บทที่ 451: โชคช่วยอย่างบ้าคลั่ง! ‘เฮ้อ รู้งี้ฉันน่าจะรอให้ป่ากลับคืนสู่สภาพปกติก่อนค่อยออกมาก็ดีหรอก’ เกรย์คิดพลางถอนหายใจด้วยสีหน้าหดหู่ขณะเดินออกมาจากซากปรักหักพัง เขารู้สึกหมดแรงจากการต้องวิ่งหนีเหล่าอสูรมาตลอดสามวันเต็ม อีกทั้งยังต้องเจอเหตุการณ์ระทึกขวัญนับครั้งไม่ถ้วน เขาแทบไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเพื่อนๆ เลยเพราะไม่สามารถแบ่งสมาธิไปทำอย่างอื่นได้ โฮก! เสียงคำรามดังสนั่นกระตุ้นให้เกรย์ต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังเพื่อหลบหลีกพวกอสูรระดับกลางของขอบเขตเจ้าเหนือหัว แต่ในตอนนี้เขาไม่มีเวลาให้ทำตัวชักช้าแบบนั้นอีกแล้ว ... ตูม! โครม! เกรย์บังเอิญมาเจออสูรสองตัวกำลังต่อสู้กันระหว่างที่เขากำลังหนี ข้างๆ พวกมันมีบางสิ่งที่ดูคุ้นตาเสียจนเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองมันอย่างไม่วางตา ‘นั่นมัน! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีของแบบนี้อยู่ตรงนี้ ถึงจะมีไม่มาก แต่ฉันต้องเอามาให้ได้’ เขามองของเหลวนั้นด้วยสายตาละโมบ มันคือของเหลวที่เขาตามหามาตลอด ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะโชคดีขนาดนี้ เอลลิสเคยผ่านพื้นที่แถบนี้มาหมดแล้วแต่กลับไม่พบมัน ใครจะไปคิดล่ะว่าในขณะที่เขากำลังหนีเอาตัวรอด เขาจะได้มาเจอกับอสูรสองตัวที่กำลังสู้กัน แล้วข้างๆ พวกมันกลับมีของเหลวนั้นวางอยู่ เขาสังเกตภาชนะที่ใส่ของเหลวนั้นไว้ และสรุปได้อย่างรวดเร็วว่าต้องมีคนนำมาวางไว้แน่ มันถูกเก็บไว้ในขวดแก้ว แต่ปากขวดแตกออกจนของเหลวบางส่วนหกออกมาเห็นได้ชัด สิ่งที่เหลืออยู่ในขวดน่าจะไม่ถึงครึ่งหนึ่งจากปริมาณเดิม โดยไม่รอช้า เกรย์ตัดสินใจทันที เขาจะใช้สถานะหลอมรวมอีกครั้ง แม้จะยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์นับตั้งแต่ใช้ครั้งล่าสุด แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปได้ ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้เจอของเหลวนี้อีกเมื่อไหร่ เขานั่งขัดสมาธิลงกับพื้น สงบจิตใจ และเริ่มผสานลูกแก้วธาตุในร่างกายอย่างช้าๆ เขาไม่ลืมที่จะคอยเหลือบมองการต่อสู้ของอสูรเหล่านั้นเพื่อให้แน่ใจว่าตนจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหากพวกมันหยุดสู้กันแล้วหันมาเล่นงานเขา ไม่กี่นาทีต่อมา อสูรสองตัวที่กำลังสู้กันคือหมีสีดำสูงห้าเมตรและงูยักษ์ แต่ละตัวมีธาตุที่แตกต่างกัน หมีใช้ธาตุพื้นดิน ส่วนงูใช้ธาตุวอเตอร์ ในระหว่างการต่อสู้ เกรย์สังเกตเห็นว่างูเริ่มเป็นฝ่ายคุมเกม และร่างกายของหมีก็เริ่มเต็มไปด้วยบาดแผลหลายแห่ง งูพยายามรัดตัวหมีอยู่หลายครั้ง แต่พละกำลังมหาศาลของหมีทำให้มันทำไม่สำเร็จ เกรย์ซึ่งเพิ่งผสานลูกแก้วธาตุเสร็จหยิบอาวุธที่เขาแทบไม่ได้ใช้เลยตั้งแต่มันมาอยู่ในมือ นั่นคือดาบหลายธาตุที่เขาได้มาจากดินแดนบททดสอบ ด้วยสถานะหลอมรวม เขาจะสามารถใช้มันโจมตีได้อีกอย่างน้อยสองสามครั้งก่อนที่พลังงานในกายจะถูกสูบจนหมดสิ้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้วางแผนจะทำแบบนั้น