บทที่ 80: ภายใต้สายน้ำที่พรั่งพรู (1) ฉันนิ่งเงียบขณะที่เคียนเคลื่อนกายมาซ้อนเบื้องหลัง บรรยากาศรอบตัวพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที ฉันสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาที่แผ่อยู่ด้านหลังราวกับมีน้ำหนักที่จับต้องได้ ห้องน้ำที่เคยโถงกว้างกลับดูเล็กลงไปถนัดตา กำแพงสี่ด้านราวกับขยับเข้ามาบีบคั้น พื้นที่ว่างระหว่างเราเบาบางเสียจนหากใช้ใบมีดกรีดก็คงขาดสะบั้น ปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านต้นคอของฉันแผ่วเบา ฉันสัมผัสได้ถึงความแข็งเกร็งที่แล่นปราดไปทั่วร่าง "ผ่อนคลายหน่อย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ฉันพยายามทำตามที่เขาบอก แต่หัวไหล่ทั้งสองข้างกลับไม่ให้ความร่วมมือพวกมันยังคงแข็งทื่อราวกับถูกหมุดตอกตรึงเอาไว้กับที่ เสียงรูดซิปดังขึ้นแผ่วเบาขณะที่มันถูกปลดออกอย่างช้าๆ และพิถีพิถัน ฟันซิปแต่ละซี่แยกตัวออกจากกันจนกระทั่งชุดกระโปรงอ้าออกเผยให้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่า ข้อนิ้วของเขาครูดผ่านแนวสันหลังของฉัน ผิวพรรณของฉันสั่นสะท้านไปทุกอณู เส้นประสาททุกส่วนตื่นตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านเข้าสู่ร่างกาย ฉันรับรู้ทุกสัมผัสได้อย่างชัดเจนจนน่าประหลาด ทั้งไออุ่นจากฝ่ามือของเขา ความหยาบกร้านของรอยด้านตามนิ้วมือ แม้กระทั่งลมหายใจของเขาที่เป่ารดเส้นผมเส้นละเอียดที่ท้ายครัว "เรียบร้อย" เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนที่มือของเขาจะผละออกไป เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ตามด้วยอีกก้าว ฉันได้ยินเสียงผ้าเสียดสีกันดังมาจากทางด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงรูดซิปที่เบาหวิว และเสียงเสื้อผ้าที่ทิ้งตัวลงกระทบพื้นกระเบื้อง ฉันยังคงจับจ้องไปเบื้องหน้า ดวงตาตรึงอยู่ที่ผนังหินอ่อนสีขาวราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเห็นมา มือของฉันเลื่อนไปจับชุดกระโปรงแล้วปล่อยให้มันหลุดร่วงลงไป กองผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยคาวเลือดจนแข็งกระด้างกองลงอยู่ที่ปลายเท้า ฉันเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอชุดชั้นใน นิ้วมือสั่นเทาพยายามแกะตะขอเหล่านั้นอย่างเก้ๆ กังๆ จนในที่สุดมันก็หลุดออกและร่วงหล่นลงไป ตามด้วยชั้นในชิ้นสุดท้าย ฉันก้าวเดินออกจากกองเสื้อผ้าที่พังยับเยิน มุ่งหน้าตรงไปยังอ่างอาบน้ำ ขาทั้งสองข้างรู้สึกสั่นคลอนจนแทบยืนไม่อยู่ พื้นห้องน้ำดูเหมือนจะอยู่ไกลออกไปเหลือเกิน ฉันต้องรวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อก้าวเท้าไปทีละก้าวโดยไม่ให้ล้มพับลงไปเสียก่อน ห้องอาบน้ำนั้นกว้างขวางโอ่อ่า กำแพงกระจกใสพราวน้ำ มีฝักบัวหลายตำแหน่ง พื้นที่ภายในกว้างพอที่คนสองคนจะยืนอยู่ด้วยกันได้โดยไม่ต้องแตะต้องกันเลยแม้แต่นิด ฉันก้าวเข้าไปภายใน ความเย็นเยียบจากพื้นหินแล่นปลาบเข้าสู่ฝ่าเท้า ฉันโอบกอดตัวเองไว้แน่น