## บทที่ 206: นทีลี้ลับ มูนพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ ณ ริมขอบของสิ่งที่ดูคล้ายกับแม่น้ำ...สายหนึ่งซึ่งไหลทอดผ่านห้วงแห่งความว่างเปล่าอันสมบูรณ์ มันคือภาพอันเป็นไปไม่ได้—สิ่งที่เคยมีอยู่แค่ในจินตนาการ หรืออย่างน้อยเขาก็เคยคิดเช่นนั้น แม่น้ำที่ไร้ซึ่งตลิ่ง ไร้ซึ่งต้นกำเนิด และไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง มันดำรงอยู่อย่างนั้น ทอดยาวไปเบื้องหน้าสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ดุจดั่งเส้นทางเรืองแสงที่แกะสลักไว้ในความว่างเปล่า แม่น้ำสายนั้นไม่ได้ประกอบขึ้นจากน้ำ สสารของมันยากเกินจะสรรหาคำมาอธิบาย เป็นส่วนผสมของของเหลว, ของแสงสว่าง, และของบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันไหลรินด้วยสีสันอันไร้ชื่อ... เฉดสีที่ดำรงอยู่ระหว่างคลื่นสเปกตรัมที่ดวงตาของเขาถูกออกแบบมาให้รับรู้ พื้นผิวของมันกระเพื่อมไหวอยู่ตลอดเวลา ราวกับตอบสนองต่อกระแสธารที่ขับเคลื่อนด้วยหลักการอันไม่เกี่ยวข้องกับฟิสิกส์หรือแรงโน้มถ่วงใดๆ การจ้องมองมันนานเกินไปทำให้มูนปวดร้าวไปถึงแก่นรับรู้ จิตใจของเขาดิ้นรนที่จะจำแนกสิ่งที่ปฏิเสธทุกความคุ้นเคยที่เขารู้จัก เหนือขึ้นไป, เบื้องล่าง, และรอบทุกทิศทาง: คือความว่างเปล่าอันสมบูรณ์ สุญญากาศที่กดทับประสาทสัมผัสของเขาด้วยความสมบูรณ์แบบอันน่าหายใจไม่ออก แต่แม่น้ำสายนั้นยังคงอยู่ ท้าทายและเจิดจรัส เป็นเส้นทางที่ทอดผ่านความเป็นไปไม่ได้ เสียงเดิมปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของมูนอีกครั้ง: [จงเดินไปบนเส้นทางนี้ ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้า คือการก้าวลึกลงไปในความเข้าใจ ยิ่งเจ้าก้าวไปไกลเท่าใด เจ้าจะยิ่งเข้าใจมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งเจ้าอดทนได้มากเท่าใด รางวัลของเจ้าจะยิ่งใหญ่หลวงขึ้นเท่านั้น] [ณ ที่แห่งนี้ไม่มีปลายทาง ไม่มีซึ่งความล้มเหลว มีเพียงตัวเลือกว่าจะยืนหยัดต่อไป...หรือจะหยุด] 'ไม่มีปลายทางได้ยังไงกัน ในเมื่อมันคือเส้นทาง...เส้นทางจะไม่มีปลายทางได้อย่างไร? นี่มันบททดสอบแบบไหนกันแน่?' มูนคาดหวังว่าจะได้ต่อสู้กับศัตรูที่ทรงพลังจนอาจคุกคามถึงชีวิต หรือไขปริศนาซับซ้อนที่น้อยคนนักจะรับมือได้ แต่การณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น เขาถูกทิ้งไว้โดยไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน นอกจากการ...