัง?" หัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ อีแวนเดอร์ ซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งสูงเหนือหน้าผาที่มองเห็นลานประลองเอ่ยถาม "พร้อม" วิลเลียมตอบ เขาตั้งท่าต่อสู้โดยถือไม้เท้าไว้ในมือและชี้ปลายไปยังทิศทางของเจ้าชายอาซีล เจ้าชายอาซีลพยักหน้าและดึงหน้ากากเกราะลงมา เขาตั้งท่าต่อสู้และกำดาบในมือไว้แน่น เมื่อเห็นว่านักรบทั้งสองพร้อมแล้ว หัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ อีแวนเดอร์ ก็ชูมือขึ้นและประกาศเริ่มการต่อสู้ "จงสู้เพื่อเกียรติยศ! จงสู้เพื่อศักดิ์ศรี! ขอให้ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นฝ่ายชนะ!" อีแวนเดอร์ตะโกน "เริ่มได้!" เหล่านักรบรอบลานประลองต่างชูอาวุธขึ้นและโห่ร้อง "อาฮู! อาฮู! อาฮู!" วิลเลียมจับจ้องไปที่ร่างของเจ้าชายอาซีลในขณะที่พลังจากทักษะติดตัวช่วยเพิ่มค่าสถานะของเขา เขาเปลี่ยนไปใช้คลาสอาชีพนักบวช (Monk) เพราะมันเป็นคลาสที่ดีที่สุดในการต่อสู้ ณ ตอนนี้ ไม่เพียงเท่านั้น ค่าสถานะพิเศษที่ได้รับยังเป็นส่วนเสริมที่น่ายินดีสำหรับวิลเลียมที่พลังส่วนใหญ่ยังคงถูกผนึกไว้ - ชื่อ: วิลเลียม วอน เอนสเวิร์ธ เผ่าพันธุ์: ลูกครึ่งเอลฟ์ พลังชีวิต: 7,500 / 7,500 มานา: [ ถูกระงับ ] อาชีพหลัก: คนเลี้ยงแกะ (เลเวล 30) อาชีพรอง: นักบวช (สูงสุด) [ พละกำลัง: 55 (+45) ] [ ความคล่องตัว: 50 (+20) ] [ พลังกาย: 30 (+35) ] [ สติปัญญา: 60 (+20) ] [ ความชำนาญ: 45 (+50) ] ฉายา: [ ผู้สังหารยักษ์ ] [ เฟรนด์โซน ] [ เจ้าแห่งแดน ] - นักรบทั้งสองก้าวไปข้างหน้าและพุ่งเข้าหากัน เจ้าชายอาซีลเพิ่มความเร็วขึ้นอย่างกะทันหันและมาปรากฏตัวตรงหน้าวิลเลียมในระยะห้าเมตรทันที เจ้าชายลำดับที่สองเป็นที่รู้จักจากความสามารถอันน่าทึ่งในการปลดปล่อยเพลงดาบที่รวดเร็วต่อเนื่องจนทำให้คู่ต่อสู้ตกอยู่ในสภาวะที่ไร้ทางสู้ เขาใช้ดาบเซเบอร์สีเงินยาว ซึ่งยาวและใหญ่กว่าดาบเซเบอร์ปกติเล็กน้อย แม้ว่ามันจะดูหนักในสายตาคนนอก แต่สำหรับเจ้าชายแล้ว มันเบาราวกับขนนกเพราะมันเป็นอาวุธผูกพันวิญญาณที่สร้างขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะจากปรมาจารย์ช่างตีเหล็กแห่งราชวงศ์ มันเป็นดาบที่สามารถฟันผ่านเกราะเหล็กได้ง่ายดายราวกับฟันเต้าหู้ เจ้าชายอาซีลแสยะยิ้มในใจ แผนของเขาคือการฟันแขนของลูกครึ่งเอลฟ์ทิ้งก่อนจะเริ่มทรมาน เขาจะทำให้ใบหน้าของวิลเลียมเสียโฉมจนแม้แต่ครอบครัวก็จำไม่ได้ จากนั้นจะล่ามโซ่เขาและพากลับไปยังวังเพื่อให้ใช้ชีวิตเหมือนสุนัขที่ถูกล่ามไว้ไปตลอดชีวิต คมดาบพร่าเลือนขณะที่การโจมตีพุ่งเข้าหาเป้าหมาย วิลเลียมยกไม้เท้าขึ้นเพื่อพยายามบล็อกการโจมตี ซึ่งนั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าชายอาซีลขยายกว้างขึ้น เขาดูแคลนลูกครึ่งเอลฟ์ที่พยายามจะใช้ไม้เท้าไร้ค่ามากันดาบของเขา เขาเฝ้ารอที่จะได้เห็นสีหน้าของ "ทาสในอนาคต" เมื่ออาวุธในมือถูกฟันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าชายอาซีลแข็งค้าง