พยายามไม่นึกถึงความจริงที่ว่าตอนนี้ร่างกายของฉันเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด และเคียนกำลังจะตามเข้ามา... ความจริงที่ว่าเรากำลังจะแบ่งปันพื้นที่นี้ร่วมกันโดยไม่มีสิ่งใดคั่นกลาง นอกจากมวลอากาศ สายน้ำ และความอดทนอดกลั้นเท่าที่พอจะขุดขึ้นมาใช้ได้ เสียงประตูกระจกทางด้านหลังเปิดออก ฉันได้ยินเสียงเขาก้าวเข้ามา ตามด้วยเสียงปิดประตูที่ดัง 'คลิก' แผ่วเบา ฉันยังคงหันหลังให้เขา สายน้ำพรั่งพรูออกมาจากฝักบัวตัวหนึ่ง มันอุ่น... ไม่ถึงกับร้อน แต่มุ่นพอที่จะไล่ความหนาวเหน็บออกจากผิวพรรณของฉันได้ "เงยหน้าขึ้น" เคียนสั่ง ฉันทำตามอย่างว่าง่าย สายน้ำรินรดลงบนเส้นผมเป็นอันดับแรก มันไหลผ่านหนังศีรษะและบ่าของฉันลงมาเป็นสายทางน้ำเหล่านั้นพลันเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ ขณะที่พวกมันชะล้างคราบเลือดแห้งกรังให้หลุดลอยไป ฉันหลับตาลง พยายามจดจ่ออยู่กับความรู้สึกที่กำลังจะสะอาดสะอ้าน แทนที่จะไปนึกถึงความจริงที่ว่าเคียนอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือ ความรู้สึกเย็นเหยียบสัมผัสลงบนหนังศีรษะ มันคือสบู่ จากนั้นมือของเขาก็ตามมา ปลายนิ้วที่แข็งแกร่งนวดเฟ้นไปตามเส้นผม ทั้งนวด ทั้งขัดถู เพื่อกำจัดคราบเลือด สิ่งสกปรก และเศษซากใดๆก็ตามที่พันกันยุ่งเหยิงอยู่ในนั้นระหว่างการต่อสู้ ฟองสบู่เริ่มก่อตัว ฉันรู้สึกได้ถึงฟองที่ไหลลื่นลงมาตามข้างแก้มและหยดลงจากปลายคาง "หันมาสิ" เขาเอ่ย ฉันจึงหันกลับไปหาเขา ดวงตาของฉันยังคงปิดสนิท มันดูปลอดภัยกว่า... และซับซ้อนน้อยกว่า หากฉันมองไม่เห็นเขา ฉันก็อาจจะแสร้งทำเป็นว่านี่คือเรื่องปกติได้ แสร้งว่าการมีเคียนมาคอยอาบน้ำให้แบบนี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวี่ทุกวัน เสียงแผ่วเบาแว่วเข้าสู่โสตประสาท ฉันขมวดคิ้ว มันฟังดูเหมือนกับ... เคียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเงียบเชียบ แต่แฝงไปด้วยความขบขันอย่างชัดเจน ฉันยังคงปิดตาไว้แน่น เขาเริ่มทำความสะอาดต่อ มือของเขาเลื่อนมาที่ใบหน้าของฉัน สัมผัสนั้นช่างอ่อนโยนและระมัดระวังเมื่อต้องผ่านรอยฟกช้ำ สายน้ำไหลตามมาติดๆ ชะล้างเอาฟองสบู่และคราบเลือดออกไปจนผิวของฉันรู้สึกสะอาดอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เลื่อนลงมาที่แขน การจับกุมของเขามั่นคงแต่ไม่หยาบกระด้าง เขาลงมือทำอย่างพิถีพิถันราวกับว่านี่คือภารกิจที่ต้องใช้สมาธิอย่างเต็มที่ ฉันรู้สึกได้ว่าเขาขัดถูไปตามท่อนแขน ข้อมือ และนิ้วมือแต่ละนิ้วทีละนิ้ว จนกระทั่งสะเก็ดเลือดที่แห้งกรังหลุดลอกออกไป ใจหนึ่งฉันอยากจะลืมตาขึ้นมองเหลือเกิน ความเย้ายวนนั้นทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านพ้นไป ความอยากรู้อยากเห็นกำลังตีรันฟันแทงกับความยับยั้งชั่งใจในหัว เขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่? ตอนนี้เขาดูเป็นอย่างไร? เขาดูไร้ความรู้สึกเหมือนน้ำเสียงของเขาหรือเปล่า? สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เคียนกำลังจดจ่ออยู่ที่มือของฉัน เขาโน้มศีรษะลงมาเล็กน้อย เส้นผมสีเข้มของเขาเปียกโชกจากละอองน้ำและลู่ติดหน้าผากเป็นเส้นหมาดๆ หยาดน้ำและฟองสบู่ปกคลุมไปทั่วแผงอกและหัวไหล่ กล้ามเนื้อที่แขนของเขาเกร็งเขม็งขณะที่เขาลงมือทำงาน ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเราประสานกัน ลมหายใจของฉันพลันสะดุด เขากำลังมองมาที่ฉัน... มองอย่างลึกซึ้งจริงๆ ไม่ใช่สายตาเรียบเฉยที่เขามักจะใช้มองฉัน หรือสายตาประเมินแบบผ่านๆ แต่นี่มันต่างออกไป มันเข้มข้น บีบคั้น ราวกับว่าเขากำลังมองเห็นบางสิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ฉันรีบเบือนหน้าหนีทันที รวดเร็วเกินไปจนดูพิรุธ พวงแก้มของฉันร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ "หันหลังไป" เขาเอ่ยอีกครั้ง น้ำเสียงของเขานั้นดูแหบพร่ากว่าเดิม ราวกับมีบางสิ่งมาครูดมันจนสากระคาย ฉันหันหลังให้เขาตามคำสั่ง สายน้ำตกกระทบลงบนแผ่นหลังของฉัน มั่นคงและอบอุ่น จากนั้นมือของเขาก็ตามมาพร้อมกับสบู่ที่มากขึ้น เขาลงมือทำในความเงียบงัน ฝ่ามือลากผ่านหัวไหล่ สันหลัง และพื้นที่ระหว่างสะบักจุดที่เศษกระจกของโบได้ฝากรอยแผลเอาไว้บนผิวหนัง ฉันต้องพูดอะไรสักอย่าง... อะไรก็ได้ ความเงียบนี้มันหนักอึ้งเกินไป... และเต็มไปด้วยมวลสารที่ชวนให้ใจสั่น "คุณ... ได้โทรศัพท์ของโบมาหรือเปล่า?" คำพูดที่หลุดออกมาฟังดูตะกุกตะกักอย่างยิ่ง "เปล่า" เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายน้ำยังคงไหลรินแต่มือของเขากลับนิ่งงันอยู่บนแผ่นหลังของฉัน "ฉันมัวแต่ยุ่งอยู่กับเธอไง" นั่นสินะ แน่นอนอยู่แล้ว "แต่มันจะถูกเก็บกู้มาแน่นอน" เขาเอ่ยต่อ "ฉันมั่นใจว่าต่อให้ลุงของฉันจะมีสายลับหรือพวกนกต่ออีกมากแค่ไหน พวกเขาก็คงต้องเดินอย่างระมัดระวังเหมือนอยู่บนเปลือกไข่ในตอนนี้" ฉันหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา "แต่พวกเขาอาจจะลบข้อมูลในโทรศัพท์ทิ้งก็ได้นะ" เคียนส่ายหน้า "ฉันมีทีมช่างเทคนิคที่เก่งกาจ ไม่มีอะไรที่จะถูกซ่อนไว้ได้มิดชิดพอหรอก" หยาดน้ำหยดลงจากเส้นผมของเขาเข้าตา เขาพริบตาไล่มันออกไป "ทีนี้ก็อยู่นิ่งๆ แล้วให้ฉันล้างตัวให้เธอเถอะ" เขายกฝักบัวขึ้นแล้วจ่อมาที่หน้าของฉัน ฉันพริบตาถี่ๆ น้ำไหลเข้าตา เข้าจมูก และเข้าปาก ฉันสำลักจนหน้าดำหน้าแดงและใช้มือข้างหนึ่งเช็ดหน้าอย่างรวดเร็ว ทว่าในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้เห็นมัน เลือด บนแผงอกของเขา ใต้ซี่โครงลงไปเล็กน้อย มีรอยเลือดสีเข้มพาดยาวตัดกับผิวพรรณของเขาอย่างชัดเจน ฉันชี้นิ้วไปที่จุดนั้น "ดูสิ คุณเองก็มีเลือดติดเหมือนกัน" เขาปรายตาลงมองแล้วไหวไหล่อย่างไม่แยแส "มันไม่สำคัญหรอก" "สำคัญสิ" ฉันเอื้อมไปหยิบสบู่ก่อนที่จะทันได้ยั้งคิด ถูมันจนเกิดฟองขาวสะอาดเต็มฝ่ามือ จากนั้นจึงกดฝ่ามือลงบนแผงอกของเขา ผิวพรรณของเขาช่างอุ่นร้อนภายใต้ฝ่ามือของฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงร่างของเขาที่พลันแข็งเกร็งขึ้นมาในทันที