บทที่ 620: มารในใจของชิฟฟอน “ของไร้ค่า!” ลูซิเอล พ่อของชิฟฟอนเตะเด็กสาวตัวน้อยจนเธอปลิวไปกระแทกกับกำแพงอย่างแรง ชิฟฟอนล้มลงกับพื้นและหมดสติไป เลือดไหลออกจากปากของเธอและย้อมพื้นจนกลายเป็นสีแดงฉาน “ท่านพี่ ท่านควรจะกำจัดเด็กคนนั้นทิ้งไปเสีย” นาตาชากล่าว “หากท่านต้องการ ท่านก็แค่มอบเธอให้เป็นของเล่นของนายพลคนใดคนหนึ่งของท่านก็ได้ แม้เธอยังเด็ก แต่ใบหน้าก็ยังสะสวย อีกไม่กี่ปีเธอก็จะปรนนิบัติในฐานะเครื่องอุ่นเตียงให้ชายผู้จงรักภักดีของท่านได้เป็นอย่างดี ข้าแน่ใจว่—” เสียงตบฉาดดังสนั่นไปทั่วห้อง นาตาชายังไม่ทันพูดจบ เธอก็ถูกซัดจนกระแทกเข้ากับกำแพงเช่นกัน “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าคือผู้อยู่เบื้องหลังการวางแผนลับหลังเอพริล?” ลูซิเอลย่างสามขุมเข้าไปหา “เจ้าไม่คิดหรือว่าข้าจะล่วงรู้? หรือเจ้ามั่นใจว่าเพราะมีตระกูลของเจ้าหนุนหลัง ข้าจึงจะไม่กล้าแตะต้องเจ้า?” ลูซิเอลแสยะยิ้มพลางเหยียบลงบนมือของนาตาชา บดขยี้จนกระดูกแหลกละเอียดทุกลูก “อ๊ากกกกกก!” นาตาชากรีดร้อง และเสียงนี้ทำให้ภรรยาคนอื่นๆ ของลูซิเอลพากันถอยหนีด้วยความหวาดกลัว “ท่านแม่!” เฟลิกซ์ตะโกนขึ้น ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปช่วย ดวงตาที่แดงก่ำคู่หนึ่งก็ตรึงเขาไว้กับที่จนแข็งทื่อ “เจ้าอยากช่วยนางงั้นหรือ?” ลูซิเอลเหยียดหยาม “เอาสิ เข้ามา ข้าท้าให้เจ้าช่วยนางเลย” เฟลิกซ์รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกเขาว่าหากเขากล้าก้าวเข้าไปแม้เพียงก้าวเดียว ชีวิตของเขาจะสิ้นสุดลงทันที เขาสูญเสียการควบคุมร่างกายจนปัสสาวะราดกางเกงเปียกโชก นั่นคือความหวาดกลัวที่เขาได้รับจากพ่อแท้ๆ ของเขาเอง พ่อที่ไม่ได้มองเขาเป็นลูก แต่มองเป็นเพียงสุนัขพันทางที่เขาสามารถฆ่าทิ้งเมื่อไรก็ได้ตามใจชอบ ลูซิเอลสะบัดมือและร่างของเฟลิกซ์ก็ถูกดึงเข้าไปหา เขาคว้าคอของเด็กหนุ่มแล้วยกขึ้นกลางอากาศ เด็กหนุ่มดิ้นรนอย่างหนักเพราะหายใจไม่ออก เมื่อเห็นว่าลูซิเอลเอาจริงที่จะฆ่าลูกชายของเธอ นาตาชาก็อ้อนวอนและขอขมาอย่างสุดชีวิต หากนางรู้ว่าความรู้สึกที่ลูซิเอลมีต่อเอพริลนั้นแรงกล้าเพียงนี้ นางคงไม่วางแผนร้ายต่อแม่ของชิฟฟอนจนทำให้นางต้องตาย เด็กสาวผมชมพูที่นอนอยู่บนพื้นลืมตาขึ้นมาเห็นภาพนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นพ่อของเธอโกรธจัดขนาดนี้ อาการบาดเจ็บของชิฟฟอนเริ่มฟื้นตัวอย่างช้าๆ แม้จะไม่รวดเร็วเท่าความสามารถในการฟื้นฟูของพวกไฮดรา โทรลล์ภูเขา หรือโทรลล์ฮาวด์ แต่มันก็ดีพอที่จะช่วยให้เธอหายจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ได้ เมื่อเอพริลเสียสละชีวิตเพื่อรักษาชิฟฟอน เธอได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อมอบความสามารถในการฟื้นฟูไว้ในร่างกายของลูกสาว หากชีวิตตกอยู่ในอันตราย ความสามารถนี้จะทำงานและรักษาบาดแผลได้เร็วขึ้น ลูซิเอลเหลือบมองลงมาและเห็นว่าชิฟฟอนตื่นแล้ว