ไม้เท้าที่เขาคิดว่าน่าจะถูกฟันขาดครึ่งกลับสามารถกันการโจมตีของเขาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ และกำลังจะฟาดลงบนหัวของเขา! เจ้าชายรีบกระโดดหลบไปด้านข้างเพื่อเลี่ยงการสวนกลับที่คาดไม่ถึง อย่างไรก็ตาม วิลเลียมก็พุ่งตามไปติดๆ "มังกรโหมกระหน่ำ! (Relentless Dragon Rush!)" วิลเลียมคำรามพร้อมส่งลูกพุ่งที่รวดเร็วต่อเนื่องเล็งไปที่หัว คอ หน้าอก ดวงตา และไหล่ของเจ้าชายอาซีล เจ้าชายรีบปัดป้องการโจมตีเท่าที่จะทำได้และหลบส่วนที่เหลือ เจ้าชายอาซีลถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อสร้างระยะห่างจากคู่ต่อสู้ที่เขาเคยมองว่าเป็นเพียงคนโง่ที่มาท้าดวลกับเขา เมื่อถูกบีบให้จนมุม เจ้าชายอาซีลตะโกนและปลดปล่อยออร่าดาบออกมา ดาบในมือของเขาขยายตัวและกลายเป็นงูเงินยักษ์ที่บังคับให้วิลเลียมต้องหยุดการบุก หลังจากได้จังหวะพักหายใจ ใบหน้าของเจ้าชายอาซีลภายใต้หมวกเกราะก็แดงฉานด้วยความโกรธและความอับอาย การที่เขาถูกบีบให้ต้องใช้ออร่าดาบและเจตจำนงดาบก่อน ทำให้เจตนาฆ่าระเบิดออกมาจากร่างของเขา "ข้าจะฆ่าเจ้า!" เจ้าชายอาซีลคำรามและพุ่งดาบไปข้างหน้า งูเงินยักษ์ขู่ฟ่อและพุ่งเข้าหาวิลเลียมด้วยความเกรี้ยวโกรธ คราวนี้สถานการณ์กลับกัน เป็นฝ่ายวิลเลียมที่ต้องถอยร่นขณะที่งูยักษ์ไล่ตามเขาอย่างไม่ลดละ "มาเถอะ โซเลล! (Soleil!)" แหวนบนมือของวิลเลียมเปลี่ยนรูปเป็นหอกสีทอง เขาส็บไม้เท้าไม้ไว้แล้วและตอนนี้ถือหอกไว้แน่นในมือ ในขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงวันในเทือกเขาคีรินทอร์ แม้ว่าอุณหภูมิจะหนาวเหน็บจนเยือกแข็ง แต่ดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงอยู่บนท้องฟ้าดั่งราชาที่กำลังเฝ้าดูเหล่านักสู้ประลองกันเพื่อความบันเทิง หอกในมือของวิลเลียมเริ่มอุ่นขึ้น ทำให้มีไอน้ำพุ่งออกมาจากด้ามและปลายคมหอก วิลเลียมควบแน่นออร่าลงในอาวุธก่อนจะขว้างมันขึ้นไปบนฟ้า ทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำของลูกครึ่งเอลฟ์เพราะพวกเขาไม่เข้าใจตรรกะเบื้องหลังการกระทำนั้น แม้แต่พรรคพวกของวิลเลียมเองก็ยังประหลาดใจกับท่าทางของหัวหน้าพวกเขา เวนดี้กุมมือไว้ที่หน้าอกขณะเฝ้ามองคนที่เธอชอบ เธอมีความเชื่อมั่นในตัววิลเลียมและไว้วางใจเขาอย่างเต็มที่ เด็กสาวผู้งดงามรู้ดีว่าหัวหน้าของเธอไม่ใช่คนที่จะทำอะไรอย่างไร้เหตุผล เธอนะรู้ว่าต้องมีจุดประสงค์แฝงอยู่เบื้องหลังการกระทำนั้นที่จะช่วยให้เขาชนะการดวลได้ หลังจากขว้างโซเลลขึ้นไปบนฟ้า วิลเลียมก็เรียกธนูและซองลูกศรออกมา เขาขึ้นศรบนธนูทันทีและเล็งไปยังทิศทางของเจ้าชายอาซีล "วิถีรบเทพสายฟ้า รูปแบบที่แปด" วิลเลียมกล่าว "สังหารสิ้น, ไครเซลาคาโตส! (Exterminate, Khryselakatos!)" ปลายลูกศรอดามันเทียมทอประกายสีเขียวลึกลับก่อนจะถูกปล่อยออกจากคันธนู มันพุ่งเข้าหาเจ้าชายโดยทิ้งสายหมอกสีเขียวไว้เบื้องหลัง ระหว่างทางลูกศรได้ทวีคูณออกเป็นของเลียนแบบมากกว่าร้อยดอก