Chapter 440: เหมือนกับการขว้างก้อนหิน สามสิบนาทีต่อมา ห่างจากจุดที่เกรย์ทิ้งกิ้งก่ายักษ์มาเพียงไม่กี่กิโลเมตร เกรย์กำลังนั่งอยู่บนโขดหินใกล้กับแม่น้ำสายหนึ่ง ดวงตาของเขาปิดสนิทขณะพยายามอย่างสุดความสามารถในการฟื้นฟูพลังธาตุมิติที่เกือบจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้นตอนที่เขากำลังหนีจากกิ้งก่าตัวนั้น ‘ทำไมพวกสัตว์อสูรถึงได้ออกมาไกลถึงขนาดนี้?’ เขาคิดในใจขณะพยายามปรับสภาวะร่างกายให้คงที่ แม้กระทั่งตอนที่เขากำลังวิ่งหนีมาที่นี่ เขายังสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรระดับโอเวอร์ลอร์ดถึงสามตัว โชคยังดีที่เขาสามารถหลบหนีออกมาได้ก่อนที่พวกมันจะโจมตี เขารู้ดีว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในส่วนลึกของป่าแน่ๆ ถึงได้ทำให้สัตว์อสูรระดับโอเวอร์ลอร์ดออกมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวพื้นที่รอบนอกเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะยังไม่เจอกับตัวที่อยู่ในช่วงจุดสูงสุดของระดับต้น หรือช่วงระดับกลางของขั้นโอเวอร์ลอร์ด แต่เขาก็รู้ว่าหากเขายังมุ่งหน้าลึกเข้าไปเรื่อยๆ ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องได้เผชิญหน้ากับพวกมันอย่างแน่นอน จากอุปกรณ์ที่เขาเช็กครั้งล่าสุด หากเขาตามเอลลิสไป เขาก็จะต้องมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของป่า ‘หมอนั่นเก่งกาจขนาดไหนกันนะ?’ เขาตั้งคำถามกับตัวเอง เอลลิสดูเหมือนจะอายุเพียงยี่สิบต้นๆ เท่านั้น แต่กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ การที่เขาสามารถบินลึกเข้าไปในป่าได้อย่างอิสระนับเป็นเครื่องพิสูจน์ความมั่นใจในตนเองของเขาได้เป็นอย่างดี เกรย์อดไม่ได้ที่จะคิดถึงสภาพความเป็นไปในทวีปที่เอลลิสจากมา เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็นึกถึงพ่อแม่ของเขาอีกครั้ง หากพวกเขามาจากทวีปนั้น ก็มีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะแข็งแกร่ง ขนาดเอลลิสยังเก่งกาจถึงเพียงนี้ ดังนั้นพวกเขาก็น่าจะแข็งแกร่งได้อย่างน้อยก็เท่ากับเอลลิสใช่ไหมล่ะ? แต่เมื่อคิดอีกแง่หนึ่ง เขาก็ไม่สามารถมั่นใจได้ เพราะแม้แต่ในสถานที่ที่เหนือกว่าอย่างทวีปนั้น ก็ต้องมีคนที่ฝึกฝนไม่ได้เรื่องจนทำให้ระดับพลังหยุดชะงัก แล้วถ้าพ่อแม่ของเขาเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นล่ะ? มันก็สมเหตุสมผลดีเพราะพวกเขาเลือกมาอยู่ในสถานที่เล็กๆ แห่งนี้ และไม่แม้แต่จะบอกเรื่องทวีปอื่นนั่นกับเขา เพราะความอับอาย ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาในหัวของเกรย์ขณะที่เขายังคงฟื้นฟูพลังธาตุมิติ รวมถึงพลังธาตุลมและสายฟ้าไปด้วย ในแง่ร่างกาย เขารู้สึกเหนื่อยล้าเพราะวิ่งเต็มสปีดติดต่อกันหลายนาที หากไม่ใช่เพราะการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอในแดนทดสอบ เขาก็คงไม่มีทางหนีพ้นจากกิ้งก่าตัวนั้น เกรย์ตัดสินใจมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูพลังธาตุ เขายังหยิบขวดบรรจุยาฟื้นฟูที่สกัดมาจากอสรพิษบุปผาขึ้นมาดื่มด้วย แม้ว่าเขาจะสามารถรักษาตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพามัน แต่ก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหายดี ในสถานที่แบบนี้ ยิ่งในสถานการณ์ปัจจุบันด้วยแล้ว การเสี่ยงเช่นนั้นไม่ใช่เรื่องฉลาดเลย หนึ่งชั่วโมงต่อมา ‘ว้าว! พลังธาตุที่นี่เข้มข้นกว่าข้างนอกนั่นอีก ทำไมถึงเป็นแบบนั้นนะ?’ เกรย์อุทานในใจ หากเขาอยู่ข้างนอกป่าอสูรเวท เขาคงต้องใช้เวลานานกว่านี้ในการฟื้นฟูพลังธาตุที่เสียไปจากการหลบหนี แต่ที่นี่เขากลับใช้เวลาเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ขณะที่เกรย์กำลังตื่นตะลึงกับความลึกลับของป่าอสูรเวท มีบางสิ่งที่กำลังจ้องมองเขามาจากก้นบึ้งของแม่น้ำ รอคอยจังหวะเวลาที่เหมาะสมเพื่อจะกระโจนเข้าใส่เกรย์ผู้ไม่ทันระวังตัว มันค่อยๆ ว่ายขึ้นมาจากความลึกของน้ำ ขยับเข้าใกล้เกรย์เข้ามาทุกทีทุกที เกรย์รู้สึกตัวขึ้นมาฉับพลันว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขา แต่เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมาจากไหน เขาหันมองไปทางป่าด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่พบสิ่งที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ “อืม แปลกจริง” เขาพึมพำ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้แม่น้ำ พลางกวาดสายตามองไปยังอีกฝั่ง ตูม! สิ่งมีชีวิตนั้นพุ่งทะยานออกมาจากแม่น้ำด้วยความเร็วสูง มันอ้ากรามยักษ์หมายจะงับเข้าที่หัวของเกรย์ เกรย์ตอบโต้ด้วยการก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอยหลัง เขาโน้มตัวลงพร้อมกับก้าวเท้า เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะหลบกรามของสัตว์ร้ายตัวนั้นได้พ้น การเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายของเขาทำให้ร่างของเขาไปอยู่ใต้สิ่งมีชีวิตนั้น ซึ่งตอนนี้ส่วนเกินกว่าครึ่งของลำตัวกำลังลอยอยู่กลางอากาศ เกรย์มองไปยังท้องของมัน ดวงตาเหลือบไปเห็นอีกครึ่งหนึ่งที่กำลังพุ่งตามออกมาจากน้ำ มันคือจระเข้ตัวหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย เขายังไม่รู้ว่ามันเป็นธาตุอะไรเพราะมันยังไม่ได้ใช้พลังธาตุโจมตี หลังจากพลาดเป้า จระเข้ก็พุ่งตัวต่อไปจนทั้งร่างหลุดพ้นจากน้ำ ปัง! มันตกลงกระแทกพื้นอย่างแรงห่างออกไปไม่กี่เมตร ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเกรย์โดยตรง ‘ตัวใหญ่ชะมัด’ นั่นคือสิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเกรย์ จระเข้ตรงหน้าเขามีความยาวกว่าเก้าเมตร และขนาดของหัวมันนั้นใหญ่โตจนน่าตกใจ แม้แต่เกรย์ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ หากเขาโดนหัวนั้นงับเข้า คงถูกตัดขาดเป็นสองท่อนอย่างไม่ต้องสงสัย โชคยังดีที่จระเข้ตัวนี้อยู่แค่ระดับสูงสุดของขั้นกำเนิด และยังไม่ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับโอเวอร์ลอร์ด “กลับลงไปในน้ำซะ ไม่จำเป็นต้องมาตายเปล่าที่นี่” เกรย์กล่าวขัดจังหวะก่อนจะขยับตัวไปด้านข้าง เขาไม่มีเวลามาต่อสู้กับจระเข้ตัวนี้ เขาตั้งใจจะไปจากที่นี่ เพราะมีความเป็นไปได้ว่าความวุ่นวายนี้อาจดึงดูดสัตว์อสูรตัวอื่นๆ เข้ามา สัตว์อสูรระดับโอเวอร์ลอร์ดคือสิ่งที่เขาไม่ต้องการเผชิญหน้าในตอนนี้ จระเข้เปิดปากพ่นสายน้ำออกมาใส่เขา เกรย์ส่ายหัวก่อนจะเลือนหายไปจากสายตา ไม่นานเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของจระเข้ เขาคว้าหางของมันไว้แล้วเริ่มหมุนเหวี่ยงร่างของมันตามไปด้วย จระเข้ความยาวเก้าเมตรถูกเกรย์ยกร่างขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดายในขณะที่มันยังคงพ่นน้ำออกมา หลังจากหมุนไปครบสามรอบเต็ม เกรย์ก็ปล่อยมือจากจระเข้ตัวนั้น มันพุ่งไปในทิศทางของแม่น้ำ และด้วยแรงเหวี่ยงจากการขว้าง ร่างของมันกระดอนไปบนผิวน้ำถึงหกครั้ง ก่อนจะไปกระแทกเข้ากับฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ แม่น้ำกว้างประมาณยี่สิบหกถึงสามสิบเมตร ทว่าเกรย์กลับขว้างจระเข้ไปถึงอีกฝั่งหนึ่งได้... แน่นอนว่าต้องขอบคุณพลังของน้ำที่ช่วยส่งเสริมด้วยส่วนหนึ่ง