Chapter 461: ซวยอะไรขนาดนี้! ชายชราเจอรัลด์ส่ายหัวขณะมองดูเกรย์เดินออกจากห้องไป ไม่กี่นาทีหลังจากที่เกรย์จากไป เจ้าชายลำดับที่สองก็เดินเข้ามาในห้อง “เป็นอย่างไรบ้าง?” เจ้าชายลำดับที่สองถามพลางนั่งลง “ในเมื่อเขาไม่อยู่ที่นี่ เจ้าก็น่าจะเดาได้ว่ามันไม่ค่อยดีนัก” ชายชราเจอรัลด์ตอบ “เฮ้อ ข้าอยากเห็นคนคนนั้นเหลือเกิน คนที่สามารถทำให้เสด็จพ่อหัวเสียได้ขนาดนั้น” เจ้าชายลำดับที่สองกล่าว “เขาเหมือนกับอาจารย์ของเขาไม่มีผิด เพียงแค่เยือกเย็นกว่า หากคริสคือคนที่องค์จักรพรรดิกำลังตามหา เขาคงก่อเรื่องใหญ่โตในจักรวรรดิไปนานแล้ว” ชายชราเจอรัลด์กล่าว “ทั้งอาจารย์และศิษย์ต่างเป็นอัจฉริยะในยุคของตน น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสได้เป็นมิตรกับพวกเขา” เจ้าชายลำดับที่สองส่ายหัวด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย …. เกรย์ไม่ได้ใช้รถม้าตอนเดินทางกลับไปยังโรงเตี๊ยม เขาขลุกอยู่แต่ในห้องตั้งแต่กลับมาจากป่า ตอนนี้เขาแค่อยากจะเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายสมองก่อนจะเริ่มอ่านตำราเกี่ยวกับอาเรย์ ถนนในเมืองลาพิสเต็มไปด้วยผู้คนและคึกคักไปด้วยกิจกรรมต่างๆ เกรย์เดินไปรอบๆ อย่างใจเย็น เป็นการเดินกลับโรงเตี๊ยมที่ยาวนานและราบรื่น วันรุ่งขึ้น เกรย์เดินออกจากห้องเพื่อเตรียมตัวสำหรับการผจญภัยครั้งใหม่ เขาหัวหมุนมาตลอดทั้งคืนเพื่อพยายามถอดรหัสอาเรย์ในตำรา แต่ก็ยังทำไม่สำเร็จ เมื่อมาถึงประตูเมือง เขาเหลือบไปเห็นใครบางคนจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาเกลียดชัง เมื่อหันไปมองตามทางนั้น เขาก็พบชายวัยกลางคนกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา ชายวัยกลางคนคนนั้นไม่ได้มาคนเดียว เขามีพรรคพวกมาด้วยอีกสามคน ‘พวกเขาเป็นใครกัน?’ เขาถามตัวเองในใจ เขาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นคนพวกนี้มาก่อน จึงเป็นเรื่องแปลกที่พวกเขาจะมองเขาด้วยสายตาเกลียดชังเช่นนี้ หลังจากนึกไม่ออกว่าเคยเจอคนพวกนี้ที่ไหน เขาก็ปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปแล้วมุ่งหน้าออกจากเมือง ทันทีที่เขาออกจากเมือง กลุ่มชายเหล่านั้นก็ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วรีบตามออกจากเมืองไปทันที พวกเขาชะงักเมื่อเดินผ่านประตูเมือง เหตุผลก็เพราะว่าไม่เห็นเงาของเกรย์แล้ว “บัดซบ! เจ้าหมอนั่นหนีไปแล้ว” หนึ่งในกลุ่มชายเหล่านั้นสบถ “หึ! มันโชคดีนะ หลังจากก่อเรื่องกับพวกเราเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน มันก็หลบหน้าไป พอโผล่หัวออกมาได้ไม่ทันไรก็วิ่งหนีไปอีกแล้ว” ชายคนแรกที่เกรย์เห็นกล่าว กลุ่มคนเหล่านั้นยืนรออยู่ข้างนอกอีกสองสามนาทีเพื่อมองไปรอบๆ แต่เมื่อไม่เห็นเกรย์ พวกเขาก็เดินกลับเข้าเมืองไป ป่าสัตว์อสูร เกรย์วิ่งผ่านป่าด้วยความเร็วสูง เขาตระหนักได้ว่ากลุ่มคนที่เขาเห็นต้องการหาเรื่องเขา แม้เขาจะสามารถจัดการพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย แต่เขาก็ไม่อยากเสียเวลาให้กับคนไม่สำคัญพวกนั้น ใช้เวลาไม่นานเขาก็มาถึงจุดหกกิโลเมตร เมื่อกวาดสายตามองรอบๆ เขาสังเกตเห็นว่าระดับของสัตว์อสูรในบริเวณนั้นลดลงเมื่อเทียบกับตอนที่เขามาที่นี่ครั้งแรก “ดูเหมือนป่าจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้วสินะ” เขาพึมพำเบาๆ เขาเหลียวมองรอบๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพุ่งตัวลึกเข้าไปในป่า …. สองชั่วโมงต่อมา ตู้ม! เกรย์ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศขณะจ้องมองหมูป่าตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนพื้น เขาลอยตัวลงไปยังต้นไม้ใกล้ๆ โฮก! หมูป่าพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แต่มันก็ยังคงเผชิญหน้ากับเกรย์ “หึ! สัตว์พวกนี้ไม่เคยรู้เลยว่าเมื่อไหร่ควรหนี” เกรย์แค่นเสียงเย็นชา หมูป่าตัวนี้ยังอยู่ในขั้นปลายของระดับกำเนิด มันไม่สามารถต้านทานการโจมตีจากเกรย์ได้แม้แต่ครั้งเดียว แต่ก็ยังพยายามจะเข้าจู่โจมเขา เกรย์พยายามจะทิ้งมันไว้ข้างหลัง แต่สัตว์อสูรตัวนี้ไม่เพียงแค่ไล่ตามเขามาเท่านั้น แต่มันยังส่งเสียงดังจนดึงดูดความสนใจของสัตว์อสูรตัวอื่นๆ อีกด้วย เกรย์ยื่นมือขวาออกไปชี้ไปยังสัตว์อสูรตัวนั้น เขาสะบัดข้อมือเบาๆ พื้นดินใต้ตัวหมูป่าก็ดันตัวสูงขึ้น บังคับให้มันลอยกระเด็นขึ้นไปในอากาศ ทันทีที่หมูป่าถูกส่งขึ้นไปบนอากาศ หอกน้ำแข็งเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่จากด้านข้าง หมูป่าขยับขาหน้ากระแทกกีบเท้าเข้าใส่หอกนั่น แกรก! เปรี้ยง! หอกร้าวทันทีที่ถูกกระแทกด้วยกีบเท้าและแตกกระจายไปในที่สุด เกรย์หรี่ตาลง เขาไม่อยากทุ่มสุดตัวเพราะต้องการเก็บแรงไว้ ‘สงสัยคงต้องพักหลังจากฆ่าเจ้าหมอนี่เสร็จ แล้วเอามันมาทำเป็นอาหารเช้าชั้นดีซะหน่อย’ เกรย์คิดในใจ เขาหายตัวไปจากจุดเดิมแล้วไปปรากฏตัวอยู่ข้างตัวหมูป่า เขาเสริมพลังไฟไว้ที่กำปั้นแล้วชกเข้าที่ท้องของมัน หมูป่าที่ยังคงพยายามมองหาว่าเกรย์หายไปไหนถูกซัดจนลอยกระเด็น โครม! เปรี้ยง! หมูป่ากระแทกเข้ากับพื้น ทันทีที่มันลงพื้น เกรย์ก็ปรากฏตัวต่อหน้ามันอีกครั้งและชกเข้าที่หัวของมัน แรงกระแทกจากหมัดของเขารุนแรงมากจนหัวของหมูป่าระเบิดออกด้วยเสียง ‘ปัง’ เกรย์แบมือออกแล้วจ้องมองแกนผลึกขนาดเล็กในมือ เขาใช้น้ำชะล้างเลือดและเศษเนื้อออกจากแกนผลึกก่อนจะโยนเข้าปาก ‘อืม นานแล้วนะที่ไม่ได้ทำแบบนี้’ เขาคิดขณะเคี้ยวแกนผลึกในปาก แกนผลึกแตกออกและกลายเป็นแก่นแท้ของธาตุดินอันบริสุทธิ์ พุ่งเข้าสู่ลูกแก้วธาตุดินของเขา เขาจัดแจงตั้งเตาย่างอย่างรวดเร็ว หลังจากควักไส้พุงหมูป่าออกมาเรียบร้อย เขาก็ใส่เครื่องปรุงที่จำเป็นก่อนจะวางเนื้อลงบนเตาย่าง ไม่นาน กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อปรุงรสก็อบอวลไปทั่วบริเวณที่เกรย์กำลังทำอาหาร เขาไม่ลืมที่จะปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อขับไล่สัตว์อสูรตัวอื่นๆ ที่อาจถูกดึงดูดเข้ามาเพราะกลิ่นอาหาร ไม่กี่นาทีต่อมา เนื้อก็สุกได้ที่ เกรย์หยิบมันลงมาแล้วกัดกินทันที ตอนที่กำลังทำอาหาร เขาก็อดนึกถึงอาจารย์ไม่ได้ ตั้งแต่จากอาจารย์มา เขาก็ไม่ได้ทำอาหารบ่อยเหมือนแต่ก่อนแล้ว เนื้อของหมูป่าเต็มไปด้วยแก่นพลัง ซึ่งช่วยให้เขาฟื้นฟูสิ่งที่เสียไปได้ เมื่อกินอิ่ม