บทที่ 243: แผนการแฝงตัวของวิลเลียม วิลเลียมรู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้า เขาไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอย่างตรงไปตรงมา หรือควรรอให้เซอร์เจอร์กินส์เป็นคนคุยกับปู่ของเด็กหญิงเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับข้อเสนอการเป็นพันธมิตรระหว่างเผ่าของพวกเขากับอาณาจักรเฮลลันดี อย่างไรก็ตาม หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองและตอบคำถามของเด็กหญิง “ใช่ นั่นคือจุดประสงค์ของการมาเยือนของพวกเรา” วิลเลียมตอบหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน จากที่เขาสังเกตเห็น เด็กหญิงคนนี้ไม่ได้มาหาเพียงเพื่อถามสารทุกข์สุกดิบของ ‘คู่หมั้น’ ของเธอเท่านั้น ดวงตาที่เฉลียวฉลาดและแหลมคมของเธอทำให้นึกถึงดวงตาของคุณปู่เวลาที่ตาแก่คนนั้นกำลังวางแผนอะไรบางอย่างลับหลังหลานชาย บรีอันน่าไม่ได้แผ่รังสีมุ่งร้ายออกมา และเอลล่าที่นอนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาก็ให้การยอมรับอย่างเงียบๆ เช่นกัน “ฟังให้ดีนะ” บรีอันน่าลดเสียงลงราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยินการสนทนาของพวกเขา “นอกจากกลุ่มของพวกเจ้าแล้ว ยังมีอีกสองกลุ่ม พวกเขามาถึงที่ยอดเขาที่สามนี้เมื่อสองวันก่อน ข้าเกรงว่าข้อเสนอการเป็นพันธมิตรของพวกเจ้าจะไม่ราบรื่นนัก” บรีอันน่ากำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู เธอรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ไร้เดียงสาและดูซื่อจนน่าจะถูกคนอื่นหลอกให้เดินตามเข้าบ้านได้ง่ายๆ ทันที “เห็นเขาบอกกันว่าในอาณาจักรเฮลลันมีเสื้อผ้าและเครื่องประดับสวยๆ มากมายจริงไหมคะ?” บรีอันน่าถามขึ้นได้ทันเวลาพอดีกับที่ประตูเปิดกว้างออก “บรีอันน่า ลูกไม่ควรไปรบกวนแขกของเรานะ” เลียม พ่อของบรีอันน่า ปรากฏตัวในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “พ่อไม่ได้บอกลูกแล้วเหรอว่าห้ามเดินเตร่ออกมาในช่วงเวลานี้?” จากนั้นเลียมก็หันมาทางวิลเลียมและเด็กสาวอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะค้อมตัวลงเล็กน้อย “ข้าต้องขออภัยในการล่วงเกินของลูกสาวข้าด้วย นางค่อนข้างอ่อนต่อโลกและมักจะทำอะไรซุกซนอยู่เสมอ ข้าหวังว่านางจะไม่ทำให้พวกท่านรำคาญหรือขุ่นเคืองใจ” “ท่านพ่อ ข้าแค่ถามพวกเขาเรื่องเสื้อผ้าแฟชั่นเหมือนที่พี่สาวผมเขียวสวมอยู่เท่านั้นเอง” บรีอันน่าทำปากยื่น “พี่ชาย ข้าไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของท่านใช่ไหม?” “แน่นอนว่าไม่ครับ” วิลเลียมตอบ ตอนนี้เขาตัดสินใจตามน้ำเพื่อช่วยยัยหนูโลลิตัวน้อยจากการโดนพ่อของเธอตีก้น “ท่านหญิงบรีอันน่าเป็นหญิงสาวที่ใจดีและมีสัมมาคารวะมากครับ แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังมีเด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่มีเสน่ห์และสง่างามเท่าเธอ” “เห็นไหม? พี่ชายชมข้าด้วย ข้าเป็นเด็กดีและไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะ” บรีอันน่ามองพ่อของเธอด้วยใบหน้าทียอมรับความไม่เป็นธรรม สายตาของเลียมอ่อนแสงลงในที่สุดขณะที่เขาลูบศีรษะของเธอเบาๆ “กลับกันเถอะ แม่ของลูกเพิ่งอบคุกกี้เสร็จพอดี” “เย้! คุกกี้!” บรีอันน่าวิ่งออกจากห้องไปอย่างร่าเริง เลียมมองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนใจ จากนั้นเขาก็หันมาทางวิลเลียมและเด็กสาวทั้งสองพร้อมกับค้อมตัวอย่างสุภาพก่อนจะออกจากห้องและปิดประตูตามหลัง ก่อนที่เด็กสาวทั้งสองจะได้ทันพูดอะไร วิลเลียมก็รีบใช้มือปิดริมฝีปากของพวกเธอไว้แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงอันดัง “พวกเราเดินทางติดต่อกันมาสามวันแล้ว และข้ายังไม่มีโอกาสได้ร่วมรักกับพวกเจ้าทั้งสองเลย” วิลเลียมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหื่นกาม “ทำไมพวกเราสามคนไม่มาหาความสำราญกันสักหน่อยก่อนมื้อค่ำล่ะ? ข้าแน่ใจว่าท่านประมุขคงไม่ว่าอะไรหรอกถ้าพวกเราจะไปสายสักนิด” ครึ่งเอลฟ์ส่งสัญญาณทางสายตาให้เด็กสาวทั้งสองในขณะที่เขากึ่งลากกึ่งจูงพวกเธอไปที่เตียง