เดิน มันดูเรียบง่ายเกินไป ซึ่งนั่นหมายความว่ามันย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน ถึงกระนั้น ก็มีเพียงหนทางเดียวที่จะพิสูจน์ได้ มูนก้าวเท้าลงบนพื้นผิวของแม่น้ำ เท้าของเขาไม่ได้จมลงในสสารประหลาดนั้น กลับกัน มันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ให้ความรู้สึกทั้งแข็งและเหลว ทั้งมั่นคงและไหลเวียนในคราเดียวกันราวกับกำลังเดินอยู่บนแสงสว่างที่เยือกแข็งซึ่งยังคงเคลื่อนไหวอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาเริ่มเคลื่อนไปข้างหน้า ย่างก้าวอย่างระมัดระวังในตอนแรก เพื่อทดสอบความมั่นคงของเส้นทางอันเป็นไปไม่ได้นี้ ในทันใดนั้น มูนก็รู้สึกถึงความแตกต่าง การเดินบนนี้ไม่เหมือนกับการเดินในโลกแห่งความจริง มีน้ำหนักบางอย่างกดทับลงมาบนตัวเขา และมันไม่ใช่แรงโน้มถ่วง แรงกดดันที่ทาบทับลงบนบ่า, หน้าอก, และทั่วทั้งร่างของเขา ในตอนแรกมันเบาบางจนแทบไม่รู้สึก ราวกับสวมเสื้อคลุมที่หนักกว่าปกติเล็กน้อย แต่มันอยู่ที่นั่น มูนเริ่มออกวิ่งเหยาะๆ เพื่อเร่งความเร็ว พื้นผิวของแม่น้ำยอมรับฝีก้าวที่เร็วขึ้นของเขาโดยไม่อิดออด สสารพลังงานอันแปลกประหลาดไหลวนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาอย่างน่าหลงใหล เป็นระยะทางราวห้าสิบเมตรที่การวิ่งยังคงพอเป็นไปได้ แล้วน้ำหนักก็เพิ่มขึ้น มันไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างฮวบฮาบ แต่เป็นแรงกดดันที่ค่อยๆ หนักหน่วงขึ้น ฝีเท้าของมูนช้าลงแม้จะพยายามรักษาระดับความเร็วไว้ ลมหายใจของเขาเริ่มหอบหนัก ภาระที่มองไม่เห็นนั้นทวีความหนักหน่วงขึ้นทุกย่างก้าว ในไม่ช้า การวิ่งเหยาะๆ ก็กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มูนยังคงเดินต่อไปได้ด้วยฝีเท้าที่ค่อนข้างเร็ว แต่การวิ่งนั้นเกินกำลังของเขาไปแล้ว น้ำหนักนั้นหนักหน่วงและรุนแรงเกินไป ราวกับกำลังแบกภูเขาทั้งลูกไว้บนหลัง และยิ่งเขาเดินไปไกลเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น ไม่ใช่แค่กับร่างกายของเขา...แต่กับจิตใจของเขาด้วย ตอนแรก มันเป็นเพียงความรู้สึกหนักอึ้งในความคิด—เหมือนพยายามคิดท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบ การใช้สมาธิต้องใช้ความพยายามมากกว่าปกติ จากนั้นมันก็ลุกลามเป็นอาการปวดศีรษะที่น่ารำคาญและต่อเนื่อง เป็นความเจ็บปวดชนิดที่เกาะกินอยู่หลังดวงตาและฐานของกะโหลก ทำให้ทุกความคิดรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย มูนขบกรามแน่นและเดินต่อไป แต่ความเจ็บปวดที่ศีรษะกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น จากแรงกดดันที่น่ารำคาญกลับกลายเป็นความเจ็บปวดอันแหลมคม ความรู้สึกราวกับศีรษะจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ดั่งมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบขย้ำกะโหลกของเขาจากทุกทิศทาง บีบอัดสมองของเขาด้วยพลังอันไร้ความปรานีและบดขยี้ ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้ายิ่งขยายความทรมาน แรงกดดันทางจิตใจเพิ่มสูงขึ้นจนถึงระดับที่ทำให้การคิดกลายเป็นความเจ็บปวด ภาพของเขาเริ่มพร่ามัวที่ขอบเขตการมองเห็น