ในตอนนั้นเองความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว เขาปล่อยมือจากร่างของเฟลิกซ์ให้เด็กลงไปกองกับพื้น ลูกชายคนโตของเขาหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด และนาตาชาก็รีบเข้าไปหา ปกป้องเขาด้วยร่างกายของเธอเอง “ยกโทษให้ข้าด้วย” นาตาชากล่าว “ข้ายินดีจะชดใช้ความผิด แค่บอกมาคำเดียว ข้าจะให้ตระกูลของข้ามอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้แก่ท่าน!” ลูซิเอลเมินเฉยต่อคำพูดนั้นและจิกผมของนาง ทำให้นาตาชากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นเขาก็แยกเฟลิกซ์ออกมาจากอ้อมกอดของนางและเหวี่ยงเด็กหนุ่มออกไปข้างๆ “วันนี้จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีชีวิตรอด” ลูซิเอลประกาศ จากนั้นเขาก็มองไปที่ลูกชายที่กำลังมองกลับมาด้วยความกลัวและแสยะยิ้ม “เจ้าหนู เจ้าอยากรอดไหม?” “ข้าอยากรอด!” เฟลิกซ์ตอบทันควัน เขากลัวว่าหากไม่ตอบทันที พ่อของเขาจะบดขยี้คอและจบชีวิตสิบห้าปีของเขาลงเสียตรงนี้ ลูซิเอลเหวี่ยงนาตาชาไปข้างหน้าลูกชายอย่างไม่แยแส “ฆ่านางเสีย” ลูซิเอลสั่ง “ข้าจะให้เวลาเจ้าเพียงสิบห้าจังหวะการเต้นของหัวใจเท่านั้น หากเจ้ายังไม่ฆ่านางเมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะฆ่าเจ้าเอง” เฟลิกซ์มองดูแม่ของเขาด้วยสีหน้าที่สับสน นาตาชามองกลับมาที่ลูกชายทั้งน้ำตา นางเข้าใจดีว่าลูซิเอลไม่ได้ล้อเล่น หนึ่งในพวกนางต้องตายในวันนี้ และหากไม่ใช่ตัวนาง ก็คงเป็นลูกชายของนางเอง “เจ้าปีศาจ!” นาตาชารวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีและเข้าโจมตีลูซิเอลสุดแรง แทนที่จะให้ลูกชายฆ่าตัวเอง นางยอมตายด้วยน้ำมือของลูซิเอลดีกว่า นางยังเป็นแม่ของเขา นางจะปล่อยให้เฟลิกซ์แบกรับตราบาปจากการฆ่าแม่แท้ๆ ได้อย่างไร? ลูซิเอลพ่นลมหายใจออกจมูกแต่ไม่ขยับไปไหน กริชของนาตาชาวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศด้วยเจตนาจะตัดศีรษะสามีของนาง ทว่าก่อนที่กริชจะทันได้แตะต้องเขา คมดาบเล่มหนึ่งก็เสียบทะลุหน้าอกของนางจากด้านหลัง นาตาชาจ้องมองคมดาบที่หน้าอกด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะมองใบหน้าสามีที่มองมาที่นางด้วยความเหยียดหยาม นางไม่จำเป็นต้องหันกลับไปดูก็รู้ว่าคนที่แทงข้างหลังนางคือใคร นางจะไม่รู้ได้อย่างไร? น้ำตาที่ขมขื่นไหลอาบแก้มขณะที่นางทรุดตัวลงกับพื้น “ทะ-ท่านพ่อ ข้าทำตามที่ท่านสั่งแล้ว” เฟลิกซ์ละล่ำละลัก “ข้าฆ่าท่านแม่แล้ว นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการใช่ไหม?” ลูซิเอลพยักหน้าให้ลูกชายสั้นๆ “ดี เจ้าทำได้ดีมาก เฟลิกซ์” เฟลิกซ์อยากจะยิ้ม แต่ใบหน้าของเขากลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดขณะมองดูแม่ที่กำลังจะสิ้นใจ นาตาชาไม่รู้ว่าสามีของนางโหดเหี้ยมเพียงใดเพราะนางไม่เคยเห็นด้านนั้นมาก่อน แต่เฟลิกซ์เคยเห็น