เขาแค่ต้องการทำให้งูบาดเจ็บเพื่อให้หมีมีโอกาสฆ่ามัน แล้วเขาก็จะชิงจังหวะฉวยของเหลวนั้นหนีไป นี่เป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย เพราะหมีจะได้เอาตัวรอดไปได้ ส่วนเขาก็จะได้ของเหลวนั้นไป “ฟู่...” เขาพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ พร้อมตั้งท่าเตรียมพร้อมโดยใช้มือทั้งสองข้างจับด้ามดาบ โฮก! หมีคำรามด้วยความเจ็บปวดหลังจากถูกงูกัดเข้าที่ลำคอ มันพยายามดิ้นรนเพื่อสะบัดงูออก แต่งูตัวนั้นฉลาดพอที่จะใช้ลำตัวขนาดใหญ่พันธนาการแขนของหมีเอาไว้ ทำให้หมีแทบจะไร้ทางป้องกัน ถึงแม้ว่าหมีจะยังคงโจมตีด้วยธาตุพื้นดินได้ แต่มันก็ยากที่จะหนีออกมาจากงูตัวนี้ ความสิ้นหวังฉายชัดบนใบหน้าของมันเพราะรู้ดีว่าจุดจบใกล้เข้ามาแล้ว งูเริ่มรัดช่วงบนของลำตัวหมีแน่นขึ้นเรื่อยๆ หมายจะบดขยี้ชีวิตของมันให้ดับสูญ และในวินาทีที่หมีหมดสิ้นทุกความหวัง มันก็เห็นร่างเล็กๆ พุ่งตรงเข้ามาพร้อมกับดาบสีดำที่มีเปลวไฟลุกโชน แต่นั่นไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา หากแต่เป็นเปลวไฟสีดำมืด ร่างนั้นคือเกรย์ที่ตัดสินใจกระโดดเข้ามาช่วยเหลือในจังหวะที่เหมาะเจาะพอดี ใบดาบของเขาถูกปกคลุมไปด้วยธาตุแห่งความมืดเต็มสูบ และตัวดาบยังช่วยเสริมพลังจนเกิดเป็นเปลวไฟสีดำล้อมรอบคมดาบเอาไว้ ฉัวะ! ใบดาบตัดผ่านร่างของงูที่เป็นอสูรระดับกลางของขอบเขตเจ้าเหนือหัวได้อย่างง่ายดาย ดาบฝังเข้าไปลึกถึงหนึ่งในสามของลำตัวงู การโจมตีของเขาแม่นยำมาก มันตัดลึกลงไปใกล้กับส่วนหัวของงู ต้องรู้ไว้ว่าการโจมตีจากผู้ที่อยู่ในระดับกลางของขอบเขตเจ้าเหนือหัวนั้นยังยากที่จะทำอันตรายงูตัวนี้ได้ นับประสาอะไรกับเกรย์ที่ต่อให้มีสถานะหลอมรวมก็ยังไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับคนที่อยู่ในระดับกลางของขอบเขตเจ้าเหนือหัว แต่เขากลับทำได้สำเร็จ “ว้าว! ดาบเล่มนี้สุดยอดไปเลย!” เกรย์อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นผลลัพธ์ของความเสียหาย เหตุผลที่เขาใช้ธาตุแห่งความมืดในการโจมตีก็เพื่อหวังจะทำความเสียหายให้งูได้บ้าง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้ กรี๊ด! งูปล่อยหมีเป็นอิสระ พร้อมกับแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดขณะบิดตัวไปมา หมีใช้โอกาสนี้สะบัดตัวให้หลุดจากการพันธนาการของงู และใช้กรงเล็บตะปบให้งูกระเด็นออกไปจากตัว ทันทีที่มีช่องว่าง หมีก็พุ่งเข้าใส่เจ้างูอีกครั้งโดยไม่ได้สนใจมนุษย์ที่ยื่นมือเข้ามาช่วย เกรย์พอใจกับการตอบสนองของมันมาก เขารีบบินตรงไปที่ขวดแก้ว และเมื่อคว้ามันมาได้ เขาก็ต้องตกใจที่พบร่างของมนุษย์คนหนึ่งถูกฝังอยู่ใต้ขวดแก้วนั้น เขาไม่คิดจะขุดขึ้นมาดูเลยว่าคนผู้นี้เป็นใคร หรือมีอะไรติดตัวมาบ้าง “ขอบคุณที่หาของเหลวนี้มาให้นะ” เขาคำนับหนึ่งครั้งแล้วพริบตาเดียวก็หายตัวไป เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานเกินไป เผื่อว่าหมีตัวนั้นจะเปลี่ยนใจละทิ้งจากการสู้กับงูแล้วหันมาเล่นงานเขาแทน