Chapter 435: การศึกษาค่ายกล เกรย์และเอลลิสจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง ต่างฝ่ายต่างรู้สึกอยากรู้อยากเห็นซึ่งกันและกัน เอาเข้าจริงเกรย์ดูจะสนใจมากกว่าเพราะเขาเป็นพวกชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่แล้ว และความคิดที่จะได้รู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งอื่นที่ยอดเยี่ยมกว่าที่นี่ก็ช่างน่าตื่นเต้นเหลือเกิน “นายกลายเป็นผู้ใช้ธาตุมิติที่เก่งกาจขนาดนี้ได้ยังไง?” เอลลิสเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “คงเป็นเพราะโชคละมั้ง ฉันเจออาจารย์ที่แปลกประหลาด น่าปวดหัว แต่น่ารักอยู่คนหนึ่งน่ะ” เกรย์ตอบพลางนึกถึงวอยด์ในยามที่พูดถึงเรื่องนี้ “โอ้ ที่นี่มีผู้ใช้ธาตุมิติคนอื่นอยู่อีกงั้นเหรอ?” เอลลิสถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่ เขาเก่งกว่าฉันมากเลยล่ะ” เกรย์พยักหน้า “น่าทึ่งจริงๆ!” เอลลิสอุทาน “เขาเป็นคนแนะนำให้ฉันรู้จักกับธาตุมิติ” เกรย์กล่าวพลางถูแหวนมิติของตนไปมา เอลลิสสังเกตเห็นความเศร้าในดวงตาและน้ำเสียงของเขา รวมถึงจังหวะที่เขากำลังถูแหวนมิติอยู่นั้นด้วย “เดี๋ยวสิ นั่นแหวนมิติใช่ไหม?” เขาถามโดยหวังว่าจะดึงความสนใจของเกรย์ออกจากความคิดเศร้าๆ อะไรก็ตามที่เขากำลังเผชิญอยู่ “ใช่ ฉันได้มันมาเพราะโชคช่วยอีกนั่นแหละ” เกรย์ตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ หากไม่ใช่เพราะวอยด์ เขาก็คงไม่มีทางคิดเลยว่าแหวนที่ดูไร้ค่านั้นจะกลายเป็นแหวนมิติไปได้จริงๆ “นายโชคดีจริงๆ ถึงแม้สถานที่ที่ฉันจากมาจะกว้างใหญ่กว่าที่นี่มากและมีผู้ใช้ธาตุมิติอยู่เยอะแยะ แต่การจะได้แหวนแบบนี้มาสักวงนั้นยากมาก ไม่นายต้องมาจากตระกูลใหญ่ก็ต้องแข็งแกร่งมาก และการจะได้ของดีๆ สักวงน่ะต้องใช้เงินมหาศาลเลยล่ะ!” เอลลิสกล่าวพลางชี้ไปที่แหวนบนนิ้วของเขา “ทำไมฉันถึงไม่สัมผัสได้ถึงคลื่นมิติจากมันเลยล่ะ?” เกรย์ถาม อันที่จริงเขาก็เห็นแหวนบนนิ้วของเอลลิสระหว่างการเดินทางมาด้วยกัน แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงอะไรที่ผิดปกติจากมันเลย “มันมีค่ายกลที่ถูกติดตั้งไว้เพื่อทำให้มันดูธรรมดาน่ะ” เอลลิสตอบ “ค่ายกลที่ซับซ้อนขนาดนี้เลยเหรอ ขอดูหน่อยได้ไหม?” เกรย์ถามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย หนึ่งในสิ่งที่เขาชอบศึกษามากที่สุดคือค่ายกล ทุกครั้งที่เขาเห็นอะไรใหม่ๆ เขาจะตั้งใจศึกษามันอย่างละเอียดเพื่อนำมาบูรณาการเข้ากับความรู้เดิมของตน เหตุผลที่เขายังไม่ออกจากถ้ำในตอนนี้ก็เพราะต้องการศึกษาว่าค่ายกลกับดักนี้ทำงานอย่างไร เอลลิสไม่ได้คิดอะไรมาก เขาถอดแหวนออกจากนิ้วแล้วโยนให้เกรย์ เกรย์รับมันมาอย่างเบามือก่อนจะเริ่มศึกษา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาหลายครั้ง “นี่มันสุดยอดจริงๆ ถ้าฉันเรียนรู้วิธีการทำงานของมันได้ละก็ นี่จะต้องเป็นการก้าวกระโดดที่น่าทึ่งมากแน่ๆ” เขาพึมพำพลางพลิกแหวนไปมาในมือ เมื่อเห็นสีหน้าของเกรย์ขณะศึกษาแหวน เอลลิสก็รู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้ต้องมีความสนใจในด้านค่ายกลอย่างลึกซึ้งแน่ๆ หลังจากดูอยู่ครู่หนึ่ง เกรย์ก็จำใจคืนแหวนให้เอลลิส เอลลิสรับแหวนมาแล้วสวมกลับคืนที่นิ้ว มีหลายเรื่องที่เกรย์อยากถามเอลลิส แต่เขารู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมนัก “ไปกับฉันเถอะ อีกสองวันฉันก็จะกลับแล้ว” เอลลิสเอ่ยขึ้นกะทันหัน “หือ?” เกรย์มองเอลลิสด้วยความงุนงง “ฉันพยายามหาวิธีออกจากที่นี่มาตลอด จนในที่สุดฉันก็เจอค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ดูเหมือนจะสามารถส่งฉันกลับไปที่นั่นได้ ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แต่ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนพวกนั้นต้องมาจากที่เดียวกับฉันแน่ๆ” เอลลิสอธิบาย “ถึงฉันจะอยากไปมากแค่ไหน แต่ฉันก็มีหลายอย่างที่ต้องจัดการที่นี่” เกรย์ส่ายหัวอย่างน่าเสียดาย ถึงแม้เอลลิสจะไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับบ้านเกิดของเขามากนัก แต่เกรย์ก็รู้ดีว่าการไปที่นั่นคงช่วยให้เขาเติบโตได้เร็วกว่าการอยู่ที่ทวีปอาซูร์แห่งนี้ “เรื่องอะไรล่ะ? เผื่อฉันจะช่วยได้” เอลลิสเสนอ เขาถูกใจเกรย์ และการได้เป็นเพื่อนกับอัจฉริยะแบบนี้นับเป็นเรื่องดีสำหรับเขา การที่เกรย์สามารถเติบโตจนแข็งแกร่งขนาดนี้ในที่แบบนี้ได้ ยิ่งคิดไม่ออกเลยว่าหากเขาร่วมทางกลับไปยังทวีปที่มีทรัพยากรเหนือกว่าพร้อมกับเขา เกรย์จะไปได้ไกลแค่ไหน “ฉันกำลังตามหาสถานที่แห่งหนึ่ง มันเป็นป่าไผ่เหมือนที่นี่แหละ นั่นคือสาเหตุที่ฉันทักนายตอนที่ได้ยินนายพูดถึงป่าไผ่” เกรย์กล่าว ในเมื่อเอลลิสแข็งแกร่งและต้องการจะช่วยเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ เขาไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นเมื่อโอกาสดีๆ มาถึงแน่นอนว่าเขาต้องคว้ามันไว้ “อืม ป่าไผ่งั้นเหรอ นายกำลังตามหาอะไรล่ะ?” เอลลิสถาม เกรย์อธิบายสิ่งที่เขากำลังตามหาในป่าไผ่ หลังจากฟังจบเอลลิสก็จมลงสู่ห้วงความคิด “น่าเสียดายที่ฉันใช้ของที่มีติดตัวไปหมดแล้ว ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าป่าไผ่นั่นอยู่ที่ไหน แต่ในช่วงสองวันนี้ ฉันจะช่วยนายหาเอง หวังว่าเราจะเจอมันก่อนถึงเวลานั้นนะ” เอลลิสกล่าวเสริม เกรย์พยักหน้าพลางขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ แม้เขาจะยังพูดไม่ได้เต็มปากว่าเชื่อใจเอลลิส แต่เขาก็รู้ว่าคนคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้าย อย่างน้อยก็สำหรับตัวเขาเอง ‘หรือว่าพวกเขาจะไม่ได้มาจากทวีปนี้กันนะ?’ เกรย์นึกถึงพ่อแม่ของเขาขึ้นมาทันที ตามที่ชายชราเจอรัลด์บอก ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพ่อแม่ของเขาในทวีปอาซูร์เลย เขาบอกว่าพวกเขาทั้งคู่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน ไม่มีใครสามารถบอกได้เลยว่าพวกเขามาจากไหน ยิ่งคิดเกรย์ก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นคำอธิบายที่เป็นไปได้มากที่สุด หากพวกเขาไม่ได้มาจากทวีปอาซูร์ ก็สมเหตุสมผลแล้วที่พวกเขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้ขนาดนั้น หลังจากสงบความคิดที่พุ่งพล่านในหัว เกรย์ก็เริ่มศึกษาค่ายกลในทางเดินนั้น ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้โอกาสในการเรียนรู้ค่ายกลชุดนี้หลุดมือไปได้ เอลลิสที่ยืนรออยู่รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเกรย์นั่งลงกับพื้นใกล้ๆ กับทางเดิน ‘เขาทำอะไรของเขาน่ะ?’ เอลลิสคิด ไม่นานเขาก็ได้รับคำตอบเมื่อเห็นแววตาที่เป็นประกายคุ้นเคยในดวงตาของเกรย์ มันเป็นแววตาเดียวกับที่เขาเห็นตอนที่เกรย์กำลังศึกษาแหวนของเขานั่นเอง