เขาเคยร่วมเดินทางไปกับพ่อในการออกศึกมาบ้างแล้ว และเข้าใจดีว่าพ่อเป็นคนแบบไหน หากเขาลังเลที่จะฆ่าแม่ พ่อจะไม่เพียงฆ่านาง แต่จะฆ่าเขาด้วย นั่นคือตัวตนของปีศาจผู้อยู่เหนือผู้ใดทั้งมวล ผู้ที่ปกครองทวีปปีศาจ จอมมารเพียงหนึ่งเดียว ลูซิเอล ฮาล เกรโมรี “นางยังไม่ตาย” ลูซิเอลขมวดคิ้ว “จัดการนางซะ” “…ครับ” เฟลิกซ์ตอบ เขาไม่อยากให้แม่ต้องทรมาน ครั้งนี้เขาจึงบรรจุพลังเวทลงในดาบและแทงเข้าไปที่หน้าอกของนาง นาตาชาไม่ได้ขัดขืนขณะที่จ้องมองลูกชาย เมื่อร่องรอยสุดท้ายของชีวิตเลือนหายไปจากร่างกาย นางก็เสียใจกับทุกสิ่งที่ได้ทำลงไป นางคือภรรยาเอกของลูซิเอล เป็นนายหญิงของบ้าน ตำแหน่งของนางมั่นคงอยู่แล้ว แล้วเหตุใดนางต้องไปยุ่งกับผู้หญิงที่กำลังจะตายด้วย? แม้ว่านางจะไม่ได้วางแผนร้ายต่อเอพริล คนแคระผู้นั้นก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกอย่างมากเพียงสองถึงสามปีเท่านั้น นางตายตาไม่หลับ เต็มไปด้วยความเสียใจและความไม่ยินยอม เฟลิกซ์สะอึกสะอื้นพลางคุกเข่าลงข้างศพแม่ เขาใช้ฝ่ามือปิดตาของนางให้สนิท นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดได้ ผู้หญิงคนอื่นๆ ที่กอดลูกไว้แน่นต่างสั่นสะท้านด้วยความกลัว พวกนางเองก็มีส่วนร่วมในการตายของเอพริลเช่นกัน หากลูซิเอลสืบเรื่องนี้จริงๆ พวกนางคงต้องถูกลงโทษในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด ลูซิเอลมองลงไปที่หญิงสาวที่ตายอยู่ใต้เท้า โดยไม่มีความเคารพต่อผู้ล่วงลับแม้แต่น้อย เขาเตะร่างของนาตาชาไปทางชิฟฟอน “กินซะ” ลูซิเอลสั่ง ชิฟฟอนมองหญิงสาวที่ตายไปแล้วด้วยความโกรธแค้น หญิงสาวที่เป็นคนฆ่าแม่ของเธอ แม้นาตาชาจะตายไปแล้ว แต่ความโกรธของเธอกลับไม่ได้ลดลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเพิ่มมากขึ้น เด็กสาวผมชมพูกัดมือของศพด้วยความโกรธแค้น เธอฉีกทึ้งมันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังรุมทึ้งเหยื่อที่ล่ามาได้ แขนของนาตาชาถูกกินตามไปด้วย จากนั้นก็เป็นศีรษะ ชิฟฟอนกลืนกินนางด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความเกลียดชังขณะที่น้ำตาไหลรินออกมาเหมือนสายฝน วิลเลียมมองดูภาพนี้พลางขบฟันแน่น ตอนนี้เขาเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ เขาไร้กำลังที่จะทำอะไรได้เพราะเขารู้ว่าเหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้นไปแล้ว มันคือความทรงจำที่ชิฟฟอนปิดตายไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ช่างน่าเศร้าที่มารในใจกำลังดึงความทรงจำที่แสนเจ็บปวดเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อทำลายจิตใจของชิฟฟอนให้ย่อยยับ ในโลกภายนอก คริสตัลที่ลอยอยู่เหนือหน้าอกของชิฟฟอนเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้น มันแตกต่างจากของวิลเลียมอย่างสิ้นเชิงที่คริสตัลยังคงสงบนิ่ง แม้หญิงชราและผู้พิทักษ์ชั้นที่ 51 จะเห็นว่าสิ่งนี้แปลกประหลาด แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เป้าหมายของพวกเขาคือชิฟฟอน ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมารในใจของวิลเลียม ทั้งคู่ก็ไม่สนใจเลยสักนิด หลังจากชิฟฟอนกินนาตาชาจนเสร็จ ลูซิเอลก็เดินเข้าไปหาและอุ้มเธอขึ้นมาเหมือนลูกหมา จากนั้นเขาก็พาลูกสาวไปยังบ้านที่เอพริลเคยพักอยู่ เป็นเรื่องบังเอิญที่ลูซิเอลมาถึงครึ่งวันหลังจากที่เอพริลเสียชีวิต ภรรยาของเขาตื่นตระหนกเมื่อเขามาถึง พวกนางจึงไม่มีเวลาจัดการกับซากศพของนาง พวกนางเพียงทิ้งเอพริลไว้บนพื้นและล็อคประตูห้องไว้ โดยหวังว่าลูซิเอลจะไม่สนใจตามหาเธอ จึงปล่อยทุกอย่างไว้ตามเดิม สิ่งที่พวกนางไม่รู้คือลูซิเอลครอบครองคริสตัลชีวิตของเอพริล ทันทีที่นางตาย จอมมารก็รีบกลับจากการล่าสัตว์ทันที แม้ว่าเขาจะทิ้งนางไว้ตามลำพังมานานหลายปี แต่นางก็ยังคงเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขารัก เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากรักแรกในชีวิตของเขาได้ตายจากไป “กินนางซะ” ลูซิเอลสั่งพลางวางชิฟฟอนลงข้างศพที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำของแม่เธอ “นางไม่สามารถถูกฝังในทวีปปีศาจได้ เพราะร่างกายของนางจะทำให้แผ่นดินเน่าเสีย กินนางซะ เพื่อที่ร่างของนางจะได้ไม่ถูกใครทำร้ายอีกตลอดกาล” ชิฟฟอนมองดูแม่ผู้เป็นที่รัก เธอก้มลงคุกเข่าบนพื้นและโอบกอดศพนั้นไว้ ครู่ต่อมาเสียงร้องไห้อันโศกเศร้าก็ดังระงมไปทั่วห้อง ลูซิเอลเริ่มรำคาญและข่มขู่เธอว่าหากเธอไม่กินร่างของเอพริล เขาจะสั่งให้สับศพของนางเป็นชิ้นๆ และโยนลงทะเลไปเป็นอาหารปลา ด้วยคำขู่นี้ ชิฟฟอนจึงตัดสินใจทำตามคำสั่ง แต่เธอไม่ได้ฉีกกินเอพริลเหมือนที่ทำกับนาตาชา ชิฟฟอนอ้าปากและดูดร่างของเอพริลเข้าไปในปาก เธอไม่ได้เคี้ยว แต่กลืนร่างของแม่เข้าไปทั้งตัว นี่คือหนึ่งในความทรงจำที่เศร้าที่สุดของชิฟฟอน และปีศาจที่กำลังกัดกินหัวใจของเธออย่างช้าๆ ก็หัวเราะออกมาดังลั่น มันหล่อเลี้ยงตัวเองด้วยความสิ้นหวัง ความทุกข์ระทม ความเศร้าโศก ความโดดเดี่ยว และความหวาดกลัวของเธอ ทันทีที่ชิฟฟอนกลืนกินแม่ของเธอเสร็จ ทัศนียภาพรอบตัวเธอก็เปลี่ยนไป เธอพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคย จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มผมแดงที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาของชิฟฟอนเริ่มพร่ามัวเล็กน้อยเมื่อความทรงจำบางส่วนของเธอถูกพรากไป เด็กสาวมีความรู้สึกว่าเธอรู้จักเด็กหนุ่มคนนั้น แต่ไม่ว่าเธอจะค้นหาในความทรงจำเท่าไร เธอก็จำชื่อของเขาไม่ได้เลย ในโลกภายนอก มีเสียงแตกดังขึ้น รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนคริสตัลสีแดงที่ลอยอยู่เหนือหน้าอกของชิฟฟอน มันเป็นสัญญาณว่าหัวใจของเธอกำลังจะถึงขีดจำกัดในไม่ช้า และเมื่อถึงตอนนั้น สติสัมปชัญญะและความทรงจำทั้งหมดของเธอก็จะถูกลบหายไปอย่างสมบูรณ์