เขาก็พบว่าเขาไม่จำเป็นต้องพักอีกต่อไปเพราะพลังงานแก่นแท้ของเขาฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยมแล้ว “ว้าว ทำไมฉันถึงไม่ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ?” เขาอุทานออกมา ครั้งล่าสุดที่เขามาที่นี่ เขาขาดแคลนพลังงานแก่นแท้เพราะต้องคอยวิ่งหนีสัตว์อสูรแทบตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ หากเขารู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้ เขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแน่ เขาเริ่มออกเดินทางอีกครั้งทันที ในเมื่อไม่จำเป็นต้องพักผ่อน เขาก็อยากจะไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด …. สี่ชั่วโมงต่อมา “น่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ” เกรย์หยิบแผนที่ออกมาจ้องมอง มือขวาของเขาถือเนื้อชิ้นเล็กๆ อยู่และกัดกินเป็นระยะขณะสำรวจแผนที่ ทว่าในจังหวะที่เขาจะเดินหน้าต่อ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “ซวยแล้ว” เขาพึมพำเบาๆ ขณะมองไปตรงหน้า เสือจากัวร์สีดำตัวใหญ่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนพื้น ออร่าที่แผ่ออกมานั้นเป็นระดับเจ้าครองอาณาเขต เกรย์ค่อยๆ ถอยหลังกลับไป โดยหวังว่าเสือจากัวร์ตัวนั้นจะไม่รู้สึกตัวจากฝีเท้าของเขา หลังจากถอยหลังไปได้เพียงแปดก้าว ดวงตาของเสือจากัวร์ก็เบิกโพลงขึ้น “ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้เนี่ย?” เขาถามด้วยสีหน้าหดหู่ เสือจากัวร์ตัวนี้อยู่ระดับสูงสุดของขั้นต้นระดับเจ้าครองอาณาเขต ห่างจากขั้นกลางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีทางที่เกรย์จะต่อกรกับมันได้ คำราม… เสือจากัวร์ลุกขึ้นยืนพลางจ้องมองเกรย์ด้วยดวงตาสีดำสนิท เกรย์ยังคงถอยร่นต่อไป เขาไม่มีแผนจะกลายเป็นอาหารของสัตว์อสูรในที่แห่งนี้หรอก โฮก! เสือจากัวร์พุ่งเข้าใส่เขา เขารีบถอยหลังก่อนจะหายตัวไปและสลับตำแหน่งกับเสือจากัวร์ ทันทีที่สลับตำแหน่งกัน เสือจากัวร์ที่ยังคงพุ่งไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อยก็พลาดเป้าและกระแทกเข้ากับต้นไม้ ในขณะเดียวกัน เกรย์ก็รีบพุ่งตัวไปยังตำแหน่งที่ตั้งของอาคารทันที เสือจากัวร์ไม่รอช้า ทันทีที่มันกระแทกต้นไม้ มันก็หันกลับมาแล้ววิ่งไล่ตามเกรย์ไป มันอ้าปากพ่นลูกบอลพลังงานสีดำออกมาใส่เกรย์ เมื่อเห็นก้อนพลังงานสีดำพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว เกรย์แทบจะเป็นลมด้วยความตกใจ “ในบรรดาธาตุทั้งหมด ทำไมต้องเป็นธาตุมืดด้วยล่ะ!” เขาโวยวายออกมาขณะวิ่งหนี ออร่าที่แผ่ออกมาจากลูกบอลพลังงานนั้นน่ากลัวมาก โชคดีที่ธาตุมืดไม่ใช่ธาตุที่รวดเร็วที่สุด และในจังหวะที่เกรย์กำลังจะโล่งใจ เขาก็เห็นสิ่งที่ทำให้ตาแทบถลนออกมา สายฟ้าสีดำเต้นระบำอยู่รอบตัวของเสือจากัวร์ มันอ้าปากอีกครั้งและพ่นลูกบอลสีดำออกมาอีกลูก แต่คราวนี้ต่างจากลูกแรกตรงที่มีสายฟ้าสีดำแล่นพล่านอยู่รอบๆ ลูกบอลสายฟ้าสีดำผสานเข้ากับลูกบอลธาตุมืด ส่งผลให้ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ “ซวยแล้ว! ซวยแล้ว! ซวยแล้ว!” เกรย์ตะโกนขณะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด