บทที่ 14: เธอกำลังเล่นตัว เย่จั๋ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาเขา “ทำไมคุณอาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?” “แม่ของหลานส่งอามามารับน่ะสิ เธอบอกว่ามันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวที่จะเดินกลับบ้านตอนกลางคืน” เย่จั๋วพยักหน้าและรู้สึกถึงความรู้สึกประหลาดในใจ ในฐานะผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง เธอเป็นฝ่ายปกป้องคนอื่นมาโดยตลอด ในขณะเดียวกัน สถานการณ์นี้กลับรู้สึกแปลกยิ่งกว่าเดิมเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้รับการปกป้องจากครอบครัว สรุปสั้นๆ คือ ความรู้สึกนี้... มันแปลกประหลาดมาก อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจมันเลย “แล้วคืนนี้เราจะไปที่นั่นอีกหรือเปล่า?” เย่เซินถาม เย่จั๋วรู้ดีว่า 'ที่นั่น' คือที่ไหน “ไปค่ะ!” เย่จั๋วต้องการเงินอย่างเร่งด่วน เพราะเธอต้องซื้อโทรศัพท์ แล็ปท็อป และอุปกรณ์บางอย่าง นอกจากนี้เธอยังอยากย้ายออกจากห้องใต้ดินด้วย หากมีโทรศัพท์และแล็ปท็อป เธอจะสามารถจัดการเรื่องที่สำคัญกว่านี้ได้อีกมาก เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของเธอ วิธีที่เร็วที่สุดในการหาเงินก็คือบ่อนการพนัน “ไปกันเถอะ!” เย่เซินกล่าวอย่างตื่นเต้น “คืนนี้เราสองคนจะกวาดให้เรียบเลย!” จากนั้น ทั้งสองก็เดินมุ่งหน้าไปยังบ่อนการพนันอย่างองอาจ แม้จะดึกมากแล้ว แต่บ่อนการพนันก็ยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนในทุกโซน อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าโชคของเย่จั๋วในคืนนี้จะไม่ค่อยดีนัก เธอแพ้ติดต่อกันถึงหกครั้งและชนะเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เย่เซินมองไปทางเย่จั๋วด้วยความกังวล “หลานรัก ทำไมวันนี้ฝีมือตกไปล่ะ?” เย่จั๋วตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คนที่วางเดิมพันแล้วชนะทุกครั้งเขาเรียกว่าเซียนพนันค่ะ หนูเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น!” นั่นหมายความว่าคนธรรมดาสามารถชนะติดต่อกันเป็นสิบครั้งเมื่อคืนนี้อย่างนั้นเหรอ? เย่เซินเกาหัวครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เขาสงสัยว่าเย่จั๋วแค่แกล้งทำเพื่อเอาใจเขา แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน “ทำไมเธอถึงแพ้อย่างน่าอนาถขนาดนั้น? ฉันนึกว่าเมื่อคืนเธอเก่งมากเสียอีก?” สายตาของหลี่เฉียนตงเหลือบไปเห็นฝั่งนั้นโดยบังเอิญ เขามุ่นคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายชัดถึงความรังเกียจ นับตั้งแต่จากงานเลี้ยงของตระกูลมู่ เขาก็เห็นเย่จั๋วที่นี่ติดต่อกันสองคืนแล้ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอไม่ได้จงใจมา! เงาร่างอีกสายหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ หลี่เฉียนตง ร่างนั้นถูกห้อมล้อมด้วยรัศมีเย็นเยียบจางๆ ที่ทำให้ผู้คนรู้สึกยำเกรงเมื่อได้เห็น และยังทำให้ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เฉียนตง มือของชายหนุ่มที่กำลังเลื่อนลูกประคำก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวงามดั่งหยกของเขาเกี่ยวลูกประคำสีเข้มที่มีเหลี่ยมมุมชัดเจน เป็นภาพที่เจริญตาอย่างยิ่ง “เธอจงใจน่ะ” เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยขณะพูด เขาใส่หมวกอยู่จึงเห็นเพียงปลายคางขาวเนียนเพียงเล็กน้อย “จงใจเหรอครับ?” หลี่เฉียนตงแสดงสีหน้างุนงง “เธอแพ้รวมทั้งหมดหกครั้ง แต่เงินที่เธอเสียไปจากการแพ้ทั้งหกครั้งนั้น ยังไม่ถึงครึ่งของเงินที่เธอชนะมาก่อนหน้านี้เลยด้วยซ้ำ” หลี่เฉียนตงมองเซินเส้าชิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วเขาก็เริ่มเข้าใจในภายหลัง “เธอวิกลจริต... เอ้ย เธอเกรงว่าจะเป็นที่สงสัยของบ่อนงั้นเหรอครับ?” เซินเส้าชิงพยักหน้า หลี่เฉียนตงลูบคาง “ผมกล้ายันเลยว่าเย่จั๋วกำลังเล่นตัวกับพวกเรา! พี่ห้า อย่าไปหลงกลเธอนะครับ!” ตามจริงแล้ว เย่จั๋วจะมีทักษะการพนันแบบนั้นได้ยังไง? คงจะมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังคอยชี้นำเธอมากกว่า! ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนที่นำทางเย่จั๋วก็คืออาของเธอนั่นแหละ บางที เย่เซินอาจจะแสร้งทำเป็นพนันไม่เก่ง เพื่อให้เย่จั๋วดูโดดเด่นและดึงดูดความสนใจจากคนอื่นๆ “นายคิดว่าฉันเหมือนนายงั้นเหรอ?” เซินเส้าชิงเลื่อนลูกประคำและเหลือบตาขึ้นมองหลี่เฉียนตง หลี่เฉียนตงเป็นเพลย์บอยชื่อดังที่ขาดการควบคุมตัวเอง จะบอกว่าเขาเป็นพวกเจ้าชู้ประตูดินก็ไม่เกินความจริงเลย ดังนั้น เขาและเซินเส้าชิงจึงเหมือนอยู่กันคนละขั้ว “พี่ห้า พูดตรงๆ นะครับ ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะเป็นเหมือนเย่จั๋ว พี่อย่าเพิ่งเป็นโรคกลัวผู้หญิงเพียงเพราะเธอเลย” หลี่เฉียนตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ตัวอย่างเช่น คุณหนูมู่ ลูกสาวตัวจริงของตระกูลมู่ คุณหนูมู่ใจดีมาก เรื่องที่เธอยกเลิกการหมั้นนั่นต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ...” หลี่เฉียนตงชื่นชมมู่โหย่วหรงเป็นอย่างมาก แม้ว่ามู่โหย่วหรงจะถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวที่มีรายได้น้อย แต่เธอก็ไม่ได้ขาดกิริยามารยาทของชนชั้นสูง เธอยังเลือกที่จะให้อภัยพี่สาวกำมะโลของเธอได้ ทั้งที่อีกฝ่ายพรากทุกอย่างที่เป็นของเธอไป ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าเธอจะใจดีกับเด็กจรจัดเป็นพิเศษด้วย มู่โหย่วหรงบริสุทธิ์เหมือนผ้าขาว และไม่ถูกแปดเปื้อนด้วยโลกียะ เมื่อเทียบกับเธอแล้ว เย่จั๋วคือสิ่งที่แย่ที่สุดเท่าที่คนๆ หนึ่งจะเป็นได้ “มู่โหย่วหรงเป็นคนยังไง ข้อเท็จจริงย่อมดังกว่าคำพูด” เซินเส้าชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ หลี่เฉียนตงขมวดคิ้ว “พี่ห้า ผมรับประกันได้ว่าคุณหนูมู่ไม่ใช่คนอย่างที่พี่คิดจริงๆ บางครั้งหูของเราก็หลอกเราได้ แต่ดวงตาก็หลอกเราได้เหมือนกัน ผมรู้สึกว่าพี่ทั้งสองควรจะใช้เวลาทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ พี่ไม่ควรยึดติดกับความคิดตัวเองแล้วพลาดคุณหนูมู่ไปเพียงเพราะเรื่องเข้าใจผิดนะคร้บ” ในมุมมองของหลี่เฉียนตง มู่โหย่วหรงเป็นคนนิสัยดีและใจกว้าง ในขณะที่เซินเส้าชิงนั้นนิ่งสงบและเยือกเย็นอยู่เสมอ ทั้งสองคนนี้เป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง “แทนที่จะเอาเวลาไปเสียกับผู้หญิง สู้ไปทำอะไรที่มีประโยชน์กว่านั้นดีกว่า” เซินเส้าชิงเดินลึกเข้าไปข้างใน “การพัฒนาฐานข้อมูล CIS ไปถึงไหนแล้ว? มีใครรับงานนี้ไปหรือยัง?” ใบหน้าของหลี่เฉียนตงซีดเผือด เขารีบตามเซินเส้าชิงไปทันทีและตอบว่า “ยังเลยครับ...” ในตอนนี้ เย่จั๋วและเย่เซินออกจากบ่อนเร็วกว่าปกติ เพราะดูเหมือนว่าพวกเขาจะแพ้ไปหลายตารวด เย่เซินถอนหายใจติดต่อกันหลายครั้ง “ทำไมวันนี้หลานถึงมือตกขนาดนี้ล่ะ หืม?” “คุณอา ลองนับนี่ดูสิคะ” เย่จั๋วส่งเงินในมือให้เย่เซิน เย่เซินนับเงิน และสีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง “เชี่ย! ตั้ง 6,000 หยวน! ทั้งหมดนี่มาจากการชนะคืนนี้เหรอ?” เย่จั๋วพยักหน้าขณะที่แสงจันทร์ทอดแสงสว่างใสลงบนใบหน้าของเธอ “อาเห็นหลานแพ้ติดต่อกันเป็นสิบครั้งไม่ใช่เหรอ? แล้วหลานชนะเงินตั้งเยอะขนาดนี้ได้ยังไง?” เย่เซินงุนงง เย่จั๋วอมยิ้มและตอบว่า “นั่นเป็นเพราะเราเน้นชนะตาใหญ่และยอมเสียในตาเล็กค่ะ” ถ้าเธอชนะทุกตาที่วางเดิมพัน มันจะดึงดูดความสนใจจากคนอื่นมากเกินไปอย่างแน่นอน ผลที่ตามมาคือ เย่จั๋วจึงเกิดไอเดียที่จะทำตัวให้ไม่เป็นที่สะดุดตา เย่เซินเข้าใจความหมายนี้ทันที เขาจึงยกนิ้วโป้งให้เย่จั๋วอย่างแรง ฉลาด! สมกับที่เป็นหลานสาวของเขาจริงๆ! เย่เซินภูมิใจมากที่มีหลานสาวที่น่าทึ่งขนาดนี้ วันรุ่งขึ้น เย่จั๋วตื่นแต่เช้ามืด เธอไปตลาดเพื่อซื้อผักและเนื้อสัตว์ จากนั้นก็กลับบ้านมาตุ๋นซุป ซุปนี้เตรียมไว้ให้เย่ซู มันไม่เพียงแต่ช่วยบำรุงร่างกายเท่านั้น แต่ยังเป็นอาหารที่ช่วยส่งเสริมความงามอีกด้วย อย่างไรเสีย เย่จั๋วก็เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีน เธอจึงมีทักษะเฉพาะตัวในการดูแลรักษาสุขภาพ ทันทีที่เย่ซูตื่นขึ้น เธอเห็นเย่จั๋วกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว เธอทั้งรู้สึกตื้นตันและเศร้าใจ เพราะเป็นความผิดของเธอที่เป็นภาระให้ลูกสาว “ตื่นแล้วเหรอคะแม่ หนูเตรียมซุปไว้ให้แล้ว ดื่มตอนกำลังร้อนๆ นะคะ” เย่ซูรับซุปมา “จั๋วจั๋ว