Chapter 442: ขยับหรือไม่ก็ตาย เกรย์ก้าวเข้าไปในถ้ำพร้อมกับคอยระวังตัวอยู่ตลอด เขาไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรที่นี่ และยังมีความเป็นไปได้ที่กลุ่มคนที่เข้าไปก่อนหน้าจะโจมตีเขา เมื่อเข้าไปข้างใน เขาเห็นกลุ่มคนทั้งหมดกำลังยืนกันอย่างระมัดระวัง สายตาจดจ้องไปที่เส้นทางที่ทอดยาวลึกเข้าไปในถ้ำ เขาพยายามสัมผัสถึงมันด้วยธาตุดินของเขา ‘อืม ไม่เหมือนกับที่นั่น แต่ก็อย่าคิดว่ามันจะอันตรายน้อยกว่าเลย’ เขาคิดในใจ ต่างจากที่ผ่านมาซึ่งเชื่อมต่อไปยังหุบเขา ที่นี่กลับเป็นเครือข่ายอุโมงค์ใต้ดินที่นำลึกเข้าไปในตัวถ้ำ เกรย์ไม่ใช่คนเดียวที่สังเกตเห็นเรื่องนี้ คนอื่นๆ เองก็เห็นเช่นกัน ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาจะเลือกอุโมงค์ไหนในภายหลังด้วย กลุ่มแรกซึ่งนำโดยชายชราที่มีหนวดเคราและผมสีขาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจก่อนจะก้าวเท้าออกไปคนแรก ตามมาด้วยพวกพ้องที่เดินตามหลังมาติดๆ เส้นทางแรกในถ้ำนำไปสู่เส้นทางแยกอีกสามทางที่แตกแขนงออกไปเรื่อยๆ เส้นทางเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่บางแห่งก็มีพื้นที่ว่างเปล่า เกรย์เดาว่าถ้ามีอะไรอยู่ในเส้นทางเหล่านี้ มันก็น่าจะอยู่ในพื้นที่ว่างเหล่านั้นนั่นแหละ หลังจากกลุ่มแรกเริ่มออกเดิน กลุ่มอื่นก็เดินตามหลังพวกเขาไปทันที เกรย์ไม่ได้รีบร้อนเข้าไป เขาเลือกที่จะรอจนกว่าทุกกลุ่มจะเข้าไปข้างในจนหมดเสียก่อนแล้วจึงค่อยนั่งลง เขาหลับตาลงแล้วแผ่สัมผัสทางจิตวิญญาณออกไป เขาต้องการดูว่าอุโมงค์ไหนมีคนน้อยกว่าก่อนจะเลือกเส้นทางที่จะไป เกือบหนึ่งนาทีผ่านไป เขาก็รู้ว่าเส้นทางที่กลุ่มแรกเลือกนั้นเป็นเส้นทางที่มีคนน้อยที่สุด เหตุผลง่ายๆ ก็คือคนอื่นๆ ที่แข็งแกร่งไม่พอต่างก็ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัว เกรย์ยิ้มแล้วเดินเข้าไปในอุโมงค์ เมื่อมาถึงจุดแยกเขาก็เลือกเส้นทางตรงกลางทันที ไม่นานเขาก็มาถึงปลายทางที่มีทางแยกอีกห้าทาง เช่นเดียวกับที่ทำก่อนหน้านี้ เขาเลือกเส้นทางเดียวกับกลุ่มแรก บางกลุ่มที่ตามกลุ่มแรกมาเริ่มเปลี่ยนไปเลือกเส้นทางอื่น เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะตามกลุ่มแรกไปในเมื่อมีโอกาสในเส้นทางอื่นเช่นกัน เกรย์ยังไม่เปลี่ยนเส้นทาง เขายังคงตามกลุ่มแรกต่อไป เขารู้สึกว่าเมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว กลุ่มแรกดูเหมือนจะมีเป้าหมายที่ชัดเจนอยู่ตรงหน้า พวกเขาไม่เสียเวลาเลือกเส้นทาง ทันทีที่มาถึงทางแยก พวกเขาก็เลือกเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งทันที …. เกือบยี่สิบนาทีผ่านไป เกรย์กลายเป็นคนเดียวที่ยังคงตามเส้นทางเดียวกับกลุ่มแรกอยู่ ส่วนคนอื่นต่างแยกย้ายไปเส้นทางอื่นกันหมดแล้ว “ท่านครับ ไอ้เจ้าหนุ่มชุดคลุมนั่นยังตามเรามาอยู่เลย” หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเดินเข้าไปใกล้ชายชราแล้วกระซิบ “ปล่อยให้มันตามมาเถอะ ต่อให้ไม่ตามเรามา มันก็ต้องตายอยู่ดี” ชายชรากล่าวอย่างไม่แยแส “รับทราบค่ะท่าน” หญิงสาวก้มหัวก่อนจะถอยออกไป