เจ้าชายอาซีลรีบทำท่าป้องกันซึ่งทำให้งูเงินยักษ์มาขวางอยู่ตรงหน้าเขา ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังระงมไปทั่วลานประลอง เมื่อลูกศรอดามันเทียมฝังลึกลงในร่างของงูเงิน ควันสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากหัวลูกศร ก่อตัวเป็นเมฆพิษสีเขียวที่เข้าปกคลุมร่างของงูยักษ์ เจ้าชายอาซีลรีบทิ้งดาบในมือและวิ่งหนีออกจากเมฆพิษ ในฐานะสมาชิกราชวงศ์ เขาเชี่ยวชาญการใช้ยาพิษเป็นอย่างดี เพราะมันเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการกำจัดศัตรู สัญชาตญาณบอกเขาว่าพิษนี้รุนแรงมาก เขาจึงไม่ลังเลที่จะทิ้งอาวุธเพื่อถอยร่น โชคร้ายที่วิถีรบเทพสายฟ้าของวิลเลียมคงอยู่ได้นานถึงหนึ่งนาทีเต็ม และลูกครึ่งเอลฟ์ก็ได้ส่งห่าฝนลูกศรพิษอีกชุดเข้าใส่เขา ด้วยความสิ้นหวัง เจ้าชายอาซีลชูเหรียญนิลที่เขาเคยให้หัวหน้าเผ่าอีแวนเดอร์ก่อนหน้านี้ขึ้นมาเพื่อช่วยชีวิตตนเอง "จงฟังคำเรียกขานและมาช่วยข้า!" เจ้าชายอาซีลตะโกน "จงออกมา! ทหารมดทรมานเนตรโลหิต! (Blood-Eyed Torment Ant Soldiers!)" เหรียญนิลส่องแสงและสัตว์อสูรประเภทมดสูงสองเมตรสามตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเจ้าชายอาซีล ห่าฝนลูกศรตกลงมาใส่พวกมัน และพวกมดต่างส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกลูกศรศักดิ์สิทธิ์ที่เคลือบด้วยพิษร้ายแรงทิ่มแทง พวกมดล้มลงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น แต่เจ้าชายอาซีลไม่ได้สนใจพวกมันเลย เขาอัญเชิญทหารมดทรมานเนตรโลหิตออกมาอีกหกตัวและสั่งให้พวกมันโจมตีวิลเลียม อีกครั้งที่มดเหล่านี้ต้องตายด้วยมือของวิลเลียม แต่เจ้าชายอาซีลก็ยังคงอัญเชิญออกมาเรื่อยๆ ราวกับว่าความสามารถในการอัญเชิญของเหรียญนั้นไม่มีที่สิ้นสุด หัวหน้าเผ่าอีแวนเดอร์มองดูเหรียญนิลด้วยความเสียดาย ถ้าเพียงแต่วิลเลียมไม่เข้ามาขัดขวางแผนการของเขา เหรียญนั้นก็คงตกเป็นของเขาไปแล้ว! ทหารมดทรมานเนตรโลหิตเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ D แต่พวกมันมีจำนวนมหาศาล หลังจากอัญเชิญสัตว์อสูรออกมากว่าร้อยตัว ผลของวิถีรบเทพสายฟ้าของวิลเลียมก็หมดลง และเขาไม่ได้ยิงลูกศรใส่ศัตรูอีกต่อไป เมื่อเห็นว่าลูกครึ่งเอลฟ์เริ่มหมดแรง เจ้าชายอาซีลก็หัวเราะและชูเหรียญขึ้นอีกครั้ง "อย่าได้ปรานีมัน! ข้าขออัญเชิญเจ้า แม่ทัพมดฝันร้ายทมิฬ! (Grim Nightmare Ant Commander!)" มดสีเงินสูงสี่เมตรที่มีดวงตาสีเขียวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเจ้าชายอาซีล ก้ามสีแดงเลือดที่น่าสยดสยองของแม่ทัพมดฝันร้ายทมิฬเปิดออกกว้างพร้อมแผดเสียงกรีดร้องที่แสบแก้วหู มันเป็นเสียงโห่ร้องศึกและเป็นการตอบรับคำสั่งของเจ้านายให้ฆ่าศัตรูที่อยู่ตรงหน้า วิลเลียมหรี่ตาลงขณะที่ทักษะการประเมินระบุตัวตนของลูกสมุนตัวล่าสุดที่เจ้าชายอัญเชิญมาเพื่อปลิดชีวิตเขา - [ แม่ทัพมดฝันร้ายทมิฬ ] — ผู้บัญชาการรัง — ระดับภัยคุกคาม: S (กลาง) — สัตว์อสูรร้อยปี — ไม่สามารถเพิ่มเข้าสู่ฝูงได้ -