เมื่อคืนลูกเลิกงานดึกมากนะ ต่อไปไม่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำซุปให้แม่หรอก ควรจะเป็นแม่ต่างหากที่ทำอาหารให้ลูก” เย่จั๋วตอบพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูไม่เหนื่อยเลย! ไว้รอให้ร่างกายแม่ฟื้นตัวก่อน แล้วค่อยทำอาหารให้หนูก็ยังไม่สายค่ะ!” ช่วงบ่าย เย่จั๋วไปทำงาน เธอเพิ่งก้าวเข้าไปในร้าน หลี่โป๋หยางก็เรียกเธอ “เดี๋ยวก่อน” “คุณพูดกับฉันเหรอคะ?” เย่จั๋วหันกลับมาเล็กน้อย “อื้ม” หลี่โป๋หยางพยักหน้า เย่จั๋วพูดต่อ “มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?” หลี่โป๋หยางมองเย่จั๋วพร้อมกับสะกดกลั้นความกังวลในใจ “ผมชื่อหลี่โป๋หยาง คำว่า 'หลี่' ตัวเดียวกับ 'หลี่' ในจักรพรรดิถังไท่จง หลี่ซื่อหมิน คำว่า 'โป๋' หมายถึงความลุ่มลึก ส่วนคำว่า 'หยาง' หมายถึงชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลก ผมได้ยินคนอื่นบอกว่าคุณชื่อเย่จั๋ว ใช่ไหมครับ?” “อื้ม ใช่ค่ะ” ใบหูของหลี่โป๋หยางเริ่มแดงเล็กน้อยเมื่อยืนใกล้เย่จั๋วขนาดนี้ “คุณ... คุณยังเรียนหนังสืออยู่หรือเปล่า?” เย่จั๋วพยักหน้า “ค่ะ” หลี่โป๋หยางอึ้งไปครู่หนึ่ง เฉียงหลิงอวี่ไม่ได้บอกเขาหรอกเหรอว่าเย่จั๋วลาออกจากโรงเรียนแล้ว? เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ หลี่โป๋หยางจึงพูดว่า “ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมเฟิงเฉียว แล้วคุณล่ะ?” โรงเรียนมัธยมเฟิงเฉียวเป็นโรงเรียนชั้นนำในมณฑลหยุนจิง เมื่อพูดถึงคำว่า 'เฟิงเฉียว' ดวงตาของหลี่โป๋หยางก็เป็นประกายขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ “ฉันอยู่เป่ยเฉียวค่ะ” เย่จั๋วตอบ หลี่โป๋หยางอึ้งไปอีกครั้ง แม้ว่าเฟิงเฉียวจะเป็นโรงเรียนชั้นนำ แต่มันก็ยังด้อยกว่าเป่ยเฉียวอยู่เล็กน้อย โรงเรียนมัธยมเป่ยเฉียวเป็นโรงเรียนมัธยมที่ดีที่สุดในมณฑลหยุนจิง โดยมีมาตรฐานการเรียนการสอนที่สูงมาก เขาเกือบจะได้รับการตอบรับจากโรงเรียนมัธยมเป่ยเฉียวเมื่อหลายปีก่อน แต่สุดท้ายเขาก็เก่งไม่พอ เย่จั๋วสวยขนาดนี้ เธอสอบเข้าโรงเรียนมัธยมเป่ยเฉียวได้จริงๆ เหรอ? จากนั้น หลี่โป๋หยางก็หยิบโทรศัพท์ออกมา “วีแชทไอดีของคุณคืออะไรครับ? เรามาแอดเป็นเพื่อนกันไว้ไหม?” เย่จั๋อส่ายหน้า “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่มีโทรศัพท์ค่ะ” “ห๊ะ?” หลี่โป๋หยางถึงกับพูดไม่ออก ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็มีปฏิกิริยากับสถานการณ์นั้น เขาเชื่อว่าการไม่มีโทรศัพท์เป็นเรื่องโกหก และต้องมีอะไรบางอย่างใน 'Moments' ของเย่จั๋วที่เธอไม่อยากให้เขาเห็นแน่ๆ... ตัวอย่างเช่น บางทีเธออาจจะโกหกและไม่ได้เรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมเป่ยเฉียวเลยก็ได้ เย่จั๋ว... ต้องกำลังรู้สึกผิดอยู่แน่ๆ ใช่ไหม?