ลมหายใจขาดห้วงและสั่นระรัว กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของเขากรีดร้องต่อต้านน้ำหนักที่กดทับลงมา แต่มูนยังคงไม่แตกสลาย เขาเคยฝ่าฟันความเหนื่อยล้า, อาการบาดเจ็บ, และความตายมานับครั้งไม่ถ้วน อาการปวดหัว แม้จะรู้สึกเหมือนกะโหลกของเขากำลังจะถูกบดขยี้อย่างช้าๆ ก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ในตอนนี้ มูนยังคงเดินต่อไปบนแม่น้ำ ทุกย่างก้าวที่ยกขึ้นด้วยร่างกายที่รู้สึกเหมือนหนักกว่าปกติห้าสิบเท่า ทุกย่างก้าวที่เดินไปพร้อมกับจิตใจที่รู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบอัดจนกลายเป็นความว่างเปล่า เส้นทางทอดยาวไปเบื้องหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แรงกดดันยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และมูนก็ยังคงเดินต่อไป เพราะการยอมรับความพ่ายแพ้ไม่เคยอยู่ในสันดานของเขา เขาจะเดินบนเส้นทางนี้จนกว่าร่างกายจะไปต่อไม่ไหว หรือจนกว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่รอยด่างพร้อยของโลกต้องการให้เขาเรียนรู้ ไม่ว่าสิ่งไหนจะเกิดขึ้นก่อน เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนน่าเหลือเชื่อ หรือบางทีมันอาจไม่ได้ผ่านไปเลย ในห้วงสุญญากาศนี้ กาลเวลาดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ต่อรองได้เช่นเดียวกับกฎแห่งมิติ สิ่งที่อาจเป็นเพียงไม่กี่นาทีกลับรู้สึกเหมือนหลายชั่วโมง สิ่งที่อาจเป็นหลายชั่วโมงกลับรู้สึกเหมือนหลายวัน จิตใจของมูนว่างเปล่าจากทุกสิ่ง ยกเว้นเพียงความต้องการเดียวที่เหลืออยู่: ก้าวไปข้างหน้า ความคิดถึงเซเลนี, ถึงยาราที่รออยู่ข้างนอก, ถึงมรดก, ถึงเหตุผลที่เขาทำสิ่งนี้—ทั้งหมดมลายหายไปราวกับน้ำหนักที่ไม่จำเป็นซึ่งถูกปลดทิ้ง จิตสำนึกของเขาตีบแคบลงสู่จุดสนใจเพียงจุดเดียว: ก้าวต่อไป การเคลื่อนไหวครั้งต่อไป ความคืบหน้าอีกเล็กน้อยบนเส้นทางนี้ แม่น้ำยังคงทอดยาวไปเบื้องหน้าอย่างไม่สิ้นสุด ราวกับว่าแนวคิดเรื่องจุดหมายปลายทางนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ว่ามูนจะเดินทางไปไกลแค่ไหน เส้นทางก็ยังคงไร้ขอบเขตและไม่เปลี่ยนแปลง เขาไม่สามารถเดินได้อีกต่อไป ขาของเขาหมดแรงไปเมื่อสักพักแล้ว เขาจำไม่ได้แน่ชัดว่าเมื่อไหร่ แรงกดดันที่ถาโถมลงมานั้นมหาศาลจนการยืนตัวตรงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ทางกายภาพ หัวเข่าของเขาทรุดลง ส่งผลให้เขาล้มกระแทกลงบนพื้นผิวอันแปลกประหลาดของแม่น้ำ ดังนั้น เขาจึงคลาน ใช้ทั้งมือและเข่าลากสังขารไปบนสสารพลังงานที่ไหลเวียนซึ่งก่อตัวเป็นเส้นทางผ่านความว่างเปล่านี้ ทุกการเคลื่อนไหวคือความเจ็บปวดแสนสาหัส ทุกตารางนิ้วที่คืบคลานไปข้างหน้าต้องใช้ความพยายามที่สามารถทำลายผู้ปลุกพลังคนอื่นให้แหลกสลายได้อย่างสมบูรณ์