สีหน้าของคนอื่นๆ ในกลุ่มเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายชราพูด คำพูดของเขาสื่อความหมายว่า ไม่ว่าคนอื่นจะเลือกเส้นทางไหน สุดท้ายพวกเขาก็ต้องตายอยู่ดี “ท่านครับ ในเส้นทางอื่นมีอะไรเหรอครับ?” ชายคนหนึ่งถามขึ้น “หึ! ความตายยังไงล่ะ” ชายชราแสยะยิ้มตอบ “แล้วเส้นทางนี้ล่ะครับ?” ใครบางคนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่มีข้า? ก็ตาย ถ้ามีข้าอยู่? ก็สมบัติ” ชายชรากล่าวอย่างมั่นใจ คนอื่นๆ มองหน้ากันด้วยความประหม่า แต่หลังจากกำหมัดแน่น พวกเขาก็ตัดสินใจเดินตามเขาต่อไป ไม่ใช่ว่าพวกเขามีทางเลือกอื่นอยู่แล้วนี่นา หลังจากเดินต่อมาอีกสิบนาที กลุ่มนั้นก็หยุดเดินโดยไม่ก้าวต่อไปแม้แต่ก้าวเดียว เกรย์ที่อยู่ข้างหลังพวกเขารู้ว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก เขาหยุดไม่ได้เพราะนั่นอาจทำให้กลุ่มนั้นโจมตีเขาได้ ‘หึ! ในเมื่ออยากเล่นนัก ก็ต้องเล่นตามน้ำไป’ เขาคิดในใจ ระหว่างทางที่ผ่านมา เขาได้สังเกตเห็นบางอย่างในสถานที่นี้ และสิ่งที่เขาคาดเดาก็คือ ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับกับดักมรณะ โชคดีที่กลุ่มนี้อยู่ข้างหน้าเขาทำให้การเดินทางสะดวกขึ้นมาก ไม่นานเขาก็ไปปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มนั้น “สวัสดี” เขาโบกมือทักทายกลุ่มคนเหล่านั้น “ข้าถามหน่อยได้ไหมว่าเจ้าตามพวกเรามาทำไม?” ชายชราถาม “ตามพวกท่าน?” เกรย์แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “หึ! เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว เจ้าไม่มีโอกาสแก้ตัวรอบสองหรอกนะ” ชายคนหนึ่งในกลุ่มแค่นเสียง “ข้าไม่ได้ตามพวกท่านสักหน่อย ทางแยกมีตั้งเยอะแยะ และข้าก็แค่เลือกทางที่ข้ารู้สึกว่าปลอดภัยที่สุด” เกรย์กล่าวอย่างสบายๆ “ถ้าอย่างนั้น ทำไมเจ้าไม่เดินนำไปก่อนล่ะ?” ชายชราผายมือเชิญเกรย์พร้อมเปิดทางให้ “โอเค ข้าก็ไม่เห็นเหตุผลที่ต้องเรื่องมากเลย” เกรย์พยักหน้าแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ชายชราและกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังต่างชะงักไปเล็กน้อยกับการที่เขาตกลงอย่างง่ายดาย พวกเขาแทบอยากจะเชื่อว่าเขาไม่ได้ตามมาจริงๆ ...เอาเถอะ ก็แค่ ‘แทบจะ’ เชื่อ เกรย์เดินไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปาก แต่สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปเมื่อเดินห่างจากจุดที่กลุ่มนั้นยืนอยู่เกือบหกเมตร เขาวูบหายไปแล้วไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังสองเมตร ตู้ม! จุดที่เขาเคยยืนระเบิดออก ลาวาพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังพากันระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นภาพนั้น เกรย์มองลาวาโดยไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวเดินต่อไปและผ่านจุดที่ลาวาพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านจุดนั้นไป เขาก็หายลับไปจากสายตาของพวกเขาในเวลาไม่นาน “ไปกันเถอะ ให้มันช่วยเคลียร์สิ่งกีดขวางให้เรา แต่อย่ารีบร้อนล่ะ เผื่อมันบังเอิญหลบทางไหนไป” ชายชราออกคำสั่ง คนอื่นๆ พยักหน้าและตามหลังเกรย์ไป พวกเขาเป็นฝ่ายทำเรื่องสกปรกมาตลอด แต่ตอนนี้พวกเขาต้องการให้เกรย์เป็นคนทำแทน …. ‘เดาไม่ผิดเลย ที่นี่คือกับดักมรณะชัดๆ คนพวกนี้ต้องรู้วิธีผ่านทางแน่ ถ้าข้าเป็นคนนำทาง ข้าอาจได้รับบาดเจ็บได้’ เกรย์คิดหลังจากหลบการโจมตีอีกระลอก หลังจากครุ่นคิด เขาก็เห็นว่าการหาทางอ้อมไปอยู่หลังกลุ่มนี้อีกครั้งน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า การอยู่ข้างหน้าไม่ได้ให้ผลดีอะไรกับเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางแยกอื่นอีกแล้ว เขาเดินต่อไปอีกเล็กน้อยจนมาถึงพื้นที่กว้างขวาง ปกติแล้วที่นี่คือจุดที่เขาเชื่อว่าน่าจะมีสมบัติซ่อนอยู่ เพราะการที่เขาต้องตามกลุ่มนั้นจากด้านหลังทำให้เขามองไม่เห็นอะไรเลยในพื้นที่ว่างระหว่างทาง ‘เอาล่ะ ข้าขอเช็กก่อนจะไปอยู่ข้างหลังพวกเขาดีกว่า’ เขาคิด ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสมบัติที่อาจได้รับที่นี่มีมากกว่าความกลัว เขาเริ่มค้นหาอย่างรวดเร็วก่อนที่กลุ่มนั้นจะมาถึง หากมีสมบัติอยู่ที่นี่ พวกเขาจะต้องพยายามแย่งชิงมันทันทีที่เข้ามาถึง พื้นที่นี้กว้างประมาณห้าสิบเมตร ด้วยความเร็วของเกรย์ ไม่นานเขาก็กวาดล้างพื้นที่ทั้งหมดจนเกลี้ยง มีสมุนไพรจำนวนมากรวมถึงหินแร่บางชนิดอยู่ในนั้น เขาไม่ได้สนใจจะดูมันมากนักและกวาดเก็บทุกอย่างเข้าแหวนเก็บของจนหมด หลังจากกวาดล้างพื้นที่จนเสร็จ เขาก็เริ่มนั่งรอกลุ่มนั้น หนึ่งนาทีต่อมา กลุ่มนั้นก็เดินทางมาถึง สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตกตะลึงเมื่อไม่พบอะไรอยู่ที่นั่นเลย พวกเขาได้รับรางวัลจากจุดก่อนๆ มาบ้างแล้ว จึงรู้สึกคาดหวังว่าที่นี่จะมีอะไร “เจ้า! สมบัติไปไหนหมด?” ชายคนหนึ่งชี้หน้าเกรย์ “สมบัติ? สมบัติอะไร?” เกรย์ถามกลับ “เจ้าหมายความว่าไงว่าสมบัติอะไร?! มันควรจะมีสมบัติอยู่ที่นี่!” ชายคนนั้นกล่าว “เอาล่ะ ท่านเห็นอะไรในนี้บ้างไหมล่ะ?” เกรย์ถามพร้อมกางมือออกกว้าง “เจ้า... เจ้า... เจ้าต้องเป็นคนเอาไปแน่ๆ!” ชายคนนั้นชี้หน้าเขา “ข้าจะเอาไปไว้ไหนได้ล่ะ?” เกรย์ถามพร้อมจ้องมองชายคนนั้นราวกับเขากำลังมองคนโง่ “หยุดพูดได้แล้ว” ชายชราสั่ง ชายคนนั้นเงียบลงก่อนจะถอยกลับไป “แล้วพวกท่านยังรออะไรอยู่ล่ะ?” ชายชราถาม “ข้ากำลังพักผ่อน ข้าเกือบตายมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ” เกรย์ตอบ ก่อนจะถามกลับ “แล้วทำไมพวกท่านถึงตามข้ามาล่ะ?” ชายชราอึ้งไปกับคำถามของเกรย์ นี่เป็นคำถามเดียวกันกับที่พวกเขาเคยถามเกรย์ แต่ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายถามพวกเขากลับ “นี่เป็นเส้นทางเดียว ทำไมเจ้าถึงคิดว่าเราตามเจ้ามาล่ะ?” ชายชราพยายามแก้ต่างให้กลุ่มของตน “พวกท่านกำลังตามข้า ข้าไม่ชอบมัน ทางเลือกคือพวกท่านจะเดินผ่านไป หรือไม่ก็ไปเลือกทางอื่นซะ” เกรย์ยื่นคำขาด “ดูท่าเจ้าจะมั่นใจมากนะ งั้นก็ขยับไป หรือไม่ก็ตาย” ชายคนหนึ่งในกลุ่มกล่าว พวกเขารู้สึกเบื่อหน่ายกับวิธีจัดการเรื่องแบบนิ่งเฉยของชายชราเต็มทีแล้ว