ใบหน้าของเวนดี้และอมีเลียเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เพราะถึงแม้พวกเธอจะรู้ว่าวิลเลียมแค่แสดงละคร แต่ทั้งคู่ก็ยังเป็นหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่เคยได้ยินเพียงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับสิ่งที่คู่รักทำกันในห้องนอนเท่านั้น วิลเลียมผลักเด็กสาวทั้งสองลงบนเตียงเบาๆ แล้วนอนลงระหว่างพวกเธอ จากนั้นเขาก็โอบพวกเธอเข้ามาใกล้ขณะที่กระซิบคำรักข้างใบหู “มีคนแอบฟังการสนทนาของพวกเราอยู่สามคน” วิลเลียมกระซิบที่ข้างหูของอมีเลีย “คนหนึ่งซ่อนอยู่หลังภาพวาดบนผนัง อีกคนอยู่หลังประตู และคนที่สามอยู่ข้างนอกหน้าต่างนี่เอง” ครึ่งเอลฟ์จูบที่หน้าผากของเวนดี้ก่อนจะกระซิบเรื่องเดียวกันที่ข้างหูของเธอ เด็กสาวทั้งสองจึงสวมบทบาทและทำตัวสนิทสนมกับวิลเลียม อมีเลียเล่นใบหูของวิลเลียม ขณะที่เวนดี้ลูบไล้แผ่นอกของเขา ส่วนวิลเลียมก็หัวเราะออกมาอย่างหื่นกระหายจนทำให้ชายทั้งสามคนที่แอบฟังอยู่รู้สึกหงุดหงิด ในที่สุด ทั้งสามคนก็ปล่อยพวกเขาไว้ตามลำพังเมื่อตระหนักว่าวิลเลียมตั้งใจแน่วแน่ที่จะหาความสุขกับเด็กสาวสวยสองคนข้างกายเขา เมื่อ “คนแอบฟัง” หายไปแล้ว วิลเลียมก็พยักหน้าให้เด็กสาวทั้งสองเพื่อส่งสัญญาณว่าพวกแมลงรำคาญได้จากไปแล้ว “เจ้าคิดว่าพวกเขาส่งคนไปจับตาดูคนอื่นๆ ด้วยหรือเปล่า?” อมีเลียกระซิบถามข้างหูวิลเลียม แม้ว่าครึ่งเอลฟ์จะบอกว่าพวกเขาไม่ถูกจับตามองแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่ามาเสียใจภายหลัง “แน่นอน” วิลเลียมตอบโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “ข้าแค่หวังว่าคนอื่นๆ จะสังเกตเห็นเหมือนกันและจัดการอย่างเหมาะสม” “เจ้าคิดว่าพวกเขาจะแอบดูเราต่อไปไหม?” เวนดี้ถาม “พวกเขาจะทำอะไรเราตอนที่อยู่ที่นี่หรือเปล่า อย่างเช่นใส่อะไรลงไปในอาหารหรือน้ำ?” วิลเลียมส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดของเวนดี้ “พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติกับเราแบบนั้น อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่ทำ จำที่บรีอันน่าพูดได้ไหม? นอกจากเราแล้ว ยังมีอีกสองกลุ่มที่มาถึงก่อนหน้าเรา ข้าเดาว่าไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร พวกเขาคงไม่ลงรอยกับอาณาจักรเฮลลันนัก” ‘น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้พาเอธอนมาด้วย’ วิลเลียมคิดอย่างเสียดาย เจ้านกกระจิบตัวน้อยถูกทิ้งไว้ในสถาบันเพื่อคอยสังเกตความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในนั้น ด้วยความสามารถในการหาข่าวราวกับนักข่าวของมัน วิลเลียมมั่นใจว่ามันจะมีเรื่องมารายงานทันทีที่เขากลับไปถึงสถาบัน แม้เขาจะอยากรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ “กลุ่มปริศนา” มากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรที่อาจกระตุ้นความสงสัยจากเหล่านักรบที่ลาดตระเวนอยู่บนยอดเขาที่สามแห่งเกียรติยศได้ ผู้ติดตามของท่านประมุขบอกพวกเขาอย่างชัดเจนว่าห้ามออกจากที่พักเว้นแต่จะมีเรื่องสำคัญมาก จากเรื่องนั้นเพียงอย่างเดียว วิลเลียมก็บอกได้เลยว่าท่านประมุขกำลังปิดบังบางอย่างจากพวกเขา ทว่าในตอนนี้เขาไร้กำลังที่จะทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจด้วยความเสียดาย ในตอนนั้นเองที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเอลล่าที่กำลังนอนพักอยู่บนพื้นข้างเตียง “นั่นแหละ!” วิลเลียมลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเขาก็รีบคุยกับเอลล่าผ่านกระแสจิต ซึ่งเป็นความสามารถพิเศษที่วิลเลียมสามารถใช้คุยกับ ‘ผู้นำ’ ฝูงของเขาได้ เอลล่าพยักหน้าเห็นด้วยกับคำแนะนำของลูกชาย ในเมื่อวิลเลียมออกจากห้องไม่ได้ หน้าที่ในการรวบรวมข้อมูลจึงต้องตกเป็นของเธอ ในฐานะแพะภูเขาไอเบ็กซ์สงครามแองโกเรียน ไม่มีใครในเทือกเขาคีรินทอร์กล้าขวางทางเธอ แม้แต่ท่านประมุขผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องเกรงใจและอนุญาตให้เธอเดินเตร่ไปทั่วอดเขาที่สามในขณะที่เธอทำการสืบสวน วิลเลียมหวังว่าเมื่อเอลล่ากลับมา คำถามบางอย่างในใจของเขาจะได้รับคำตอบเสียที